नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

अप्सरा सुनार :

न मरुभूमि बन्न सक्ने न मुल फुटाउन सक्ने, उर्वर बनी न जीवन फलाउन सक्नु यस्तै केही गर्नको काम नभएको सुख्खा भुमि बनाउने महाशक्ति हो खडेरी । झरिको मुखौटो ओढर देश त खडेरीले खाइसक्यो है हजुर ।

बाह्र बर्षमा त खोला पनि फर्किएर आफ्नो बाटो खोज्दै आउछ रे । कोइलाले पनि असह्य तापमय संघर्ष पूरा गर्दै गर्दा बहुमुल्य पत्थरको रुप धारण गर्छ रे । वर्षाैँ भयो पिढीमा नयाँ नेपालको प्रतिक्षामा बसेकी आमा अब त केश पाकेर सेतै बने । आखाहरू अझै थाकेका छैनन् एक झिनो आशाले अझै टुलु टुलु हेरी बसेकी छिन् । बा पनि यसपालि पो आउँछ कि नयाँ नेपाल भनी सुकेर फुटेका ओठमा मलिन मुस्कान छर्दै एक त्यान्त्रो अपेक्षित भावहरू मनमा बुन्दै बसेका छन् । बरू पहाडहरू समुन्द्र बन्न बेर लाउदैन । घाटहरूमा बस्ती बस्न थालेको वर्षाैँ भयो तर कर्णालीमा ढलाने पुल बन्दैनन् ।बन्नु पनि भएन नि हैन र ? अब दिनहुँ तुइनमा झुन्डिएर कहिले खच्चड अनि घोडा त कहिले मानिसको भिड कर्णालीले खाएर समाचार छाप्न अनि तमासामा रमाउन पल्केका एक झुन्ड बारुलेहरू को खै आस पनि कसरी गर्ने । गरिबीको लास अनि आँसुमाथि राजनीति गरिएको छ । सायद यहीँ पो होकि नयाँ नेपाल ।

नयाँ नेपाल त अब आउदैछ भन्ने गौंथली अनि कोइलीहरूका स्वर पनि अब त फिक्का लागे जस्तै भएको छ । फूलहरूले नयाँ ऋतु बोकेर आउँदा अनि पवनले नयाँ सुवासना छर्दै गर्दा एक हुल भेडाहरू परिवर्तनका चर्का नारा घन्काउदै बस्ती बस्तीमा चार्टर गरी पुग्छन् । तर दिन प्रतिदिन घरका भित्ताहरू भत्किँदै छन् अनि औषधि नपाएरै ज्यान गुमाउनेहरूका चिहानमाथि पनि लाजनितीको गाथा गाउन पल्केका छन् भेडाका बथानहरू ।

चुलो बाल्न, पेट पाल्नकै लागि, सिस्नु खोलेसम्म खान नपाउँदा लौ मुग्लान पस्नै पर्‍यो भनी दिनहुँ हजारौँ मदनहरू, मुनाहरू भौतारिरहेका छन् । चौरासी वेञ्जनले उकुसमुकुस भएका भुडीँहरू खित्का छोडी खिल्ली उडाउँदै छन् । खै यथार्थ पनि कहाँदेखि कहाँसम्मको कोरूँ पुर्व मेचीदेखि पश्चिम महाकालीसम्म हरेक बस्तीमा समस्याले गुँड बनाएका छन् । समस्याका भत्काउने झरीको खाँचो थियो तर वर्षै भयो बनावटी परिवर्तनको खडेरीले देश खाएको ।

अपराधहरू रोकिदैनन् अँह रोकिनै हुँदैन जस्तो गरि दिनप्रतिदिन अकालमा ज्यान गुमाउनेको सङ्ख्या बढ्दो छ । नयाँ नेपाल ल्याउछु भन्नेहरू घरघरसम्म त आए तर उल्टै लुट्दै ठग्दै बेपत्ता भए । झुपडीदेखि सदन सम्मका विकास अनि परिवर्तनको लडाइँ सायद गोठालो माइलाको सपनाजस्तै बिलाइ गए । मौलाउन नसकेको विकासलाई खडेरीले खायो जस्तो छ ।

०००
केवलपुर, धादिङ हाल जापान