नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

माधव पोखरेल गोज्याङ्ग्रे :

यो धर्ती कसको हो भनेर कसैले सोध्यो भने म सहज तरिकाले जवाफ दिन्छु धर्मराजको भनेर । किनभने हामीलाई आखिरी अन्त्यमा धर्मराजले नै यो धर्तीमा शून्यतामा लैजान्छन् । हामी जसको अर्ती मान्दैनौ उसैले हामीलाई यो धर्तीमा डढाउँछन् । यो सबै ब्रह्मा जीको गल्तीले गर्दा भएको हो भन्न मन लाग्छ । कसरी भन्नु होला भने हामी मानवको संरचना तयार पार्ने बेलामा ब्रह्माले जहाँबाट उत्पादनको व्यवस्था गर्नु भयो त्यही अन्त्य गर्ने चाँजोपाजो मिलाउन सक्नु भएन । जहाँबाट उत्पादन भएको हो त्यही अन्त्य गरेको भए आज हामी मानवले धर्मराजको धरमरे धर्तीमा दुनियाँको अर्ती सुनेर बुनियाँ खाँदै लम्पसार पर्नु पर्ने थिएन । हुन् त यो धर्ती धर्मराजको बिर्ता होइन तर पनि हाम्रो जीवनको अन्त्यमा धर्मराजले हामीलाई खरानी पारेर माटोमा मिलाउँछन । हिउँद वर्षा केही नभनी खोलाको चिसो पानीमा चोबल्छन् । के के गल्ती गरे झैँ गरी हामीलाई हरियो बाँसमाथि राखेर दण्ड सजाय दिन्छन् ।

यो धर्तीमा कसैका निम्ति करोडौ धर्मराजहरू जन्मिएका छन् । कसैकालागि एकादुई मात्र जन्मिएका छन् । कसैकालागि भने यो संसार नै धर्मराजहरूले भरिएको छ । जे होस् धर्मराजहरू सबैतिर सल्बलाएका छन् । चल्मलाएका छन् । सबैतिर गिद्दे दृष्टि लाउन सक्ने धर्मराजको धर्म भने हराएको छ आफ्नैधर्तीमा । धर्मका नाममा राज्य गर्नेलाई सायद धर्मराज भन्छन् क्यार । तर मैले बुझेसम्म र जानेसम्म धर्मराज पापका खानी हुन् । धर्मका नाममा मनपरी तवरले मानव जातिको अस्तित्वमात्र होइन वंश नै लोप गराउनेतिर लागेको कुरा म यहाँ सबैलाई जानकारी गराउन चाहन्छु । यमलोक देशे विकृत फेसे धर्मराजस्य नामधारी बराहस्य भन्ने नयाँ उखान त्यसै चलेको होइन रहेछ ।

यो धर्मराजको धर्तीमा धेरै मान्छेहरू पर्ती भएर बसेका छन् । पर्ती मान्छेलाई धर्तीमा समाहित गराउन धर्मराजको धर्मको भकारीले कुनै सरोकार राखेन भने धर्मराज आफैँ रिसाउने छन् । भनौँ कुनै बेला धर्मराज उद्दण्ड स्वभावमा उत्रिन्छन् । धर्मराजको शासनमा उपर खुट्टी लाएर आसन जमाएर कुर्मराज, बराहराजहरू खैराती बनेर गैती चलाउँछन् । यमराजहरू धर्मराजको धर्ममा अर्म पर्म गर्दै भाँजो हाल्छन । अधर्मका महाराजहरू मनपरी तवरले ब्रह्माजीसँग लोसोपोसो गर्दै जन्माउँछन । यो धर्मराजको धर्तीमा पर्ती भएका मान्छेहरू कसैको अर्ती सुन्दैनन् । धर्तीमा बाङ्गो बनेर नाङ्गो नाँच देखाउन पल्केका धर्मराजहरू कालो नाग भएर देखापर्छन ।

कालोनाग हुने धर्मराजको धर्म त होइन तर किन किन सेतो नाग भएर सबैका सामु देखा पर्न पनि नसक्नु भनेको लत्तो छाड्ने काम नै हो । सधैँ कालो काममा ध्यान दिने धर्मराजले कालो कामबाट नै नाम कमाएका छन् । खामभित्र दाम नाम माम पाएका छन् । कालो कामबाट सबैका सर्वप्रिय हुन पाउनु पनि नेपालाँ भाग्यमानि हुनु हो । कालो धर्मका नाइके भनेकै धर्मराज हुन भने गोरो धर्मले कोही पनि उँभो लाग्न सक्दैनन् भन्ने कुराको ताजा उदाहरणका रूपमा पहिलो चोटी देखापर्ने पापी नै धर्मराज हुन भन्दा परक पर्दैन । धर्मका नाममा धक्का दिएर पक्का काम गर्ने सोंचले कच्चा बनेका धर्मराज कहिले काँही गोहीको आँशु झार्छन । उनको आँशुमा कुनै संवेदना हुँदैन न त पीडा नै लुकेको हुन्छ । हुन्छ त केवल धर्मराज भएर गरेको पापकर्मको पश्चातापमात्र ।

