जाऔँ कविजी घुम्न
वि.सं.२०८२
हरि कोर्काली : आ… कविजी कति बसिरहनु हुन्छ यस्तो उखरमाउलो गर्मीमा पनि बुढो तालु तताएर सासै
पुरा पढ्नुहाेस्
छोड्दैन चिताले कवै
वि.सं.२०८२
ललिता ‘दोषी’ : कसले छुट्टाउँने यहाँ उज्यालो अँध्यारो खोइ ? राम्रा कति छन् कति तिनको हिसाब
पुरा पढ्नुहाेस्
आँखाकाे मागपत्र
वि.सं.२०८२
डा. छायादत्त न्याैपाने : कत्राे बडेमाकाे रहर मेरो ! याे कुनै चानचुन रहर हाेइन सिङ्गै देश
पुरा पढ्नुहाेस्
छुटिजानेहरूको नाममा
वि.सं.२०८२
अविनाश भट्टराई : कति कुरा समयसँगै छुटेर जान्छन् छुटेर जान्छन् पहेँला पातहरू रूखबाट छुटेर जान्छन् पुराना
पुरा पढ्नुहाेस्
दहीको दसा
वि.सं.२०८२
डिल्लीप्रसाद मूलतिहुन : दहीलाई दशा लाग्यो भन्ने खबर पाइयो दहीभन्दा समाचार पढ्दा चाँडै अघाइयो।१ । दही
पुरा पढ्नुहाेस्
पुरस्कारकाे दाैड
वि.सं.२०८२
चन्द्रप्रसाद न्याैपाने : कति सँगै भन्के फन्के कति गत्के कति त लच्के भत्के फत्फत फत्के छक
पुरा पढ्नुहाेस्
भाषण अड्किँदा
वि.सं.२०८२
कालीप्रसाद रिजाल : अइया अइया फत्र्याक फत्र्याक मन्त्रीजी बेचैन थिए छिनमा उठ्थे छिनमा बस्थे बिचरा ती
पुरा पढ्नुहाेस्
सङ्घारे नबनेस्
वि.सं.२०८२
माधव पोखरेल गोज्याङ्ग्रे : खाए देश किरा मिलेर दशकौँ, खोक्रो भकारी भयो ठूला डिङ् यिनका अनेक
पुरा पढ्नुहाेस्
अवसरमा खेतालाहरु
वि.सं.२०८२
महेशराज खरेल : अवसर आएकाे छ मस्तले खाउ रमाऊ खाेजी गर्दैन कसैले तिमी कस्का खेताला हउ
पुरा पढ्नुहाेस्
झोले
वि.सं.२०८२
अनिल KH पौडेल : त्यसै थाहा भएको कुरा भन्दै हिँड्नु त पर्ने रहेनछ तैपनि आफैँले भन्दा
पुरा पढ्नुहाेस्
