नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

माधव पोखरेल गोज्याङ्ग्रे :

आफ्नो नजिकको भनाउँदो पोइ कमाई गर्न विदेश गएपछि मुसीमायालाई रात कटाउन मात्र होइन दिन कटाउन समेत धौधौ पर्‍यो । वर्ष लाग्ने वित्तिकै गइएको उसको पोइ मसर्खजित हिउँद लागिसक्दा पनि घर नफर्कँदा मुसीमाया मुसो झैँ भएर बस्न बाध्य भएकी थिई । मुर्खजितसँगै गएका साथीहरू भने घर फर्किएकोले उसले पोइलाई जानी नजानी भए पनि चिठ्ठी लेख्ने आँट गरी ।

आफ्नो श्रीमानलाई सम्बोधन गर्नु पूर्व सिरानमा शिर्षक लेखेकी छ मच्छर लाग्न थाल्यो घरमा छिट्टै आउनु र शुरु लेख्न ।

श्री श्री श्री खसम हजुर वैँसको झिल्के मजुर ए मेरो हजुर । कसम खाएर पनि सँगै बस्न नपाउँदा गर्मीले उकुस मुकुस भएकी छु । रातमा निद्रा नलागेर आँखाले अर्कै भाषा बोल्न थालिसक्यो र बाटोभरिका मच्छरले दृष्टि लाउँदा टट्याएर झिमिक्क गर्न पाएको छैन । मनभरी गह्रुङ्गो भारी बोकेर दिनरात कटाउँदै छु । आफ्नो भनाउँदो भाको एउटा पोई पनि अर्काको बोई हुन त्यता गएपछि म यता कसलाई कुरेर बस्नु ?

धामीले ढ्याङ्ग्रो ठोके झैँ गरेर मुटु थर्किन्छ । सपनामा पनि हामीसँगै बसेको देख्छु । फेरी अरुका जोइपोई नारिएर हिँडेको देख्दा आफूलाई पनि त्यसैगरी जोेडिएर गाँसिएर हिँड्ने रहर लागेर खपिनसक्नु भएको छ । अरु त्यसरी हिँडेको देखेपछि घुटुघुटु थुक निलेर बस्नु बाहेक अरु केही कामै हुँदैन ।

अँ अर्को कुरा त लेख्न झण्डै बिर्सेकी थिएँ । त्यो के कुरा हो भने यहाँ गर्मी बढेकोले मच्छरहरूले दिक्क लाउन थालेका छन् । बिहान उज्यालो भएदेखि दिनभरी रातभरी चौबिसै घण्टा मच्छरहरूले म वरिपरी परिक्रमा गरेर हैरान पारेका छन् । गीत गाएर नाच्छन, उनीहरूको गीत सुन्ने, नाँच हेर्ने इच्छा नहुँदा पनि हेर्न र सुन्न बाध्य पारेका छन् । भान्सादेखि ओछ्यानसम्म म जहाँ जहाँ जान्छु ती सबै ठाउँमा पुगेर हैरान पारी सके । यतिमात्र हो र शरीर सुम्सुम्याएर गालामा म्वाइँ खाएर मेरो शरीरलाई जीर्ण पारिसके ।

आखिरी मेरो शरीर तपाईंंकै हो । शरीरमा अत्तर दलेर कोरीबाटी गरेर चिटिक्क परेको देखेर यी मच्छरहरूले मलाई खेदो गरेको होलान् । यदि तपाईंं घरमा हुनु भएको भए यस्तो हुँदैनथ्यो । मच्छरहरूसँग रातभरी दिनभरी लाप्पा खेल्दाखेल्दा शरीर थिलथिलो भएकोले ओखतीमुलो लिएर चिठ्ठी पाउने बित्तिकै पढ्न घरमै आइपुग्नू ।

