नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

गायत्री लम्साल

डियर मि माने कर्मचारीः गज्जब हुनुपर्छ, चाहिन्छ अनि त हो सबै थोक पाइन्छ । मस्त छ हजुर पुर्पुरोमा लेखेको कुरो धुनेपखाल्ने पटक्कै नगर्नोस् ल भन्द्याछु नि मैले । हुने कामलाई समेत यो यो कुरो पुगेन भनेर फाइल जति जाम गर्न सक्नुभएन भने तपाइँ/हामी कर्मचारी भए तापनि काम छैन । जति धेरै फाइलरूको जाम, काम लिन आउने सेवाग्राहीको लाम अनि … सबैलाई पाइक पर्ने ठाउँमा मोटा मोटा हात्ती थुपारेका खाम लिन नसक्नेलाई के को सदाचारी र नैतिकवान कर्मचारी भन्नु ? अन्त त परै जाओस् घरकै आफ्नै जोईपोइले त टेर्दैनन् । त्यसैले डियर माईजात्रा कर्मचारी भएपछि आज काम लिन आउनेलाई भोलिको निम्तो दिइहाल्नुहोस् । भए भरका फाइल आफ्नै चापी लगाउने दराजमा थन्काएर चाहिँदै नचाहिने र पाइँदै नपाइने यो यो कुरो पुगेन भनेर हात्ती र गैँडालाई बल्छीमा पार्ने दाऊ झिक्नुहोस् । मन्त्री र मन्त्रीका आसेपासेलाई आइस्यो, गइस्यो भन्दै चाकरी र चाप्लुसीको मर्यादा गर्न सिकेर माईजात्रा देख्न देखाउन नभुलौँ है त ।

डियर मि माने नेतृत्व र नेताचारीः नेता, नेतृत्व, मन्त्री मन्त्राणी, कार्यकर्ता र कार्यकत्री सबै यसैमा परिन्छ । राजनीतिमा अलिकति लाजनीति नमिसाउने हो भने कसरी लोकतन्त्र मोटाउनु बाबै ? इमान्दार भएर मस्तसँग भ्रष्टाचार जस्तो उत्तम आचार र दुनियाँलाई दिवाना बनाउने दुई नम्बरी काम गर्ने डन बन्न सकिएन भने कहाँ चुनाव भन्ने महान् चाडमा विजय हुन पाउनु । फौजदारी अभियोग जस्तो महासम्मानको अभियोग कहिल्यै पनि लागेको छैन भने टिकट नै पाँइदैन अनि नपाएपछि नेतृत्व र नेताचारीमा कहिल्यै आइँदैन । डियर राजनीति निकै उत्कृष्ट नीति हौ आफूलाई कहिल्यै कमजोर, झारपात नसम्झनु । चाकरी र चाप्लुसीमा अब्बल बन्नु । समय अनुसार आफूले थुकेको थुक आफैले चाट्नु । मौका झ्याप्प मिलेको बेला नीति, नैतिकता, सदाचार र अन्य सबै नराम्रा आचरण संग भ्रष्टाचार जस्तो उत्तम आचार साट्नु । आफू र आफ्नालाई बेफाइदा हुने देखेपछि नागरिक जाबोलाई शरणार्थी वा सुकुम्बासी बनाएर फाइदा दिलाउनु महान् धर्म हो भन्ने कुरा कहिल्यै नबिर्सनु । अरुले गाईजात्रा हेरेको बेला समेत हामीले कहिल्यै माईजात्रा हेर्न नभुलौँ ल ।

डियर मि माने निजी क्षेत्र : निजी क्षेत्र मात्र होइन हजुर यो भनेको त समय भन्दा पनि चौबिस घण्टा बढी विजी क्षेत्र हो भन्नु अनि आफू बाहेक अरुलाई मान्छे नै नगन्नु । मस्तसँग नहुने काम गरेर सरकारलाई दोष दिनु अनि फाइदाजति सबै आफूले लिनु । यति गर्न जाँनिदैन भने किन निजी क्षेत्र हुनु ? आफूलाई नाफा हुन्छ भने अरुका वास्ता पटक्कै नगर्नु । सामाजिक दायित्व खै ? भनेर कराए कराउँछन् कराउन दिनु सरकार बोलिरहन्छ निजी क्षेत्रले आफ्नै ट्रयाक खोलिरहन्छ । फाइदा नै फाइदा आउने जोखिम मोलिरहन्छ । जीवन भनेको फाइदा उठाउनलाई हो हजुर घिऊ बेचेर हुन्छ कि जिउ बेचेर फाइदा लिन छोड्नुहुन्न । इज्जत र प्रतिष्ठा बेचेर फाइदा लिन नबिर्सनु । पैसा भएपछि सबै कुरा आउँछ साथी दुनियाँले गाईजात्रा रुचाए रुचाउन हामीले माईजात्रामा समेत कमिसन लिनुपर्छ ।