आफूले गरेको जीवन भरीको पाप पखाल्न बुढेस कालमा हुने काम कुरा भन्दा नहुने काममा बढी ध्यान दिने आधुनिक धर्मराज बन्न तम्सेका कुकर्मराजहरू गाँज हालेर देशमा मौलाउने दाउँमा लागेका छन् । यो कुराको सुइको भुँइको मान्छेले पनि थाहा पाएको छ । धर्मराज टुप्पोमा चढेको भए पनि भुँइमा हेर्दैन र हेर्ने प्रयास पनि गर्दैन । भुँइमा हेर्दा निहुरिनु पर्छ र टुपपोको मान्छेले निहुर मुन्टी न भएर तल हेर्दा आफैँ खाल्डामा जाकिएला भन्ने डर हुन्छ ।

धर्म थेग्न नसक्ने धर्मराजले आफ्नो धर्म विर्सेर कुकर्ममा ध्यान दिंदा सुकर्मीहरू जुकर्मी भएका छन् । कुनै धर्म नै पालना नगर्ने धर्मराजहरू धर्मराएर बसेका बेला जनता सर्माएर गर्माएका छन् । ‘लाजको पसारो जता गयो उतै लछारो’ भने झैँ भएको छ अहिले देशमा धर्मराजका कारण । धर्मराजहरू सबै पहेलो धातुलाई सुन देख्छन भने लसुन र नुनको महत्व खाने बेलामा बाहेक अरुबेला बुझ्दैनन् । तर सुनको महत्व मात्र होइन गुण र गुन दुबै बुझ्दछ । यस्ता हरिलठक धर्मराज भएको देशमा राम लठक वा श्याम लठकको कुनै अस्तित्व नै हुँदैन भन्ने कुराको भेउ कसले पाउने ? धर्मराजको दिमागमा त्यसै पनि लेउ लागेकोले भेउ पाउने कुरै भएन । तर दिमागमा लेउ नलागेकोले त भेउ पाएर छेउ छेउ हिड्नु पर्ने हो त्यो पनि देखिएन । भनौँ धर्मराजहरू धनको भकारीले पुरिएर सुतेका छन् मस्त निन्द्रामा त्यसैले लेउ लागेको गिदीले कुनै कुरा पनि भेउ पाउन सकेन । आखिरी धर्मराजले धर्म छाडेरै छाडे । कालोलाई सेतो बनाउन सक्ने खुबी भएका धर्मराजको सम्मान नगरी यो गोज्याङ्ग्रे सक्दैन । आगे सब्ल्याङ्ग्रेहरूको जो विचार ।

धर्मर धर्मर गरेर भए पनि धर्मराजहरू हाम्रा अगाडि ङिच्च दाँत देखाउँदै मुन्टन छाडेका छैनन् । आफ्नो धर्मका बारेमा मर्म नबुझ्ने धर्मराजहरू हिजोआज कुर्मराज कुकर्मराज भएर देखापरेका छन् । सर्मराज भन्ने कुरा अलिकति पनि नभएका धर्मराजहरू धर्मको पोको बोकेर हिड्न मनपराउँदैनन् । पापको बोको बनेर टाउको माथि पापकै पोको बोकेर भौतारिरहेका हुन्छन् । पाप कर्म गर्दा गर्दै फलिफाप गर्न सफल भएका धर्मराजको धन्दाले देश नै भरिएको छ । गाउँ घरमा होस् वा सहर बजारमा होस् धन्दा सबैतिर फैलिएर आलु फर्सिको सुगन्धित बास्नाले शोभायमान भएको छ ।

धर्मराजहरू पुण्य कमाउन पापाको पोखरीमा पौडी खेलिरहेका छन् । सपनाको सागरमा हामीलाई सयर गराइरहेका छन् । धर्मका नाममा धक्का दिएर पाप कर्मबाट टक्का सोहोरिरहेका छन् । छक्काको धक्काले पक्का टक्का लिने ध्याउन्नमा दिमाग लगाउने धर्मराजहरू धरम करे तो धक्का मिले पाप करे तो टक्का मिले भन्ने नैतिक आचरणको सिद्धान्तलाई वेदान्तको शिक्षा ठानेर त्यसैमा तल्लिन भएका छन् । धर्मराजको राजनीतिले कर्मलाई मर्ममा परिणत गरेको छ । भनौँ आजका धर्मराजहरूको राजनीति धन दौलत जम्मा गर्नु मै केन्द्रित भएको छ । यो धर्ती नै धर्मराजको हो भने आफ्नो धर्तीमा आफूखुसी जे पनि गर्न पाउनु पर्छ भन्ने खुला दिमागको सदुपयोग गर्दा हुन्छ भन्ने गन्धे सोच र निच विचार विना प्रगति सम्भव हुँदैन ।

