नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शेषराज भट्टराई :

कागले कान लग्यो भनेर कसैले चिच्यायो भने हामी आफ्नो कान छाम्दैनौ सोझै कागको पछिपछि दौडिन्छौ । कागको पछिपछि दौडिदा लडेर खुट्टा भाँचिने डर हुन्छ । नेपाली सोझासिदा जनता यस्तै हुन्छन् । साँच्चै चण्डाल भइन्थ्यो भने थपक्क कन्चटका कान छामिन्थ्यो र हल्ला गर्नेको ढाड डामिन्थ्यो । आफूलाई उल्लु बनाउने बहादुरलाई दूरदूर पारिन्थ्यो झाँको झारिन्थ्यो । तर हाम्रो ह्याउ कमजोर छ । हेर्दा मान्छे तन्दुरूस्त छ तर विवेक स्वास्थ भएर पनि सुस्त छ त्यसैले हाम्रो हविगत लहैलहैमा लागेर लहरिने बहकिने खालको छ र त हामी गन्तव्यमा रागिएको पिलो निचोर्दै ढिलो पुग्छौं ।

देशमा प्रचलित पछिल्लो लहैलहै चाहिँ लघुवित्त, सहकारीको पैसा झ्वाम पारेर तिर्नु पर्दैन भन्दै भट्टीमा रमाउदै दिन गाल्दै समय फाल्दै गर्नेहरूको हो । खाएपछि तिर्नु पर्दैन भनेर एउटा पग्लुले के भनेको थियो टाठाबाठा जनताले पत्याइहाले । भन्नेलाई जेल हाले र मान्ने लहैलहैमा लागेर रूपियाँ नतिर्ने उपियालाई पनि खोजीखोजी ठिगुरामा ठिङ्ग उभ्याइ रहेका छन् । हो मान्छे सत्य र तथ्यको पछि लाग्नुपर्छ । तथ्यबोध गर्ने क्षमता नभए धैर्य गर्दै धारिलो भएर बस्नुपर्छ । साथीसंगी छेउमा आए पारिलो भएर बस्नुपर्छ । तर लहैलहैमा लागेर दुष्टात्मा भ‌ड्किएझै भ‌ड्किनु चाहिँ हुँदैन । किनकि भड्किएपछि कसैले धुपधुवार गरेर सत्पथमा ल्याउँछ नै भन्ने कुनै ठेगान हुँदैन । त्यसैले लहैलहै सज्जनको सिंगो सक्कलका लागि हानिकारक छ र असल अक्कलका लागि चाहिँ दुर्भाग्यपूर्ण ।

साथीभाइको लहैलहैमा लागेर विदेश भासिन्छन् नवयुवाहरू अनि हुन्छन् तावाबाट उफ्रिएको माछो भुङ्ग्राेमा । तावाबाट भुङ्ग्राेमा भएपछि मान्छेले तीनत्रिलोक चौध भुवन देख्छ । लाखौंलाख खर्चिएर पराइको पासमा जानुभन्दा केही लाख खर्चिएर स्वदेशमा नै केही गरेदेखि स्वयं मरेदेखि पनि आत्माले शान्ति पाउँछ तर अँध्यारोमा हानेको झट्टिले भगवान भरोसा बाहेक हातलाग्यो शून्य । कत्रो आसभरोसामा तैरिदैतैरिदै हावाजहाजमा कावा खाँदै बहकिएको जिन्दगी बाकसमा फिर्ता आउदा मातृभूमि बासीलाई सुर्ता लाग्नु स्वभाविकनै ठहर्छ । त्यसैले लहैलहैमा लागेर स्वदेशलाई लात नमारौँ र स्वदेशमा नै केही गरौँ र स्वदेशमा नै मरौँ । स्वदेशकै खोलानाला खोल्सा खहरे तरौँ । खैनी माड्दै भए पनि केही त गरौँ ।

मान्छेले लहैलहैमा लागेर एउटै थाप्लोमा दुईवटा नाम्लो भिर्छन अर्थात् एउटी स्वास्नी छँदाछँदै अर्की नखर्माउली भित्र्याएर नदुखेको टाउको टनटनी कसेर आफैले आफ्नो खप्पर दुखाउछन् । पालनपोषण गर्न नसक्ने सन्तान जन्माएर बाटोनघाटो छोड्‌दै हिँड्छन् । आफू पनि मान्छे नै हो भने मान्छेले मान्छे उत्पादन गरेर मरेमरोस् जेसुकै गरोस् भनेर छोड्न मिल्छ ? उसप्रतिको न्युनतम मानव अधिकारका कुरा पूरा गर्नुपर्ने कुरा कता बिर्सन्छन् पशुहरूले । जँड्‌याहा जँड्याहाकै लहैलहैमा लागेर जहाँ पायो त्यहाँ जसरी पायो त्यसरी त्यसो गर्न मिल्छ ? त्यसैले लहैलहैमा लागेर आफूले आफ्नै नाक काट्ने काम किन गर्छन् बुद्धिजीवीहरू । जेहोस होस गर्नुपर्छ है । आफू लहैलहैमा लागि गर्दछ कि स्वविवेकमा चल्दैछ आफ्नो कसी बसीबसी आफैले लगाउनुपर्छ र माई खड्गो टर्छ अन्यथा सिंगो कद भड्खालोमा पर्छ ।

बेस्सरी फाइदा कमाउछु भनेर मान्छेले महंगो घरघडेरी जोड्छन् । चर्को ब्याजमा सुकोदाम खोजेर विलासी जिन्दगी जिउछु भन्दाभन्दै कन्दाकन्दै ब्याजको स्याजले सिंगो सक्कल नै खलासी बन्नपुग्दा झसङ्ग हुन्छ मान्छे । नक्कली कारोबार गरेर जिन्दगी सुधार्छु भन्दाभन्दे भड्खालोमा पर्छ मान्छे । विदेशबाट किलाका किला अबैध पहेंलो घातु भित्र्याएर महाजन बन्छु भन्दाभन्दै सरकारको बाघेकापु खाएर महाकंगाल बन्नपुग्छ मान्छे । यो अरू केही नभएर लहैलहैमा लाग्नुको फल हो। कर्मको फल हो र कुकर्मको प्रतिफल हो । लहै हजुर पनि बेलैमा लहैलहैमा लागेर जिन्दगीको गोरेटोलाई सुगम सहज र सुविधायुक्त तुल्याउनु हुन्छ कि ?

०००
फूलबारी, पाेखरा