नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हरिशंकर परसाईं :

व्यङ्ग्यानुवाद : रमेश समर्थन

चोपडा साहेब अनि साहनी साहेबका घरहरू जोडिएका छन् । बिचमा एउटा पर्खाल थियो । दुवैले एउटा एउटा कुकुर पालेका थिए । कुकुरहरू डरलाग्दा थिए र आउनेजाने मानिसहरू डरले बाटाको अर्कोपट्टिबाट हिँड्थे ।

त्यसो त चोपडा साहेब र साहनी साहेबको स्वभाव अनि व्यक्तित्व कस्तो थियो भने उनीहरूले घरका लागि छुट्टै कुकुर पाल्नुपर्ने थिएन । त्यसका लागि उनीहरू नै पर्याप्त थिए ।

एक दिन भने कसरी न कसरी चोपडा साहेबको कुकुर साहनी साहेबको परिसरमा पसेछ या साहनी साहेबको कुकुर चोपडाकोमा पसेछ कुन्नि ? तिनीहरू त बाटामा आएर लडिरहेका थिए ।

चोपडा साहेब र साहनी साहेब पनि तत्कालै बाटामा निस्के । पहिले त उनीहरूले आआफ्नो कुकुरलाई बोलाए । कुकुरहरू पनि आआफ्ना मालिकका गोडामा लुट्पुटिन थाले ।

चोपडाले भने, ‘‘आफ्नो कुकुरलाई राम्रोसित स्याहारेर राख भनेर दसौँपल्ट भनिसकेँ । सुन्ने हैन ।’’

साहनीले भने, ‘‘तिमीले आफ्नो कुकुरलाई स्याहार न ! उही त आएको हो हाम्रो कम्पाउन्डभित्र । कस्तो चोर नस्लको कुकुर हो कुन्नि ?’’

‘‘चोर नस्लको कुकुर त तिम्रो हो ।’’ चोपडा चिच्याए ।

‘‘तिमी ? तिमी नै चोर नस्लका हौ र तिम्रो कुकुर पनि चोर नस्लको हो ।’’ साहनीले साहस देखाए ।
‘‘ए हजुर, चोर त तिमी पो हौ । पी.डब्लु.डी. का ठेकेदारहरूसित पैसा खाएर यो घर बनाएको मलाई थाहा छैन र ?’’ चोपडाले पोल खोले ।

‘‘तिमी त झन् चार सौ बिस पो हौ । स्मगलिङ गरेर मोज गर्दै छौँ । अनि !’’ साहनी पनि अगाडि बढे ।
उता दुवै कुकुरहरूले आआफ्ना मालिकका टाङमुनि छिरेर उनीहरूलाई प्रोत्साहित गर्दै थिए ।

‘‘मैले भन्द्या छु है, तिम्रो कुकुर यता आयो भने म गोली ठोकिदिन्छु नि !’’ चोपडा हिंसामा ओर्ले ।
‘‘अनि तिम्रो कुकुर यता आयो भने कुकुर कुकुरको मालिक दुवैलाई ठोक्छु ।’’ साहनी त प्रतिहिंसामा ओर्ले र त्यो पनि मानवहिंसामा ।

‘‘ए कुकुरका छाउरा ! तैँले मलाई गोली हान्छस् ?’’ चोपडाले साहनीको प्रजाति नै फेरिदिए ।
‘‘तँ सुँगुरको पाठो !’’ साहनी पनि कम देखिएनन् ।
त्यहाँ घुइँचो लागेको थियो ।

एउटा बटुवाले एउटा मान्छेसित सोध्यो, ‘‘के भयो र हजुर ? के समस्या परेछ ?’’

त्यस मान्छेले उत्तर दियो, ‘‘केही हैन हजुर, कुकुरहरूको लडाइँ हो !’’

०००
परसाईको ‘परसाई रचनावली’ २ अन्तर्गत ‘लघुकथाएँ’ खण्डअन्तर्गतका कथाहरूबाट अनुवाद गरिएको हो ।