नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विष्णुप्रसाद आचार्य ‘अतृप्त’ :

भाउबेसाहा बढेको बढ्यै छ, छेकबार छैन
केले आकाशियो मूल्य ? कुनै केरकार छैन
जसले कृत्रिम अभाव र कार्टेलिङ चलाउँदै छ
त्यसले नै तालुमा आलु फलाउँदै छ
थुइक्क कान्छा !
तँ त खसिस् ! छङ्गाछुर भीरबाट खसिस् !
यस्तो बेलामा नि तँचाहिँ जागिरै गरेर बसिस् ?

झण्डा समाएको भए नेता हुन्थिस्
डण्डा घुमाएको भए अभिनेता हुन्थिस्
भीरमा उभिएर सिस्नाको बुटो समाइस्
बहादुर भइस् ! नाम ठूलै कमाइस्
थुइक्क कान्छा !
तँ त बसिस्; आरामसँग कुर्सीमा पो बसिस् !
यस्तो बेलामा नि तँचाहिँ जागिरै गरेर बसिस् ?

युट्युबर भएर एक थान क्यामेरा बोकेको भए
‘हिङसहितको टालो हुँ’ भन्दै आदर्श खोकेको भए
गोटीको हजारका दरले म्यारिज खेल्न पुग्थ्यो
हरेक छाक कुराउनी र चिज खान पुग्थ्यो
थुइक्क कान्छा !
तँ त पसिस्; सुरसाको मुखभित्र पसिस् !
यस्तो बेलामा नि तँचाहिँ जागिरै गरेर बसिस् ?

तेरो जागिरले तँलाई नै चक्मा दिन्छ
खाइरहन सकिस् भने एउटा तक्मा दिन्छ
त्यसलाई भित्तामा झुण्ड्याएर हेरिरहनू
बैङ्कको तमसुक पल्टाएर केरिरहनू
थुइक्क कान्छा !
तँ त फसिस्; मछवारेको महाजालमा फसिस् !
यस्तो बेलामा नि तँचाहिँ जागिरै गरेर बसिस् ?

स्रोतमै बाँध हालेर कर लैजान्छ
आफन्त बन्धु-बान्धवबाट पर लैजान्छ
साथीभाइ उक्लिसके हिमटाकुरामा
तेरो गर्व अहो ! अझै सुक्या पाखुरामा
थुइक्क कान्छा !
तैँले कसिस्; आफ्नो श्वासनली आफैँले कसिस् !
यस्तो बेलामा नि तँचाहिँ जागिरै गरेर बसिस् ?

०००
नुवाकोट, हाल काठमाडौं