नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

जेन काइजेन :

‘ज्वाइँको धपेडी’ फित्कौलीमा छापिएपछि म त सिकटे ज्वाईं धुवाँ भए होलान् भनेको होइन रहेछ । ज्वाईंले त मलाई बीच बजारमा झ्याप्पै अँगालो हाले । अनि मेरा हात दुख्नेगरी अँठ्याएर हात मिलाए । तिनका तीखा अस्थीले घोचेर अहिले सम्झिँदा पनि ऐया ! भन्न मन लाग्छ । अनि मात्र मैले ज्वाईंको अनुहारतिर हेरेँ । बाबै ! पुतली जुँगामा कालो कलप मारेर, जीन्सको शर्ट र जीन्स पेन्टमै ज्वाईं त के भन्नु ? अनि अझ कालो गगल्स ! ‘सलमान खान भएर कता नि जुवाईं ?’ मैले सोधेँ ।

‘आज तो पन्चमी छ न । अप्सरा तो स्नान कर्ने गयो । फिर पूजा छ । तो मै भि घूमने निकला । बाजार तो वडा सुनहरा लाग्छ हो यो तीजके माहोलमे । तो आ जाऊ उधर चा, वा पिउँ । बीच बाजारमे खडे खडे के बात गर्नु ?’ ज्वाइँको खुशी उनका जर्दाले निखारेका दाँतले देखायो । मेरो चैं के बिताउ थियो र ? फोकटको चिया खान पाउँदा ज्वाईंका पछि पछि लागेँ ।

पर्तिर थुम्सी दिदीको दुकानमा बसियो । ज्वाईंले पुरी, तरकारी, चिया अर्डर गरे । ‘त सालोज्यू, तिमीले आग्लोको कुरा नगरेको भए भला थ्यो । सब लोग वहि बात करिरहेछ । भाइरल बनाइदियो तिमीले मलाइ तो । मनमे अच्छा लागो हो मलाई पनि । वो थोडा थोडा खटरपटर तो सभिको घरमे भै त हाल्छ । खैर केहि छैन । तो तिमीले एक काम कर दे मेरे लिए वो क्या है कि मेरा प्यार कि वृक्ष मे थोडा जल मिट्टी करदे तु ।’

‘के भनेको हौ ज्वाईं तिमीले ? मैले केहि बुझ्या भा त मरिजाउँ ।’

‘बात के छ कि अपनो शादीको आठ आठ सालगिरह मनाइसक्यो । वो के भयो कि शादी से पहलेका जो इस्कमे एक मजा थ्यो ना अब तो सब बर्फ जैसा भयो । जब जब मनमे तुफान आउँछ न । ये लाइफ कैसा लाइफ वाला फिलिङ आउँछ न उस टाइममे मेरो पास एक खत छ वहि खत पढ्छु। वो खत म जब पढ्छु न, दिलमे सुकुन हुन्छ । मन बाग बाग भै हाल्छ । तँ एक काम करदे भाइ । वो चिट्टी छपवा दे । जितना लगेगा म दिदिन्छ ।’

आज ज्वाईंले बिहानै एक शट गाँजा भ्याए कि जस्तो लाग्यो । सिकटे लास्टै बहकियो नि त गफमा । अनि ज्वाईंको आँखा चेक गर्नुपर्‍यो राता छन् कि छैनन् भनेको गगल्स खोलेकै रहेनछ । मनमा लाग्यो सिकटेले पैसा दिन्छु भन्दैमा कसैको प्रेमपत्र सार्वजनिक गर्नु त अपराधै हो नि । फेरि सोधें, ‘ओए ज्वाईं । छाप्छौ भने आफूले लेखेको चैं छाप न । उर्वसीको पत्र छापेर मलाई गाल पार्छौ ? त्यो त प्राइभेट म्याटर हो नि । के कुरा गरेको हो नसेडी जस्तो । ज्वाईं स्वाईं नभनी झ्याम्म हान्दिनु जस्तो । अब लभको गोप्य कुरा पनि एक्सपोज गर्ने ?

सिकटेले टाउको उठायो । हिरो स्टायलले पुडीको तेलले लच्याप्रै भएका हत्केलाले कपाल मिलायो अनि मुखमा पुडीको बुजो चपाउँदै भन्यो, ‘तु बच्चा है, अभि कच्चा है । फिर भी तिम्रो दिल साफ छ । जब लभ् थ्यो ना तो नदिख्ने वाला अन्दरका आग थ्यो । उसका जो महक थ्यो न दुनियाँको हिलदेनेवाला थ्यो । यो तो बहुत लम्बा कहानी हुन्छ भाइ । प्यार वाला वात् । अभि भि जब जब याद गर्छु – भैहाल्छ न दिल गुलाल ।’

‘हाँ तो म भन्दै थिएँ कि वो छुपा हुवा प्यार तो शादीके बाद एक्सपोज भैगो । दुनियाँले पता भैगो कि ये अप्सरा और दीपाङ्सु प्यार मे थियो । आब तँ बता दे कि सबको पता छ कि छैन दुनियाँलाई हाम्रो प्यारको कुरा ?’

