नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

अरुको कुरा म जान्दिनँ । म आफ्नै कुरा गरेर मलाई चित्त नपरेको कुरा यहाँ राख्ने धृष्टता गरेँ । म मेरो निजी बिहेको कुरा गर्ने तरखरमा छु । मेरो बिहे धुमधामले सम्पन्न भयो । पाँचसयभन्दा धेर निम्तारुहरू थिए । बिहेको इण्टिभेटसन कार्ड पनि निकै महङ्गो दामको छापिएको थियो । कार्ड हेर्दै गतिलो गिफ्ट लानुपर्छ भने च्यूँच्यूँ भएर होला बिहेको दिन आशीर्वाद स्वरुप बड़े-बड़े साइजका गिफ्टहरू देख्दा म नभए पनि मेरा बुवा गजक्क भएका मैले सुटुक्कै देखिहालेँ । हाम्रो बिहेको पालोमा कार्ड छापिन्थ्यो यसरी-

“मेरा फलानु सुपुत्र फलानुको फलाऩु ठाउँ निवासी फलानुको शुभविवाह आउँदो फलानु तारिकको दिन निजी निवासमा सम्पन्न हुनेछ । यसकारण तपाईहरू सवान्धव शुभ विवाहोत्सवमा पाउकष्ट गरी नव वरवधुलाई आशीर्वाद प्रदान गरिदिनुहुने सादर अनुनय गर्दछौं ।
दर्शनाभिलाषी
फलानु…
फलानु…
फलानु…..।”
उबेलाको निम्तो पत्रमा वरवधुलाई आशीर्वाद गर्ने अनुरोध मात्र गरिएको हुन्थ्यो ।

मेरो बिहेमा गिफ्ट झण्डै दुइ गाड़ी भरिएको थियो । भोलिपल्ट गिफ्ट खोल्ने काम भयो । गिफ्ट खोल्न सबैभन्दा पहिले बेहुली तम्सिएपछि घरका सबै गिद्ध झैं गरी एकेकवटा प्याकिङ गरेको गिफ्ट कोतर्न थाले । एकजनाको गिफ्ट नखोलिँदा कैँची मागे । बुवा एम्बुलेन्सजस्तो झटारिएर कैंची खोज्न गए । हाम्रो घरमा राखिने सामानहरूको ठेगान भए पो । कैंची नपाउँदा आमा चिच्याइन्. हन कैंची लिनु गाको मान्छे खरसाङ पुगे कि क्या हो ?

उता कोठाबाट बुवाको स्वर कोठाभरि रुमलियो- खै कहाँ छ कैची ? यो घरमा कुनै चिज ठेगानमा हुँदैन अन्त ।
एउटा मोटो ठूलो गतिलो गिफ्ट लुछ्दै बहिनी चिच्याइन्- बुवा टाँड़्मुनिको बाकसमा हेर्नु ता… मैले अस्ती त्यही देखेको थिएँ ।

एकक्षण पछि बुवा जीउभरि माकुरोको जालो बेह्रेर एटा बोधो खुकुरी लिएरआई बोले, पाइऩँ है तिमारको कैंची । आमालाई बोधो खुकुरी दिँदै भने, ना… यो खुकुरीले गिप्ट खोल ।
पाजु उल्लाह थिए, बोधो खुकुरी समात्दै उनले गीत गाउन थाले-
भालू मार्नु गुलेलीले
माछा मार्नु बन्दुकैले
गिफ्ट खोल्नु बोधो खुकुरीले…..
सबै गलल हाँसे । बुवा आफ्नै धुनमा गिफ्ट कोतरिरहेका थिए । अन्त्यमा सबै गिफ्ट खोलियो । ठूलो पाजु आएर गर्जे, तिमीहरू मान्छे ता राक्षसै हो ।
सबैको प्रश्न- किन…किन राक्षस ? गिफ्ट खोल्दा पनि राक्षस् ?
ठुलो पाजु फेरि गर्जे- तिमीहरूले गिफ्ट ता खोल्यौ… ठिकै छ…तर कुन गिफ्ट कसले दिएको भन्ने थाहा हुन्छ ? उनीहरूको घरमा बिहेबटुल हुँदा पनि त्यो गिफ्ट भन्दा ठूलो गिफ्ट दिनुपर्दैन ?
सबै अत्तालिएर गिफ्ट बेह्रेको कागत खोज्न थाले ।

बुवा बोले, ए त्यो प्याकिङ कागज मैले अघि नै लगेर बाहिर माचिस बाल्दिएँ । अहिले ता खरानी भइसक्यो होला ।
बेहुली हतार हतार प्याकिङ् कागज ल्याउन बाहिर निस्की ।

जे होस्, गिफ्ट खोलिए । सानु खालके प्रेशर कुकुर पन्धवटा, ठूलो खाले पच्चीसवटा, डिनर सेट पचासवटा, टी सेट साठी जति, बेड कभर तीन थाक । एउटै सामानको राश । ती सबै डबल-डबल सामानलाई हरेक मालको रुपमा बिक्री गरियो भने पनि उब्रिने खालका गिफ्टहरू । भन्नु उसो होइन चार-पाँवटा प्रेशर कुकुर अहिलेसम्म पनि कुन कुनामा थन्केर बसिरहेका छन् ।

