नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

अन्जु शर्मा :

“आमा ! भाउजूको बिहे गर्नुपर्ने भो।”

“ताइ न तुइको के कुरा गर्छ ?” आमा झर्किनुभयो।

“बजिया! भूईं फुट्टा नेता बनी टोपलेको होला नि !” बाले आक्रोश पोख्नुभयो।

“जवानीले जीवन चल्दैन भन्छन्, बुढेसकालमा सहारा चाहियो नि ! मैले पनि आफ्नो कुरा राखें।

“पोइ टोकेपछि कस्को सहारा खोज्नु ? अब हाम्रो सेवा गर्छे, घरमा बस्छे।”आमाको निरङ्कुस तर्क आयो ।

“बोकाको मुखमा कुभिण्डो अटाउदैन भनेको यही हो ।नेताको झोला बोकेर के हिडेको थियो क्रान्तिकारी बनिटोलपल्छ।” बाको धम्की आयो ।

“बत्तीको मुनि अँध्यारो भनेको यही हो । घरकी बुहारी दोजिया भएको पत्तै छैन ।” म निडर भएर बोलेँ ।

“हैन के भन्छ ?” आमा अतालिनु भयो ।

“रात रह्यो अग्राख पलायो भन्छन् । यसलाई भोलि नै माइत पुर्याइदिनुपर्ने भो। नरहे बाँस न बजे बाँसुरी।” बाको गतिलो तर्क पेस भयो ।

यही बेला मैले मौका छोपेँ “भाउजूको पेटमा भएको बच्चा नै मेरो हो । किन माइत पठाउने ?”

०००
राताे पुल, काठमाडाैं