धर्मराजको धर्म कर्म धनकालागि हो भन्ने कुरा सबैले बुझ्नु पर्दछ । कर्म गरेपछि धन पाउनु पर्छ र अनिमात्र धर्म हुन्छ भन्ने सोच विचार पाल्नु पर्छ । हिजोआज मान्छे कर्मले होइन धन कमाउने धर्मले र धनको तुजुकले महान बन्छ भन्ने कुरा धर्मराजले आत्मसात गरेका कारण आज धर्मराजहरू सबैको बाई बाई बन्न सफल भएका छन् । धर्मराजले धर्मका कुरा पाल्नु हुँदैन फाल्नु पर्छ । सुल्टो विचारले धर्मराजको धर्म खेर जान्छ । त्यसैले उल्टो कुविचार राखेर काम गरेका खण्डमा सधैँ सफलता पाइन्छ भन्ने महान विचार लिएर अघि बढेका कारण आज देशका केही धर्मराजहरू पाउमुनिको चर्चामा रहेका छन् । नआउनु चर्चामा आएपछि पाउमुनिको चर्चा नै सबैभन्दा उत्तम । किनभने पाउमुनिको चर्चामा आउँदा त्यहाभन्दा तल झर्ने ठाउँ हुँदैन । चर्चाको शिखरमा पुग्दा पनि आखिरी झर्ने त तल नै हो । त्यसैले एकैचोटी पाउमुनिको चर्चामा रहँदा सबैभन्दा बढी चर्चा हुन्छ । शिखरको चर्चामा रहँदा माथि चढ ,तल भर गरिरहनु पर्छ । तलमाथि माथितल गर्नु भन्दा राम्रो एकैचोटी तल झर्दा बढी चर्चा हुने र आफ्नो धर्म पनि निर्वाह हुनुका साथै समाजलाई मनोरञ्जन पनि हुन्छ । धर्मराजहरूको काम धर्म गर्ने मात्र होइन समाजलाई हँसाएर मनोरञ्जन दिने पनि हो । त्यसैले धर्मराजहरूले आफ्नो धर्म छाडेर काम गरेका कारण समाजले पनि हाँसेर मनोरञ्जन लिने काम गरेको छ ।

समाज र देशको उज्यालो अवस्था परिवर्तन गरेर धर्मराजहरू ले निन्याउरो बनाएका छन् । यो नै सबैभन्दा ठूलो खुसीको कुरा हो । धर्मराजहरूको मुल धर्म भनेकै यही हो नि । जनताको गाँस बास कपासको व्यवस्थाका नाममा आफ्नो उचित व्यवस्था गरेकै छन् । ढाँटछल कम्पनि चलाएकै छन् । नेपालीलाई भुटानी बनाएर धर्म गरेकै छन् । सरकारी जग्गा व्यक्तिका नाममा दर्ता गराएकै छन । सरकारी जग्गा व्यक्ति करण गर्नु पनि धर्म नै हो । सुन तस्करमिा सघाएकै छन् । नुन खान नपाउनेलाई लसुनको गहना बनाएर लगाउन नसक्नेलाई सुन तस्करको मालिक बनाएकै छन् । किसानको मल बीऊमा घोटाला गरेकै छन्, कमिशन खाएकै छन् । धर्मराजले यो भन्दा राम्रो काम के गर्नु त भन्या । धर्मराजहरूले नगरेको होइन गरेकै हुन । तर देख्नेको आँखा बिरामी भएको हो । देख्ने मान्छेले त धर्मराजहरूलाई खुसीले बाई बाई गरेकै छन् नि । यति धेरै धर्मको मर्म स्पर्शी काम गर्दा पनि धर्मराजहरूलाई दोष नदिनु त ठूलो अपराध हो । जस दिएर कुनै फाइदा हुँदैन । बरु दोष दियो भने धर्मराजहरूको नाम त फैलन्छ । काम मुला जेसुकै होस् नाम चलेपछि त धर्मराजहरू आफैँ चल्छन् नि ।

अन्त्यमा धर्मराजहरूको धर्मले देशमा धर्मभन्दा पनि मर्म बढिरहोस् । कुकर्मले धर्मराज धनी बनिरहुन् र पाउ मुनिको धुलो भएर जीवित भैरहुन् । जेल नेलको पर्वाह नगरुन तव पो तपस्या र योगदान । नेता भएर भन्दा धर्मराज भएर नै जीवनमा पाउ मुनिको प्रख्याती कमाउँन भन्ने कामना गर्दछु । जय साहित्य जय व्यङ्ग्य ।

०००
गाईघाट, उदयपुर