नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बादल मडारिरहने एकादेशको आकाशमा
चाँदीको घेरा देखेर प्रत्येक युगमा
उत्साहित हुन खोज्छन्
वेदना छचल्किएका आँखाहरू

हुरीबतास नचलेको होइन
आँधीबेहरी नआएको होइन
लगाम बिनाका घोडाहरू दौडेपछि
कानो गोरुले दाइँ हाल्न थालेपछि
बाँदरको हातको नरिवल जस्तो देशको
मुहारमा घाम कहिल्यै उदाएन

ढुङ्गे देवताहरूको स्तुति गाउने
थरिथरिका भजन मण्डलीहरू
कलियुगका हनुमान बनेर
आँखा फुटेका आआफ्ना प्रभुलाई
आँखा चिम्लेरै काँध चढाउँछन्
ताली पड्काउँछन्
टायर सल्काउँछन्
जिन्दावाद र मुर्दावाद पनि भन्छन्

ललिपप देखाएर जनतालाई
रङ्गिन सपना बाँड्ने ठेकेदारहरू
सपनाको मलामी जान रमाइलो मान्छन्
दशधारा दुधको भारा तिछौं भनेर
कसम खानेहरू
बिच सडकमा नङ्ग्याएर आमालाई
खुलेआम बलात्कार गर्छन्

रक्षकहरू आफै भक्षक भएपछि
न्यायाधीश स्वयम् अपराधी बनेपछि
दण्डित गर्नु पर्नेलाई पुरस्कृत गरिन्छ
फेल गर्नु पर्नेलाई गोल्डमेडल दिइन्छ
र त्यहाँ
देखाउने र चपाउने अलग दाँत भएका
युधिष्ठिर हुन्छन्
दुई जिब्रो हुनेहरू राम बन्छन्
सत्ताको लगाम मूर्खको हातमा हुन्छ
ढुकुटीको साँचो चोरको साथमा हुन्छ

र त धरहरा साक्षी राखेर आज
शहिदगेटले सिंहदरबारलाई सोधिरहेछ
यो कहाली लाग्दो कथाको अन्त्य
कहिले हुन्छ महाशय ?

०००
बझाङ