नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

नेपाल हजारौं वर्षदेखि बूढो छ, यहाँ बूढा मानिस नै जन्मन्छन् अनि मर्छन् बूढाहरू नै । केस पाकेर सेतै भइसकेका, मकै चपाउदा पनि मकैसँगै निलिएका दाँतहरू, गिजाले घरिघरि जिस्क्याइरहने र्याल काड्दै बुढ्यौलीलाई डाकिरहेका चाउरी परेको छाला । मरिरहेको इच्छाशक्ति । यस्ता बूढाहरूले लौरी टेक्दै सकिनसकी चलाइरहेछन् मेरो देश अनि चलिरहेको छ यो देशको अर्थतन्त्र ।

युवाहरू राहदानीको आडमा भुईं छोडेर उड्डयन गर्न तँछाडमछाड गरेदेखि गाउँ भरिएको छ बूढाखाडाहरूले । चाउरी परेको छाला, गलेका हड्डी, बाउँडिएका नसा, लौरोले पनि सहारा दिन नसक्ने काल्नाले पनि बूढा तिमी तलतिर बस माथि आउने तिम्रो शक्ति छैन भन्ने अबस्थामा पुगेका छन् । कोही मरुभूमिमा उसिनिदै छन् कोही देशभित्र बुढ्यौलीले पाक्दैछन् उसिनिने र पाक्नेहरूको ठेलमठेलमा बगिरहेको छ समयको गति अनि आफैं बूढो बनेको छ देश ।

बूढो रुख ढल्नै लाग्यो, बूढो गाउँ गल्नै लाग्यो अनि बूढो शरीर जल्नै लाग्यो । खै ! अब त चराका आवाज ? भत्किएका झुपडीहरू, स्याल दौडिने पखेराहरू मात्रै बाँकी होलान् । अब फल्दैनन् पखेराहरूमा चुत्रो र काफल, भीरमै बिलाउनेछन् भीरमौरीको सुगन्धित मह पनि । मह काड्ने र हात चाट्ने कुरा पनि कथा जस्तै बन्नेछ किनभने राहदानीमै मख्ख छ ठिटाठिटीहरूको मायालु स्पर्श । मरुभूमिको चर्को घामसँग आफैलाई बेचेर उड्ने सपना बोकेका जबानहरू अनि मृत्युलाई पर्खेर बसेका बूढाहरू ! उड्ने र रुँघ्नेको मिलन कहिले हुनु ?

टेक्नै नसकिने दुखिरहने घुँडाहरूको कथा
बल्दैन ठोसिरहनुपर्ने छुट्टै मुढाहरूको कथा
खोपिल्टे चाउरिएको गाला डिम्पल भनिदिए
मख्ख पर्थे होलान् कठै बूढाहरूको कथा !

जराले जीवनको रस तान्दैन, हाम्रो पिँडी त जीवनको आकाशमा फैलिन्छन् । न जीवनको पंक्षीले गुँड नै बनाउँछ यहाँ ! घाम उदाउनै छाडे परिवर्तनको । जीवनको चन्द्रमाले उज्यालो फिजाउन नै छाडेको छ । यहाँ धुलो जम्मा हुँदै जान्छ, जरा सुक्दै जान्छ, पात कुहिँदै जान्छ, फुल फुल्दैनन्, फल लाग्दैन बोटमा, यहाँ सुकेका साखा, सुकेकै शरीर उभिएका छन्, अभागी भएको छ देश, भित्रभित्र किराले चुसेर खोक्रो बूढो रुखजस्तै वर्षौदेखि बूढो भएको छ देश !

सायद र्याले बूढाहरूले चलाएको देश भएर होला नेपाल नै अपाङ्ग भए जस्तो लाग्छ । बूढाहरू पनि कति हठी हुन् बरै ! कुर्सीमा चुम्बकीय बल भएजस्तो, कुर्सी छाड्नै नमान्ने । शरीर शिथिल भए पनि, हस्पिटलको बेडमा अक्सिजन तान्दै भए पनि, र्याल र सिँगानलाई सम्हाल्न नसके पनि देश चलाउँछु भन्ने जिद्दीपन अडिग छ । युवाहरूले चलाएको भए हजारौं वर्षदेखिको दरिद्रता दीनता भेदभाव, विकृति र अन्याय सबै मरिसकेको हुने थियो ।

हामी सँग अन्धबिश्वास हुनुपर्ने थिएन । जाबो पत्थर-सुनले मानिस चोखिनु पर्ने थिएन । तर बूढाहरू आफ्नो बोझ छोराछोरीलाई सुम्पन चाहँदैनन् । अनि युवाहरू बूढाहरूको कार्यभार आफ्नो काँधमा लिन चाहँदैनन् । यहाँ त बूढाहरू बूढा भैहाले, युवा पनि असमयमै बूढा झै बनेका छन् ।

युवा त ती हुन जो टुट्छ तर झुक्न जान्दैन मेटिन्छ । गल्ति सहन जान्दैन । युवा हुनुको एउटामात्र अर्थ युवा जसले जिन्दगीलाई नयाँ दिशा नयाँ आयाममा बदल्न चाहन्छन्, जो जिन्दगीलाई परिवर्तन गर्न चाहन्छन् ती हुन् युवा । नेपाल त एक धनी देश हो । जहाँ गरिब मानिसहरू बस्छन् । यहाँ जवानी छैन जसले लुकेको धनलाई प्रकट बनाओस् देशलाई धनवान बनाओस, धन जमीनमा दबिएको छ खजाना । गर्ने कोही छैन, किन कि देश बूढो छ, हाम्रो सोच बूढो छ । जवान खै कहाँ छन् ? यो बूढाहरूको राज्य हो, बूढैबूढाले भरिएको छ ।

त्यसैले अब चाउरिएका, गलेका र्याल चुहाउने बूढाहरूलाई विश्रामको लागि अवकाश दिएर युवा भित्रको बुढोपन हटाएर, जवानको जन्म दिएर, धनी देशका हामी धनीमान्छे बन्नुपर्छ । बूढो अनि गरिब जमिनको धन उत्खनन गरेर धनको रुख रोप्नुपर्छ । बूढाहरूको देशमा बूढाहरूको शासनको अन्त्य गरि युवा जोस र जाँगरको ताकत देखाउन जरुरी छ । बूढा महोदय ! बूढो गोरुले गाई ओगटे झैँ देश नओगट । अब हट, सत्ता र कुर्सीमोह छोड र देशलाई नवयुवाहरूको काँधमा जिम्मा लगाऊ !!

०००
केवलपुर, धादिङ