नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. विदुर चालिसे :

-“छाता र जुत्ता देऊ !”
जयप्रकाश मल्ल पनालीकाे छेउ बसेर आफ्नाे गुमेकाे राज्यकाे कुलाेमा पानी छाेड्न तम्सिरहेका थिए । पृथ्वीनारायण तरवार तेर्स्याएर उनलाई तर्साइरहेका थिए । पृथ्वीनारायणले उनलाई फेरि थर्काएर साेधे ।
-“छाता जुत्ता त दिन्छु तर जुत्ता लगाएर कहाँ टेक्ने ? छाला उघारेर कहाँ ओड्ने ?”

जयप्रकाश मल्ललाई आफन्तले धाेका दिएकाे र राज्य हारेकाे पीडामा बर्बराएर पृथ्वीनारायणका अगाडि हात जाेडेर बिन्ति गर्न लागे ।
-“पशुपति आश्रम !”

पृथ्वीनारायणकाे मनमा थप शङ्का उत्पन्न भयाे । उनले काल भैरवकाे अगाडि गए । भैरवकाे पाउमा समातेर प्रतिज्ञारत प्रश्न गरे ।
-“प्रभु ! जनताकाे रक्षा गर्न नसक्ने लाछी राजालाई हजुरले टुलुटुलु हेरेर बस्न सकिबक्सन्छ त ?”
कालभैरवले अनायासै मुण्टाे हल्लाए । यहाँकाे विभिन्न जातीय समुदाय, काँठे, रैथाने र बसाइँ बस्तीका जनताकाे असुरक्षा र घिनाहा रहेकाे सङ्केत गरे। पीपा, नगरकाेटी र किसानहरूकाे सेवाका सट्टामा कुत उठाएर भ्रष्टाचार गरेकाे प्रमाण काल भैरवद्वारा सप्रमाण पृथ्वीनारायणलाई देखाएर भने ।

-“खै त राजाले मेराे गुठीकाे अछेता र आय बुझाएकाे ?”
उपत्यकाकाे अत्यधिक एकताकाे प्रतीककाे रूपमा रहेकाे गुठी प्रथाकाे हिनामिना बारे सुनेपछि काल भैरवकाे पाउमा मुण्टाे टेकाएर पृथ्वीनारायण फरक्क फर्केर जयप्रकाशकाे छेउमा गएर साेधे ।
-“कालभैरवकाे ओतमा गुठीकाे जाेतपाेत भ्रष्टाचार गरेकाे बारे तिमीलाई के थाहा छ ?”
जयप्रकाश राज्य हारेकाे पीडा, वंशनास भएकाे छटपटी, जन मनकाे आक्राेसका बिचमा पृथ्वीनारायण अगाडि हात जाेडेर चिच्याउन थाले ।

-“भयाे ! भयाे !! जुत्ता र छाता पनि चाहिँदैन । छिटाेभन्दा छिटाे काशीवास पुर्याइदेऊ !”
त्यसपछि संसदमा मतदान बन्द भयाे । जयप्रकाशले अन्त्यमा एक बकपत्र लेखेर छाेडे ।
–“क्रान्तियुगकाे भ्रान्ति खेती शुरू !”

०००
काठमाडाैं