डियर मि माने भित्रका एनजिओ र बाहिरका आइएनजीओ : हात्ती र हात्ती छाप चप्पल मात्र होइन भित्रका जिओ र बाहिरका जिओ सेम माने उस्तै हौँ । हिजो, आज र भोलि समानान्तर जान सक्नुपर्छ । जे–जे नामका जति बजेट आएपनि गुणात्मक उपलब्धी भनेको तारे होटलमा प्रोग्राम सञ्चालन गरेर भाले ब्रेकफास्ट, लञ्च र डिनर लिन विर्सन हुँदैहुन्न । मिल्ने सम्म यात्राभ्रमण गर्नु, दुई/चार सयका झुम्रा, टाला होइन चलेका ब्राण्डेड कपडाले छालालाई छोप्नुपर्छ । दुध, दही, मोही जति खाएपनि कहिल्यै लाग्दैन साथी हो झ्याप्पै लाउने कुराको चुस्की लिनुपर्छ । कसैले यसो छड्के नजर लगाए भने एक/दुई प्याक उसलाई समेत दिनुपर्छ । भुँइमान्छेरूको आवाज सुन्न हुँदैहुन्न है, उनीरूका समस्या सुनियो भने, बुझियो भने हाम्रा बजेटका मुहानमा खडेरी लाग्छ , किरा पर्छ र संस्था नै कोल्याप्स हुन्छ । डियर मि गाईजात्रा हेर्न छुटेर केही हुन्न माईजात्रा गर्न बिर्सियो भने त संसार ढल्छ नि ख्याल गर्नु ।

डियर मि माने निकै सोझा, सिधा, परिश्रमी, इमान्दार भएका बेइमानरूः नजन्मदै देखि जात्रा हेर्न थालेका हामीरू सधैँ
जात्रा हेरेको हेरै भइन्छ । आ….मा….मा…मा यहाँ त असल आचरण हुनेलाई खराब, इमानलाई बेइमान, परिश्रमीलाई ठग, चोर/डाँका/फटाहालाई ठूला मान्छे, जिरो काम गर्ने हिरो, हिरो काम गर्ने जिरो, अन्याय र अत्याचार गर्नेलाई बार्‍ह हातको सम्मान, राम्रो गर्नेलाई चौबिस हातको सजाय……यस्तै यस्तै राम्रा काम हेर्न/देख्न पाइएन भने निद्रा नै लाग्दैन । हामीरूले के–को गाईजात्रा हेर्न भ्याउनु ? माईजात्रा त छुटिराछ भन्या ।

डियर मि माने शब्दप्रेमी, अक्षरप्रेमी साहित्यकाररूः दिनदिनै पढेर, लेखेर मात्र गन्नेमान्य र वरिष्ठ साहित्यकारमा कसरी पर्नु ? वरिष्ठ हुनलाई हप्तैपिच्छे मान, सम्मान र पुरस्कारले आँखा धुनलाई त गज्जवको शिप माने क्षमता चाहिन्छ । चोरचार गरेर, ठगठाग गरेर, एउटा उपन्यासको कथा जस्तो लामो कविता लेख्ने , अनि त्यो कवितालाई अरु बेलामा फूर्सद नहुन सक्छ । त्यसैले आधुनिक पाइखानामा खाइखाना फाल्दा समेत प्राक्टिस गरेर सबै सोसल मिडियामा वाचन गर्ने । अनि आफूले माग्दा पाइने एजेन्सीरूसँग मागेको दाम पुरस्कार स्थापना गरेका दातारूलाई दिने अनि आफूले त्यसैलाई मानसम्मानको रुपमा लिने । यी र यस्ता साइड सिनमा आँखा परेन भने त हामीले जति लेखे तापनि घरकैलाई समेत आफूले लेखेको कविता पैसा दिएर मात्र सुनाउन पाइन्छ भने अरुका मानसम्मानको आशा गर्नु खतरनाक हुन्छ । वरिस्ट साहित्यकार हुनको लागि चाहिने तातो तातो विशेषतारूमा चाकरी, चाप्लुसी, भनसुन, खानसुन, मानसुन भन्ने माईजात्रामै लागियो है त हजुर ।

डियर मि माने आसेपासे, यत्रतत्र सर्वत्र सबै : डियर मि माने एनआरएन क्या कमालका छौँ हामी । थालमा चुठेर खान पाइएन भनेर बेसाएको पैसो मेनपावरलाई बुझाएर विदेशीएका वाइघात कुरा बिर्सनु । टाढैबाट यसो दिशा पारेर जन्मभूमिलाई धारे हात लाउनु । मिलेसम्म श्रम भन्ने कुरो विदेशी भूमिमा नै बगाउनु अनि फूर्ति भन्ने कुरो दशकौँमा नेपाल आउँदा लाउनु । श्रीमान/श्रीमती/छोराछोरी/प्रेमीप्रेमीका उतैतिर जमाउनु, जे जस्तो भए तापनि कहिलेकाहीँ फोन र सोसल मिडियामा चिटिक्कको राम्रो अनुहार देखाउनु भैपरि सबैकुरा स्वदेशमा नै लेखाउनु । फुर्सद निकै कम हुने हुनाले वर्षको एक दिन मात्र भए तापनि गाईजात्रा नहेरेरै माईजात्रामा बास्नु, एनि आऊ हाँस्नु ।

पाठक महासय हजुररूलाई कस्तो लाग्छ कुन्नि ? आफूलाई त गाईजात्रा भन्दा माईजात्रामा नै डन हुन मनपर्छ । अनि अर्को कुरा गाईजात्रामा त मरेका मानिसरूका साइट भिजन मात्र हो देख्न पाइने । माईजात्रामा त सबैका सग्ला –सग्ला अर्गानिक भिजनरू मस्तले हेर्न पाइन्छ । किन्न पाइन्छ । चिन्न पाइन्छ । माईजात्रा हेर्ने बानी परेपछि गाईजात्राका पुस्तौँपुस्ता आए तापनि तातो न छारो जस्तो लाग्छ । त्यसैले यो सुन्दर क्षण, यो सुन्दर पल गाईजात्रामा होइन हामी सबैले आफ्नो –आफ्नो माईजात्रा हेर्नलाई उपयोग गरौँ है त । हस् हजुर आफू त माईजात्रामा लागियो हजुररू समेत लाग्नोस् है हस् ?

०००
स्याङ्जा