नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रा.वा.बैंक मैतिदेवी शाखाबाट आँबुखैरेनी शाखामा छ महिनाको लागि सरुवा भयो । आँबुखैरेनीमा दुई वर्ष बसियो । त्यहाँ विशेष गरी मगर, गुरुङ र नेवारहरूको वस्ती छ । एकाध बाहेक सवै गोर्खाबाट त्यहाँ झरेका रैछन् । म परे डबल काजी अर्थात् काभ्रे जिल्लामा जन्मेर काठमाण्डुमा हुर्केको सक्कली बाँडा । खजाञ्ची भएको नाताले त्यहाँ भएका सवैसँग धुलमिल भइयो । जात्रा, पर्व र व्यक्तिगत भेटधाटमा खाजा र भोजको रुपमा आ–आफ्नो जात अनुसारको मासु खाने त्यहाँको चलन छ । यसै मेसोमा एकपटक एक्काइसौं शताब्दीमा ‘जात न भात, बढा भाइ हात’ भनेर च्वाँचे अर्थात् ट्याक्टरको मासु बजाइयो ।
म प्रत्येक हप्ताको शुक्रबार बेलुकापख घर आउँथे र शनिवार बेलुका बास बस्न आँबुखैरेनी नै पुग्थें । हप्ता हप्तामा मात्रै भेट हुँदा बूढीसँग गफ गर्दा अलि बहकिँदो रहेछ । नभनौं भनेको कुरा पनि फ्यास्सै भनिदोरहेछ । कुरै कुरामा बूढीलाई च्वाँचेको मासु खाएको भन्न पुगेछु । उही त होनि आमा छोरीको नाता । मेरी बूढीले भुुसुक्कै मेरा स्वर्गीय ससुराकी बूढीलाई सुनाइदिएछन् । सासूआमाले मेरो सातो खाईन् । आमै कराउन थालिन्, ‘बरवाद भो ! गर्जुको सन्तानले च्वाँचे खाएको म त सुन्न पनि सक्दिन !’ भन्दै कानको प्वालमा औला छिराएर कान बन्द थालिन् । उनको एउटा बानी के छ भने एउटा सानो निहुँ पायो कि सातदिनसम्मलाई काण्ड पुग्यो । कराएको कराएकै ।
सासूले आफ्नी छोरीलाई घर लितपोत गरेर चोख्याउन भनेको सयपटक भैसक्यो । एकातिर सासूआमाको गनगन धाराप्रवाह गइरहेको थियो, म र सासूकी छोरी चाहीं हेर्या हेर्यै ! कराउ भने बुढी भएकी सासूआमासँग के कराउने चित्त दुख्ला भन्ने पीर, नकराउँ भने टिक्न बस्न दिएको होइन । घटनाले गम्भीर रुप लिएपछि दिक्क लागेर एकदिन छुट्टी बाँकी हुँदै आँबुखैरेनी फर्किने विचारले घरबाट निस्कन लागेको थिएँ, मेरी बूढी विचरी ठसठस कन्दै लितपोत र सफा सुग्घरमा पो लागेकी रहिछन् । बूढी मलाई टेढो आँखाले हेर्दै थिइन् । मैले भने– ‘हिड्ने बेलामा के आँखा तरेको नि ?’ उनी पनि के कम, भनिन्– ‘तिम्ले खाएको च्वाँचेको मासुले आमालाई घोचेको घोचै गर्यो रे ! औषधी गर्नु परेन ? कि तिमीलाई गोबर पानीले नुहाउनु पर्यो रे, कि घरलाई । तिमीलाई नुहाइदिउँ गोबर पानीले भने अर्को हप्ता आउँदा आफैंलाई गनाउला । त्यही भएर घरलाई नै नुहाई दिँदैछु ।’ स्थिति देखेर माया लाग्यो । सासु आमै हाम्रो झगडा पो पर्न लागेछ कि क्या हो भन्ठान्दै बिचमा पसिन् र भनिन्– ‘के खाउँला जस्तो गरेर हेर्नुहुन्छ । कुरो मिलिहाल्यो, एकदिन छुट्टी बाँकी नै छ क्यारे, भोलि गए भैगो नि । कि उता च्वाँचेको मासु सेलाइसक्यो ?’ सासूआमाको रामबाणले खुत्रुक्कै भएर म घरभित्रै पसें र झोला बिसाएर टेलिभिजन हेर्न बसें ।

चावहिल, काठमाडौं