नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शेषराज भट्टराई :

बुढेसकालमा धर्म गर्नुपर्याे भनेर पशुपतिनाथको मन्दिर गएँ । गौशालादेखि हिँड्दै जानु पर्ने रहेछ । बाँदरबाट जोगिँदै छेल्लिँदै बल्लबल्ल हिँड्दै गएँ । वर्षाको समय एकहातमा लौरो छाता एकहातमा फूलपाती घुप अक्षता अबिर केशरी र धतुरोको दाना बेलपत्र सहितको पलास्टिकको झोला काँधमा रामनामी र अर्को सानो पलास्टिकको झोलामा आफ्नो अगाडिपटिको ४ वटा पोखरामा बनाएको पाल्कीदार नक्कली दाँत थियो । यी दाँत हल्का खुराक चपाउन साथै बेलाबेलामा दन्तेमोहनी लगाउन खुब काम लाग्छ ।

पशुपतिमा निकै लामो लाइन देखेर हर्लिक्स त कहाँ पाउनु पहिले नै हरेस खानमन लाग्यो । यसो हेरेँ । भगवान पशुपतिको दर्शन गर्न नपाइ दुई हात जोडेर पुकारा गर्न नपाइ पुलिसले तानेर गइहाल भन्दो रहेछ । तेसरी त खै कसरी धर्मार्जन होला र भन्दै लाइनमा उभिएँ । हिँड्नु पर्दैन रहेछ । भक्तजनले ठेल्दै, बेल्दै, पेल्दै, घचेट्दै, अचेट्दै, पशुपतिका चारढोका चाँदिका भनेकै ठाउँमा पुर्याउँदा रहेछन् । अनि भारतीय भट्टसँग भट्टराईको आखा झट्ट जुध्यो । यत्रा जिउँदा नेपाली हुँदाहुँदै कताबाट मरेका भट्ट ल्याका होलान् यी लुते
नेताले भन्ठाने ।

मैले दिनै नपाइ भट्टले झट्ट मेरा हातबाट पलाष्टिकका झोलाहरू थुतेर आराध्यदेव पशुपतिको थाप्लामा खन्याइहाल्यो । प्रहरीले अरूले पनि हरिको दर्शन गर्नुपर्छ भन्दै मेरा खिनाउरा पाखुरामा समातेर निकालीहाल्यो । के बिधि घचारो के बिधि घुइँचो । पल्याँटी कसेर बसेर भगवान्को पूजा गरौँला भनेको अचेटेर मरौँलाकै बनाए । लट्ठी टकटक बजाउँदै बाहिर निस्किएँ । अनि एकठाउँमा बसेर पल्याँटी कसेर दुई हात जोडेर जोडदार आयु अझै लम्ब्याइदिन भलिभाँती आग्रह गरेर अब जान्छु भनेर दायाँबायाँ लाठो / लौरो छाता खोजेँ । कुन बाठोले मेराे लाठो छातो उछिट्यायो पत्तै पाइनँ । धन्न छोराको घर गौशाला नजिकै थियो र जेनतेन घर पुगेँ ।

अब हजारिया लौरो छाता हराएको छोरा बुहारीले चाल नपाउन भनेर घर टुप्लुक्क पुग्नेबित्तिकै घुप्लुक्क निदाइहालेँ । साँझमा नातिले खाना खान उठ्नु हजुरबा भन्यो । उठेर लुसुक्क पर्दै पिर्कामा टुसुक्क बसेँ । भात आयो। अप्सानी हालेर अब खाउँ भनेको त मुखमा दाँत पनि छैन । कस्तो दशा लागेर पशुपतिनाथ गएछु म आज । अगाडिको दाँत पनि फूलपातीसँगै पशुपतिनाथलाई नै पो चढाएछु । हे भगवान । केको दशा लाग्यो भने यसरी सुद्धि हराउछ ? लाठो छातो हराएको त बाठो बनेर ढाकछोप गरेँ अब दाँतै हराएपछि त आँतै मर्दो रहेछ । अब छोरा बुहारीले भोलि मलाई कस्तो सजाय दिँदाहुन् भन्दै पशुपतिको पिरको भारी बोकेर भोलिको उज्यालो पर्खिदै सुख्खा सुकुलमा फेरि सुकला भएँ ।

बुढाबुढीहरूका लागि त दिनभन्दा रात नै फलदायी किनकि अहिलेसम्म रातिमा निन्द्राबाहेक बुढाबुढीको केही हराएको छैन तर दिउसोमा ज्ञातअज्ञात हजारथोक हराउँछ । न दुनियाले बुढाबुढीलाई मन पराउँछ । हातखुट्टा आँत तेस्तै धर्मराउँछ । साँच्चै भनिदिनुस् न पशुपतिनाथले कस्तो भक्तजनको भलो गर्नुहुन्छ ? हे भगवान् ! लट्ठी त केही वर्ष नटेकौँला । छाता पनि नओढौँला । सक्कली दाँतले पनि साथ दिएन । हे प्रभु ! अरूसब हरण गरे पनि मेरो नक्कली दात चाहिँ फिर्ता गरिदेउ । अन्यथा यो उखर्माउलो महंगीमा मैले दन्तेमोहनी नलगाई कसरी गुजारा चलाउने ? हरिशरणम् !

०००
पाेले पनि घामै प्याराे…. (२०८२)