नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. बमबहादुर थापा जिताली :

चल्तीका स्रग्धरामा नियमित कविता, छन्दमा भुन्भुनाई
नेपाली राष्ट्रभाषा प्रचलित लयको गीतमा गुन्गुनाई ।
कामैले नाम राख्ने रहर छ रसिलो काव्यधारा समाई
दामैले नाम राख्ने चलन छ सजिलो लेख्छ कल्ले रमाई ?

आएजस्तो छ ताना रसिक छनकमा काव्यपारा विचित्र
छाएजस्तो तराना अधिक रहरिलो छन्द मीठो, पवित्र ।
छाँगाजस्तै झरेको प्रबल गति बग्यो छङ्छङाएर छिट्टै
मर्स्याङ्दी झैँ सुसेल्ने प्रखर लहरमा छन् व्यङ्ग्य झन् बिछट्टै ॥

आयो बेला–कुबेला विकसित गतिमा खान, लैजान सक्ने
मौका छोपी लतार्ने, लटपट नगरी, काम गर्नै नसक्ने ।
हाकाहाकी पछार्ने, विचलित नबनी भर्नुभर्छन् भकारी
गाईजात्रा सधैँको दिनहुँ छ झगडा गर्नुगर्छन् हकारी ॥

गोडा तानी नतानी सदन र धनमा सक्छ जल्ले पछार्न
आफू मात्रै हसुर्ने, गिरि उपगिरिमा अन्यलाई लछार्न–
सक्नेले नै डकार्दै छल र कपटले टाउके बन्न पाई
यस्तो चाला र माला छ मुलुकभरिमा धुन्दुकारी उदाई ॥

भन्दाभन्दै नभन्दै मुलुक सकिसके धुन्दुकारी मिलेर
हेर्दाहेर्दै भकारी, जल, थल सकियो देशलाई निलेर ।
भुत्तेका छन् खुँडा झन् चमचम खुकुरी मार हान्न नपाई
नेपाली शब्दमा छन् मृगसरि दगुरी हान्छु मैले समाई ॥

कर्णाली, गण्डकी झैँ अविरल गतिमा भाव–गङ्गा बगाई
बाङ्गोटिङ्गो नदी झैँ कलकल ध्वनिमा शब्द–गोली चलाई–
वाणीरूपी मट्याङ्ग्रा विकसित दरिला वाण ताकेर हान्छु
सिर्जी गाना बजाना, सहज कविकला छन्द छानेर हान्छु ॥

०००
रानीवन, नागार्जुन, काठमाडौं