नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

प्रिय जिउँदो मान्छे,

सायद तिमीले म जिउँदो छउन्जेल मेरा कुरा सुन्न चाहेनौ र सुन्न जरुरी पनि ठानेनौ । तिमीलाई अन्य मान्छेका कुराले भतभती पोल्थ्यो । औडाहा र छटपटी हुन्थ्यो । हिउँद मासमा पनि खलखली पसिना आउँथ्यो । मलाई राम्रोसँग थाहा छ, तिम्रो सबैभन्दा नराम्रो आदत यही थियो । अधिकांश मान्छेलाई जस्तै तिमीलाई पनि आफ्नो दुःख भन्दा अरुको सुखले बढी पीडा दिने गरेको थियो । यी सारा कुरा म जिउँदो छउन्जेल पनि बुझ्न सक्थेँ र मरेपछि झनै स्पष्टसँग बुझिरहेको छु ।

म जिउँदो रहेकै अवस्थामा तिमीलाई यी कुरा भन्न चाहन्थें, तर तिमीले सुन्ने कान लगाएनौ । जब म जिउँदो थिएँ, तिम्रो विरुद्धमा म एक शब्द पनि बोल्न सक्दिन थिएँ । कारण जान्न चाहन्छौ ? तिमीसँग तथाकथित शक्ति थियो, बल र तागत थियो, अथाह धनसम्पत्ति, पदीय हैसियत र मान मर्यादा थियो थियो । तिम्रो चारित्रिक गुणका कारण मान्छेहरूले तिमीलाई मान सम्मान दिएका थिएनन् । त्यो अर्कै कारण थियो डर, त्रास र भय । त्यतिमात्र होइन तिमीसँग दुर्योधन र रावणसँग भन्दा बढी अभिमान र ईष्र्याको पोटली थियो । तिमीले सिधासाधा र निर्धा मान्छेलाई मुख्य बालीमा उम्रिएको झारपातलाई जस्तै व्यवहार गथ्र्यौ । च्याप्प समातेर उखेल्यौ, मिल्कायौ । त्यस क्रममा मलाई पनि तिमीले त्यही कोटीमा राख्यौ । तिमीलाई लाग्थ्यो, आफू कहिल्यै मर्नुपर्दैन । मर्ने भनेका दुःखी, गरिव, र कमजोर मान्छेहरू मात्र हुन् । हुन त तिमीलाई अझैसम्म पनि त्यस्तै लागिरहन्छ होला, किनभने मान्छेहरूको परिभाषा अनुसार तिमी अझैसम्म पनि सास फेरिरहेका छौ भन्ने सुनेको छु, मरेका छैनौ रे । हुन त सास लिने र फाल्ने प्रकृयालाई जिउँदो मान्ने हो भने आरनमा आगो फुक्ने खलाँतीलाई पनि जिउँदो मान्नुपर्ने हुन्छ ।

जब म जिउँदो थिएँ, मैले ईश्वरको अस्तित्वलाई सहस्र स्वीकार गर्ने गरेको थिएँ । मैले जानाजान जीवनमा कुनै पाप गरेको थिइन । भ्रष्टाचार गरेको पनि थिइन । कसैलाई धोका दिएको थिइन । न म परस्त्रीमा लिप्त थिएँ । मैले कुनै दिन कसैको हत्या र बलात्कार पनि गरिन । कुनै दिन कालोबजारीमा संलग्न पनि थिइन । कसैलाई अन्याय अत्याचार गर्ने त झनै प्रश्नै उठ्दैन । किनकि तिमी जस्तो अन्याय गर्ने स्थानमा म कुनै दिन पुग्न पनि सकिन । त्यसो भए म मरेपछि सरासर स्वर्ग आउनु पर्ने । तर होइन, यहाँ मलाई नर्कमा राखिएको छ । सायद तिमीलाई त्यसको कारण थाहा छैन होला । ध्यान दिएर सुन, मैले पनि कुनै दिन जानीजानी केही मान्छेको अस्तित्व स्वीकार गर्न नसकेको कुरा साँचो हो । तिनको व्यवहार र आचरणका कारण तिनीहरूको अस्तित्व स्वीकार गर्न मलाई निकै कठीन भएको थियो । तिनीहरूलाई मान्छे मान्न, मेरो अन्तरआत्माले कहिले पनि दिएन । त्यसैलाई मूल आधार मानेर मलाई यहाँ नर्कमा राखिएको छ । त्यस्तोलाई यहाँ गम्भीर अपराधको सूचीमा राख्ने गरेको रहेछ । यसैलाई यहाँको नीति नियम मान्दा, मलाई भन्दा पनि भविष्यमा तिमीलाई झनै कष्टकारक ‘रौरव’ नर्कमा राख्न सक्छन् । तिमी मेरो आफ्नै भएर मात्र यी सबै कुराको रहस्योदघाटन गरेको हूँ । अन्यथा मलाई यहाँको गोपनीयता भङ्ग गर्नुपर्ने कुनै आवश्यकता थिएन, केवल तिम्रो लागि मात्र यी कुराहरू लेखिरहेको छु, बुझ्यौ ?