विदेशिएको यतिका दिन भयो तर एउटा चिठ्ठीसम्म पनि पठाउनु भएन । यहाँ मलाई मच्छरहरूले हैरान पारे झैँ त्यहाँ तपाईंंलाई पनि पुतलीहरूले हैरान पारे होलान् जस्तो लाग्या छ । कि कतै त्यतैतिर म जस्ती भेटेर घर बिर्सनु भा हो कि ? यदि भेटेको भए पनि एकरात घरमा बिताउने गरी आए राम्रो हुन्थ्यो । तर त्यतातिर एड्स भन्ने रोगको निकै चहलपहल छ रे ! कतै तपाईंंलाई पनि साथी बनाउन अँठ्याएको त छैन ! यहाँ मलाई त मच्छरहरूले सारे जस्तो लाग्या छ, आखिरी त्यहाँ पनि पुतलीहरू खुबै घुम्छन रे, कतै तिनीहरूले सारि दिए भने हामी दुइटै उउटै ड्याङ्का मुलामा दरिन्छौँ नि !

अरु कुरा केही जान्दिनँ म घरमा छिट्टै आउनू । दुई चार दिनका लागि भए पनि मच्छरहरू म कहाँ धाउन छाड्ने छन् । अरुका घरमा यसरी मच्छरहरू आउँदैनन् । हजुरसँगै विदेश गएका साथीहरू घर फर्किएकोले हो कि क्या हो नानीका बा भइसके । तर तपाईंंले त सुरसारै गर्ने सोंच बनाउनु हुन्न जस्तो छ । तपाईंंका साथीहरूको घरमा भने मच्छरहरू देखा परेको छैनन् । म घरमा भएका बेला त गालाका गोला झुण्डका झुण्ड भएर मच्छरहरू ओइरिन्छन् । यति कुरा विचार गरी हाम फालेर उडेर गुडेर जसरी हुन्छ त्यहाँ खाएर घरमा चुठ्ने गरी मच्छर धपाउन आउनू । नभए म मच्छरहरूको साझा हुन्छु । तपाईंंले छाडेर गएपछि दुःख दिन थालेको मच्छरहरूले अहिलेसम्म पनि दुःख दिइरहेका छन् । यदि तपाईंं आउनु भएन भने मच्छरहरूले मलाई बैना मार्न सक्छन् ।

तपाईंका साथीहरूले विदेशबाट फर्केर कस्तो प्रगति गरिसके । कसैले अर्को विवाह गरे, कसैले छोरो पाएको साँवा व्याज सहित ल्याए, कसैले आएको छ महिना पनि पुग्न नपाई छोरी पाउने ल्याए, कसैले भने घरमा आएर विवाह गरेर छोरो पाएर गर्न नहुने काम गरेका छन् । तर तपाईं भने म जस्ती पाउँदा पनि विदेश मोहमा फँसेर मेरो जवानी मच्छरहरूलाई चुसाएर बस्नु भएको छ । त्यसैले अब नानी खेलाउने सुरसार गर्ने गरी आउनु होला । अब बढी कुरा के लेखौँ आजलाई यतिकैमा विदा माग्दछु ।
उही हजुरकी दासी
मायाकी प्यासी
सधैँकी बासी
चुस्स अनुहारमा
ठुस्स परेकी
मुसीमाया ।

मुसी मायाले कनिकुथी लेखेको छाडपत्र झैँ लाग्ने प्रेमपत्र मुर्खजितले हात पार्‍यो । चिठ्ठी पढ्यो र गोजीतिर खाद्यो । अनि मनभित्र कुरा खेलाउन थाल्यो । मुर्खजितले आफ्नी धर्म पत्नीले लेखेका कुराहरू केही बुझ्न सकेन र निकै बेरसम्म घोरिएर केही अप्ठ्यारो नै परेको होला भन्ने ठानी बुढी भेट्नका लागि मात्र भए पनि लिएर घर जाने निधो गरेर झोला झाम्टा ठिक पार्‍यो । पढाई लेखाईमा काला अक्षर भैँसी बराबर शिक्षा पाएको मुर्खजितले मुसीमायासँग विहे पास गरेको थियो ।