ज्वाईंको अड्कोमा मैले हो मा हो मिलाएँ । ‘तो सम्झिस् नि, तु घोंचू ।’ आफ्नो जीत भएकोमा ज्वाईं खुशीले गड्गडाएर हाँस्यो । उसका मुखबाट उछिट्टिएको खानेकुराले मेरो लुगैे खराब भयो । अनि फेरि बोल्न थाल्यो, ‘तु फिकर नगर । और के मगाउँ ? आज जितना भि खा । फर्माइस तेरा पैसा मेरा । हाँ तो सुन् । मेरा जैसा जितने भि लोग है, न वो लेटरले उर्जा मिल्छ । तो छापिदे । उर्वसीको भि याद हुन्छ हामी कितन प्यार गर्थ्या ।’

मलाई भनें मनमा उर्वसीको डर लागिरहेको थियो । निहुँ खोजेर हानी भने त उठ्न सकिँदैन । अनि जोगिने उपाय खोज्न ज्वाईंलाई सोधें, ‘हौ ज्वाइँ, तिमीले लेखेको चाहिँ छैन ? लेऊन उर्वसीको पछि छापौँला ।’

सिकटेले मलाई नमिठो गरि घुरेर हेर्दा त म मूर्ख नै रहेछु कि जस्तो ख्याल पनि आयो । अनि अलि कर्कस स्वरमा त्यो बोल्यो, ‘लो, वहि त भन्छु । उर्वसीको त हैना । मेरेको आफ्नो हातले उर्वसीके लिए लिखेको लेटर हो न । उसमे डरने का केहि बात छैन । छापिदे ।’ मैले बल्ल त कुरा बुझेँ । ज्वाईंले उर्वसीलाई लेखेको चिठी पो छाप कि छाप भन्दो रैछ । म चाहिँ उर्वसीले नै उसलाई लेखेको पत्र त कसरी छाप्नु भनेर डराएको रहेछु । तैपनि आफ्नो नादानी छिपाउन म बाठो भएर बोलेँ, ‘अनि उर्वसीले लेखेको चैं छैन ? त्यो पनि लेऊ न ।’

‘अरे भाइ । वो कुरा नगर । मेरो तो कच्चा मगज । सब् खतम भैगो ।’

‘कसरी नि ?’

‘कुरा के छ कि मेरोें छोटामोटा विजनिस थ्यो । वो माटिगाडा सिटि सेन्टर के आगे दुकान थ्यो । तो उर्वसी उधर बेस्ट बेङ्गाल युनिभर्सिटी मे अपनो व्यचलौर स्टँडी गर्ने । तो वो मेरो दुकानमा आउँन्थ्यो, खान्थ्यो । मेरो हाथले बनाएर दिएको माल खाएर त ऊ डेली आने लगी । पहले तो दोस्ती संगीके साथमै आउँथ्यो । बादमा बोल्यो कि मेरा बनाया हुवा माल उसको बहुत पसन्द छ । मैने भि भन्दिए कि तो आजा । जितना दिल मागता है खा ले । तँ कति खान्छस् । फिरिमे खा । जब मैने वो बोला, उसको वो काली जादूवाली आँख और अदा के सम्झेर मेरो त अहिले भि दिल मचलता है ।’

हन, ज्वाइँको के हुटेल थ्यो, सिटी ‘सेन्टर अगाडि ?’ मैले सोधेँ । ‘होटल हि जैसा । चटपटेका स्टाल था । चटपटेका स्टाल था लेकिन वो ताजमहल से कम होइन । वहि तो मेरा और उसका प्यारका प्रादुर्भाव हुवा था न ।’ साला सिकटे ! यत्रो वेर म त त्यस गँजडीलाई ठूलै फाइब स्टारवाला रहेछ भनेको त सडकछाप चटपटेवाला पो रहेछ । अनि किन नहानोस् त उर्वसीले आग्लोले । अनि फेसर थाप्लामा हात राखेर सिकटेले सुनायो ।

‘वो खत लिख्थ्यो । रात मैं मै बहुत बार बार पढ्थ्यो । तो के मेरो मनमे आयो… के आयो कि उसी लेटरमे मै तो लोगोंको झालमुडी दे दियो । मलाई तो उर्बसी भन्थी कि पढ र फाल । ऊ त चालाक थी । उसले सब मेरा लेटर राखी । मैने झालमुडी, चाना मटर लपेटके खतम करिदियो ।’

‘अहो । ल ल बितेको कुरा भैगो त । अनि त्यो चिठी मेरो हात लगाइदिनु न त । सोधाैंला उता छाप्छ कि छाप्दैन । फेरि के के लेख्या छ ? उहिलेको जमानाको ! ल्याउनु अनि विचार गरौंला न,’ आफू ठूलो मान्छे भएर बाेलेँ ।

‘तु इतना करदे । बस् तिमीलाई बिरियानी खिलाउँछु हो’ सिकटे बोल्यो ।

०००
झापा ।