हो म मृत्युपछि लेखिरहेको छु, सोझै नर्कबाट । सायद अब त सुन्छौ होला मेरा कुरा ! जब म मरें, धन सम्पत्ति, पद प्रतिष्ठा त के कुरा मेरो आफ्नै शरीर पनि उतै छोडेर आउनुपर्‍यो । म यहाँ रित्तो आइपुगें, एकदम रित्तो । मैले पसिना चुहाएर कमाएको सम्पत्तिमध्ये यहाँ एक रुपैयाँ पनि ल्याउन सकिन । मेरो मात्र होइन सबैको नियति यही हो । त्यसैले अझै समय बाँकी छ । अब छोडिदेऊ तिम्रा अपराधिक क्रियाकलापहरू र पाप कर्महरू ।

जीवित अवस्थामा तिमीले जसलाई सोझो नजरले हेर्न सकेनौ, जसको अस्तित्व स्वीकार गर्न सकेनौ, जसलाई मान्छेको श्रेणीमा राख्न सकेनौ तर उसैको सडेको लाशको पछाडि मिसिएर तिमी मलामीको भिडमा सामेल भयौ । जिन्दगीभर जिउँदा मान्छेहरूलाई तिमीले घृणा गर्‍यौ, त्यसदिन तिमी उसैको चितामा मुखाग्नि दिने बेला सबैभन्दा नजिक उभिएर स्वाङ पारिरहेका थियौ । जब मेरो लाशले यो दृश्य हेरिरहेको थियो, तिमीप्रति भयङ्कर घृणा जागेको थियो तर मुखाग्नि दिनका लागि ठिक्क पारेर राखेको एउटा चितामा राखिसकेको लाशले के पो गर्न सक्थ्यो र ? म चुपचाप तिम्रो नौटङ्की देखिरहेको थिएँ । त्यसबेला मेरो लाशले तिमीप्रति घृणाको ज्वाला उकेली रहेको थियो । जसको म, वयान गर्न पनि सक्दिन । कुरै गर्ने हो भने अधिकांश मान्छेहरू यस्तै हुन्छन् । त्यसमध्ये पनि तिमी, सबै भन्दा ज्याद्रो जस्तो लाग्छ । एक पटक सम्झिएर हेर त, म बाचुन्जेल तिमीले मलाई, एक रुपैयाँ सापटी पनि पत्याउन सकेनौ तर म मरेपछि दोवाटोमा छर्ने टिलो बन्दोवस्त तिमीले नै गरिरहँदा मलाई बेस्सरी हाँसो उठिरहेको थियो । म सात दिनको भोको रहँदा तिमीसँग एक मुठी कनिका माग्दा पैंचो दिन नसक्ने तिमी, म मरेको बेला बुर्कीका लागि चामल बन्दोबस्त गर्न निकै छटपटाइरहेका थियौ । तिर्खाले आकुलव्याकुल भएको समयमा दुई मुठी पानी पनि दिन कञ्जुस्याइँ गर्ने तिमी, ब्रह्मनालमा सबैभन्दा पहिले अग्रसर भएर मेरो लाशलाई पानी खुवाउँदा तिमीलाई पटक्कै लाज लागेन हगि ? म जिउँदो छँदा, हुँदा खाँदाको मेरो घर दावी गरेर मलाई बेघर बनायौ, म मरेपछि मेरो अस्तु देवघाटमा बिसर्जन गर्ने या रिडीमा भनेर छलफल गरायौ ।

तिमी जीवनलाई तिरस्कार र मृत्युलाई सत्कार गर्ने नीच कोटीको छद्मभेषी मानव रहेछौ । तिम्रो व्यवहार देख्दा लाग्छ, ईश्वरले तिम्रो सृष्टि गर्नेबेला पक्कै तिमीलाई मानव योनी दिने विचारमा थिएनन् होला । तिमी त सृष्टिकर्ताको असावधानीका कारण जन्मिएको हुनुपर्छ, किन किन मलाई त्यस्तै लाग्छ । हो म मरिसकेर हाल नर्कबाट लेखिरहेको छु । ध्यान दिएर पढ्नू ।

अब उपरान्त जे बोल्छौ त्यो पूरा गर, आजैदेखि सारा पापकर्मबाट मुक्त हुने कोशिस गर । अन्यथा व्यवहार एउटा र बोली अर्कै भए, मरेपछि तिमीले अत्यन्त डरलाग्दो नारकीय जीवन बिताउनु पर्ला, समयमा होस पुर्‍याउनु । म त मरेपछि नर्कमा परें, बानी सुधार्न नसक्ने हो भने, तिमी जिउँदै नर्कमा पर्नेछौ, ख्याल गर । बाँकी कुरा तिमी यतै आएपछि गरौंला ।

उही, मरिसकेको मान्छे ।

०००
चितवन