समय परिवर्तन भयो । सायद गिफ्टको नाममा यस्तै सामानहरू भक्कु हुन्छन् र त्यो पछि कुनै काममा नलाग्ने हुनाले अचेल बिहेको निम्तो पत्रमा सोझै लेखिएको हुन्छ- ‘नो गिफ्ट’ लण्ठैसाफ । नो गिफ्ट हो भने के ता इण्डाइरेक्टली क्यास दिनु भनिएको हो । य़सैकारण हिजोआज बिहेतिर गिफ्ट नलगेर निम्तारुहरूले खाममा नगदी राशी हालेर बिहे घरमा राखिएको बक्सामा हालिदिन्छन् । यो खामभित्रको राशीले वरवधुले आशीर्वाद पाउलान् नपाउऩलान् तर घरकाहरूलाई आर्थिक रुपमा सहयोगको वरदान अवश्यै पनि प्राप्त हुन्छ । साँप पनि मर्ने, लट्ठी पनि नभाँच्ने ।

अब प्रश्न के छ भने, लोकार्पण समारोहमा हामी सर्जकलाई खादाले वरण गर्छौं अनि़ अरु घुइँचोको वास्तै नगरी फोटो खिँच्न लाउँछौं । फेसबुकमा अपलोड गर्न नसकिए कृतिकारसित उभिएको प्रमाण नै के ? कृतिकार खादाले पुरिन्छन् । उनका आफन्त वा सहयोगीहरू कृतिकारको घिच्रामा थुप्रिएका खादा निकाल्दै आरम्भमा पट्याउँदै राख्छन् । खादाको सहनै नसकिने बाढ़ आएपछि उनले खादा पट्याउन छोड़ी झोलामा खाद्खुद् पार्छन् । कृतिकारको घरमा खादा पुग्छ । तर कति आदरपूर्वक, स्नेहपूर्व, शुभकामनापूर्वक प्रदान गरिएका खादाहरू कुनामा गुन्द्रुकजस्तो खाँदिएर बसेका हुन्छन् । अरु कुनै कार्यक्रममा जाँदा त्यही खादा निकालेर कृतिकार बन्धुको घिच्रामा लपेटी उनलाई शुभकामना व्यक्त गरिटोपल्छौं । जडौरी खादा ल्याएर कृतिकारलाई अभिनन्दन चढ़ाउने ढाँट साहित्यकारहको सूचीमा मेरो नाउँ राख्दा पनि हुन्छ । म पनि के कम्ति र ! म पनि आखिर उही ग्वालाकै गाई हुँ ।

हामीले साआईडी वा ईबी लाएर प्रत्येक साहित्यकारको घरमा छापा माऱ्यौं भने, कुनै एकजना साहित्यकार नहोलान् जसको घरको चेप-चेपमा अभिनन्दनस्वरुप पाएका खादाहरू गुन्द्रुकजस्तो खाँदिएर बसेको नहोस् । कति साहित्यकारले ता कार्यक्रम थलोमै खादा फ्याँकिवरी गएका मैले साक्षात देखेको छु ।

अब खास कुरामा आउँ क्यारे ! सबैले जानेकै हो, देखेको हो । बिहेको निम्तो पत्रमा ‘नो गिफ्ट’ लेखिएको । गिफ्टको थुप्रोभन्दा गिफ्टको साटोमा आर्थिक सहयोग पुग्छ नै । यो राम्रो प्रथा हो । यसलाई म मेरो आन्तरिक हृदयबाट स्वागतका साथ समर्थन गर्दछु । जसरी हिजोआज बिहेबटुलमा नो गिफ्ट लेखेर निम्त्याएर वरवधुलाई आशीर्वाद प्रदान गर्ने अनुरोध गरिएको हुन्छ । त्यस्तै प्रकारले अब उसो कुनै पनि पुस्तक लोकार्पण समारोहमा निम्ताको निम्ति दिइने निम्तो पत्रमा ‘नो गिफ्ट’ लेखिनु (छापिनु)पर्छ भन्ने मेरो सविनय प्रस्ताव छ । ‘नो गिफ्ट’ लेखिएपछि कृतिकार सामु गएर कसरी शुभकामना दिने ? केही गर्नुपर्दैन… खादाको ठाउँमा खामभित्र आफूले सक्दो रकम प्रदान गरेर शुभकामना दिनुहोस् …अनि फेसबुकमा आउने खालको फोटो खिँच्नुहोस् । कृतिकारको हातमा थुप्रिएका खामभित्रका असलीले खादाले लोकार्पणको खर्च पानीमा केही थैथाप होस् ।

अब प्रश्न उठ्न सक्ला, ठिकै छ अब हामी खादा लाउनेछैनौं कृतिकारलाई… तर बाहिर ढोकाकै छेउमा वा काखैमा बेच्न ल्याएका किताब पनि किनिदिनु अनि कृतिकारलाई खाम पनि दिनु ? कुरा बेठिक होइन । खाम दिनेले किताब नकिनिदिँदा भएन र ! किताब किन्नेले कृतिकारलाई माथि मञ्चमा खाम किन दिनु ?

जे होस्, मेरो पुस्तकको लोकार्पणमा आउँदा कृपया खादाको सट्टा खाम नै लिएर आउनुहोला भनी अग्रिम सूचित गरेँ ।
जय लोकार्पण !
जय खाम !
जय ‘नो खादा’ ।

०००
सिलिगुड़ी (भारत)