नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शेषराज भट्टराई  :

बुढेसकालमा धर्म गर्नुपर्‍यो भनेर पशुपतिनाथकाे मन्दिर गए । गाैशालादेखि हिड्दै जानू पर्ने रहेछ ।  बादरबाट जाेगिदै छल्लिदै बल्लबल्ल हिँड्दै गएँ।  वर्षाकाे समय एकहातमा लाैराे छाता एकहातमा फूलपाती धुप अक्षता अबिर केशरी  र धतुराेकाे दाना बेलपत्र सहितकाे पलास्टिककाे झाेला काँधमा रामनामी र अर्को सानो पलास्टिककाे झाेलामा आफ्नोे अगाडिपटिकाे ४ वटा  पाेखरामा बनाएकाे पाल्कीदार नक्कली दाँत थियो ।

यी दात हल्का खुराक चपाउन साथै  बेलाबेलामा दन्तेमाेहनी लगाउन खुब काम लाग्छ । पशुपतिमा निकै लामो लाइन देखेर पहिलेनै हरेस खानमन लाग्यो ।  यसाे हेरे । भगवान पशुपतिकाे दर्शन गर्न नपाइ  दुई हात जाेडेर पुकारा गर्न नपाइ पुलिसले तानेर  गइहाल भन्दाे रहेछ । तेसरी त खै कसरी धर्मार्जन हाेला र भन्दै  लाइनमा उभिए। हिड्नु पर्दैन रहेछ । भक्तजनले ठेल्दै, बेल्दै, पेल्दै, घचेट्दै, अचेट्दै,  पशुपतिका चारढाेका चादिका भनेकै ठाउँमा पुर्याउदा रहेछन् । अनि भारतीय भट्टसँग भट्टराईको आखा झट्ट जुध्याे ।  यत्रा जिउदा नेपाली हुँदाहुँदै  कताबाट मरेका भट्ट ल्याका हाेलान् यी लुते  नेताले  भन्ठाने ।

मैले दिनै नपाइ भट्टले झट्ट मेरा हातबाट पलाष्टिकका झाेलाहरु थुतेर आराध्यदेव पशुपतिकाे थाप्लामा खन्याइहाल्याे । प्रहरीले  अरुले पनि हरिकाे दर्शन गर्नुपर्छ भन्दै मेरा खिनाउरा पाखुरामा समातेर निकालीहाल्याे । केबिधि घचाराे केबिधि घुइचाे । पल्याटी कसेर बसेर भगवान्को  पुजा गराैला भनेको अचेटेर मराैलाझै बनाए । लट्ठी टकटक बजाउँदै बाहिर निस्किएँ  । अनि एकठाउँमा बसेर पल्याँटी कसेर दुई हात जाेडेर जाेडदार आयु अझै  लम्ब्याइदिन भलिभाँती आग्रह गरेर अब जान्छु  भनेर दायाँबायाँ लाठाे / लाैराे  छाता खाेजेँ । कुन बाठाेले लाठाे छाताे उछिट्यायाे पत्तै  पाइन । धन्न छाेराकाे घर गाैशाला नजिकै थियोे र जेनतेन घर पुगेँ ।

अब हजारिया लाैराे छाता  हराएकाे छाेरा बुहारीले चाल नपाउन भनेर घर टुप्लुक्क पुग्नेबित्तिकै घुप्लुक्क  निदाइहाले । साँझमा नातिले खानाखान उठ्नु हजुरबा भन्याे। उठेर लुसुक्क पर्दै  पिर्कामा टुसुक्क बसेँ । भात आयो । अप्सानी हालेर अब खाउँ भनेको त मुखमा दाँत पनि छैन । कस्तो दशा लागेर पशुपतिनाथ गएछु म आज ।  अगाडिको दाँत पनि  फूलपातीसँगै पशुपतिनाथलाई नै  पाे चढाएछु । हे भगवान ! केको दशा लाग्यो भने  यसरी सुद्धि हराउछ ? लाठाे छाताे हराएकाे त बाठाे बनेर ढाकछाेप गरे  अब दाँतै हराएपछि त आतै मर्दाे रहेछ । अब छाेरा बुहारीले  भाेली मलाई कस्तो सजाए दिँदाहुन्  भन्दै पशुपतिकाे पिरकाे भारी बाेकेर भाेलीकाे उज्यालो पर्खिदै सुख्खा सुकुलमा  फेरि सुकला भएँ ।

बुढाबुढीहरुका लागि  त दिनभन्दा रात नै फलदायी  किनकि  अहिलेसम्म रातिमा निन्द्राबाहेक बुढाबुढीकाे केही हराएको छैन तर दिउसोमा ज्ञातअज्ञात हजारथाेक हराउछ ।  न दुनियाले बुढाबुढीलाई मनपराउछ ।  हातखुट्टा  आँत तेस्तै धर्मराउछ । साँच्चै भनिदिनुस् न  पशुपतिनाथले कस्तो भक्तजनकाे भलाे गर्नुहुन्छ  ?  हे भगवान् !  लट्ठी त  केही बर्ष नटेकाैला। छाता पनि  नओढाैला ।  सक्कली दाँतले पनि साथ दिएन ।

हे  प्रभु !  अरुसब हरण गरे पनि  मेरो नक्कली  दात  चाहिँ फिर्ता  गरिदेउ ।  अन्यथा याे उखर्माउलाे महंगीमा मैले दन्तेमाेहनी नलगाई  कसरी  गुजारा चलाउने  ?  हरिशरणम् ।

०००
 फूलबारी ११ पाेखरा कास्की ।  फाेन  ९८०६६७७५९४