नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

तीर्थराज अधिकारी :

म प्राय टोपी लगाउँछु । उमेर छँदै कपालका रौँ सबै झरे । चोटपटकको पनि डर हुने । मयलपोस लगाउँदा त अनिवार्य नै भयो ।

वि. स. २०६० तिरको कुरो हो । सरकारी कामको सिलसिलामा ब्याङ्कक्(Bangkok) जानु पर्ने भयो। विदेश जाँदा के टोपी लगाउने भन्ठानेर मैले एउटा ह्याट(Hat) लगेको थिएँ । विश्व स्वास्थ्य सङ्गठनको(W.H.O.)को कार्यक्रम भएकोले अन्य एशियाली देशका सहभागीहरू पनि थिए । होटलको रुममेटमा एकजना बंगाली परेछन्।

रमाइला थिए साथी । आपसमा कहिले हिन्दी कहिले अङ्ग्रेजीमा कुरा हुन्थ्यो । बिहानको खाजा सँगसँगै खाने हो । उनले तरल पदार्थ जुस वा सूपमात्र लिने गर्थे । नक्कली दाँत हालेका रहेछन् । एक दिन बङ्गारा सहितका दाँत सफा गरेको देखेँ ।

शुक्रबार कार्यक्रम छिट्टै सकियो । हिँडेरै होटलतिर आउँदै गर्दा बाटोमा साथीले एउटा ठूलो अम्बा किने । मलाई भने खुल्दुली लाग्यो । किन किनेका होलान् यत्रो अम्बा ! मलाई दिए त कपाकप खाइदिन्थेँ । यिनले चपाउन सक्ने होइनन् ।

कोठामा पुगे पछि त खप्नै सकिन , सोधी हालेँ ।

सर, आपने अमरुद क्योँ खरिदा ? (Why did you buy guava sir ?)

साथीले छिट्टै जवाफ फर्काए ‘Did I ask you when you bought a hairbrush?” तपाईंले काँगियो किन्दा मैले सोधेको थिएँ ?

०००

पोखरा-१०, हाल संयुक्त राज्य अमेरिका।