मुर्खजितले विदेशमा बस्दा केही कुराहरू भने जान्ने बुझ्ने मौका पाएको थियो । र आफूले जानेको बुझेको कुरा नै मुसीमायालाई र गाउँका साथीभाइलाई सुनाएर सिकाएर मुसीमायाको रेखदेख हेरचाह गर्न सक्ने बनाउने सुरले ऊ घर हिँड्यो ।

आखिर मुसीमायालाई उसको माइतीमा पनि मच्छरले हैरान पारेको थिए । घरमा पनि त्यस्तै छ । मच्छरसँगै खेलेर हुर्किएकी विचरी मुसीमायालाई मच्छरहरूले माया गर्नु स्वभाविकै हो । मैले पनि त विदेशमा पुतलीहरूसँग खेल्ने मौका पाएको थिएँ । घरमा म गए भने मच्छरहरू भोकभोकै मर्छन् होला । मुसीमायाले जेजे लेखे पनि आखिरी मलाई भन्दा बढी माया अरुलाई गर्दिन भन्ने सोच्दै एकफेर एक फेरा उसको धोको पुर्‍याएरै आउनु पर्‍यो भन्ने सोंचले मुर्खजित घर पुग्यो ।

उपियाँ फड्के झैँ फड्केर घर पुगेको मुर्खजितले मुसीमाया मच्छरहरूसँग कुस्ती खेलिरहेको देख्यो । मच्छरका गोलाका गोला भेला भएर गरेको करामत अहिले भने उसले आफ्नै आँखाले देख्यो र भन्यो मुसीमायालाई तैँले चिठ्ठी लेखिस् र घर आएँ तर तेरो पतिव्रता धर्मले मलाई यस घरमा बस्न उचित ठानेन । अब तँ मच्छर की भइस्, म पुतलीको भएँ ।
मुसीमायाले लोग्ने घरमा आएको थाहै पाएन । मच्छरहरूसँग कुस्ती खेल्न मस्त भएका बेलामा मुर्खजित आएकोले उसलाई पर्नुसम्म अप्ठ्यारो पर्‍यो । उसले घर बाहिर एक्कासी लोग्नेको आवाज आएको सुनेर मच्छरहरूलाई खाटमुनि लुकाएर आफू बाहिर आएर हेर्छे त मुर्खजित । ऊ ठिङ्ग दलानमा उभिएर मुर्खजिततिर एकोहोरो लागेर हेरिरही केही बोलिन । मुर्खजितले आफ्नी श्रीमतीको चर्तीकला देख्ने बित्तिकै भन्नु पर्ने कुरा भनिसकेको थियो । त्यसैले उसले पुनः केही भन्नु पर्ने ठानेन् ।

निकै बेरपछि मुसीमायाले लोगनेका अगाडि मुख खोली हजुर किन बाहिर बस्नु भएको भित्र आउनु न । बास माग्ने मान्छे जसरी किन आँगनमा उभिइरहनु भएको । हजुर नहुँदा यहाँ मलाई कस्तो अप्ठ्यारो परेको थियो । बाहिरबाट मुर्खजितले भित्र मच्छरहरू गुनगुनाएको सुन्यो र मुसीमायाका अगाडि मुख खोल्नै पर्‍यो उसले अब तेरो र मेरो बिचमा कुनै पनि नाता रहेन । जेजे भन्नु छ जेजे गर्नु छ तेरा मान्छे भनेको मच्छरहरू नै रहेछन् । मलाई पुतलीहरूले विदेशमा कस्तो माया गर्छन । यस्तो थाहा पाएको भए त म किन आउँथे होला र ! भन्दै ऊ झोला बोकेर पुनः पुतलीहरू भएतिर लाग्यो मुसीमाया मच्छरहरूसँग रमाएर बसिरही ।

०००
उदयपुर
मुसालाई मुद्दा (२०६८)