नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हरि खनाल :

‘सजीव ! मलाई ससुराबाको चाला निको लागेन ।’ पोसाक बदल्दै गरेका पतिलाई सुनीतिले हातमा समाउँदै भनिन् । सजीवको एउटा हातमा सर्टको बाहुला छिरेको थियो र अर्को बाँकी नै थियो । ऊ टक्क रोकियो ।
‘तिमीले भन्नचाहिँ के खोजेकी नि ? के गरे बाउले हँ ? यहाँ ल्याएको एक महिना पुगेको छैन ।’ झर्किँदै बोल्यो सजीव ।

‘मलाई थाहा थियो तिमी मलाई उल्टै गाली गर्छौ भनेर । भैगो यस्तालाई के भन्ने ?’ सुनीति पनि झर्किई र सोफामा थ्याच्च बसी ।

सजीवले कपडा बदलिसकेको थियो । ऊ पनि सुनीतिकै नजिकै बस्यो ।
‘भन न त के कुरा हो ? किन फेरि ब्रेक लगाएकी ?’
‘भन्न त सुन्ने मान्छे पनि चाहियो नि ?’ अर्कोतिर फर्किँदै बोली सुनीति ।

‘ए बाबा , दिनभरि काम गरेर थाकेर आको बेलामा आउँदाआउँदै यस्ता कुरा आएपछि तनाव हुँदैन त । लौ भन अब के हो ?’ सजीवको स्वर अलि मायालु बन्यो ।
‘तिमी सुन्न त सक्छौ ?’ सुनीतिले सर्त राख्न थाली ।
‘लौ भन सुन्छु ।’ सजीवले सुनीतिको हात समाउँदै सर्त स्वीकार गर्यो ।
‘तिम्रो बाबाको बिहे गरिदिऊँ । बुढाबुढी अभैm केही वर्ष आनन्दले बस्छन् । मान्छौ ?’ सुनीतिले भनी ।
‘बिहे ? बाबाको यो उमेरमा ? कहाँबाट आयो यस्तो विचार तिम्रो दिमागमा ?’ सजीवले सोध्यो ।
‘मैले यी कुरा त्यसै भनेको छैन । मसँग त्यस्ता केही आधारहरू छन् जसले यी कुरा भन्न लगायो ?’ सुनीतिले जवाफ दिई ।

‘के छन् त्यस्ता आधार ? कि बाबाले स्वयम् भन्नुभयो यो कुरा ? पैसठ्ठी कट्न लागेका बुढालाई यस्तो कुबुद्घि कसरी आयो ?’ सजीवले हाँस्दै सोध्यो ।
‘उहाँले भन्नुभएको त हैन तर मान्छेको छनकबाट थाहा हुन्छ नि यस्ता कुरा । हैन तिमी मान्छेलाई बुझ्दैनौ भन्या ?’ सुनीतिको उच्च आवाज आयो ।
‘यो सबै तिम्रो बेतुकको कुरा हो ।’ सजीव पनि झर्कियो ।
‘तिमी पो बिहान भान्सामा हुँदैनौ । भान्सामा उहाँलाई खान दिन लागेको बेला उहाँ मसँग अनेक कुरा गर्नुहुन्छ ।’ सुनीतिले आँखा घुमाउँदै भनी ।
‘के हो अनेक कुरा भनेको ? जुन तिमीलाई अस्वभाविक लाग्यो हँ ?’ सजीवले सोध्यो ।
‘तिमी सिन्दूर पोते लगाऊ । तिमी टीका लगाऊँ । राम्री देखिन्छ्यौ भन्नुहुन्छ । अनि म नजिक पनि आउनुहुन्छ ।’सुनीतिले जवाफ दिई ।
‘बाबाले भन्नुभएका कुरा के नै नराम्रो भयो त ? उहाँहरूका पालामा आमाले एकछिन सिउँदो खाली राख्नुहुन्नथ्यो, निधारमा उज्यालो टीका लगाउनुहुन्थ्यो । उहाँहरूको मान्यता साध्वी नारीले त्यस्तो लगाउनुपर्छ भन्ने न हो । के बिग्रियो त ?’ सजीवले सम्झाउन खोज्यो ।
‘हेर बुझ पचाको । यस्तासँग के भन्ने ? त्यस्तो बाउको छोरो न हो । तिमी पो केमा कम्ता छौ र ?’ सुनीति भुनभुनाउँदै बाहिर निस्की ।

सजीवका बाबाआमामा असाध्यै गहिरो प्रेम थियो । पत्नी बितेपछि सजीवको बाबुको मनोदशा नै बिग्रिएको थियो । उनी रातभरि बर्बराइरहेका हुन्थे । काजक्रिया सिध्याएपछि उनको जेठो छोरो र बुहारी अमेरिका फर्किए । सजीव र सुनीति काठमाडौँ । सजीव ठूलै व्यापारी थिए । उनको ठूलो हार्डवेयर पसल थियो ।
दुवै छोराबुहारीको बेवास्तामा परेका एकराज कहिले खान्थे कहिले नखाइ सुत्थे । छिमेकीले सोध्दा उनी आँखाभरि आँसु लिएर भन्थे म त्यो भान्सामा पस्नै सक्दिन । झलझली बुढीको याद आउँछ ।

कोही नभएको त्यो घरमा एकराज धोको फेरेर रुन्थे । कुनै रात त रोएरै काट्थे । यी सबै देखेसुनेका छिमेकीले सजीवलाई फोन गरेर सुनाउँथे । शुरुशुरुमा ती कुनैकुरामा वास्ता नगरेका सजीवलाई उनकै काकाले टेलेफोनमै झपारे । काकाले घोच्ने गरी भनेपछि सजीव घरतिर हिँडे । एकराज ज्वरोले थला परेका रहेका रहेछन् । छिमेकीहरूले पालो बाँधेर उनको हेरचाह गरिरहेका थिए ।

सजीवलाई देख्नासाथ काकाले सातो खाँदै भने ‘हेर बाबु, तेरो त अनुहार हेरेपनि अगति परिन्छ । अबदेखि नआइज । हा¥यो बाउछोराको नाताले । हामी गाउँलेले पालो गरेर हेर्छौँ।’
सजीवले सबै छिमेकीहरूसँग माफी माग्यो । त्यसै दिन उठाएर बाबुलाई काठमाडौँ ल्यायो । यसरी ल्याएको छब्बीस दिन बितेको थियो ।
पत्नी वियोगलाई भुल्न नसकेपनि एकराज छोराको व्यवहारबाट खुसी नै थिए । साथीहरूको समूह बनाएर विभिन्न ठाउँमा घुम्ने र रमाइलो गर्ने सुनीतिको स्वतन्त्रतामाथि भने अङ्कुस लाग्न गयो । उनका अनेक कुरामा सजीवले ध्यान दिइरहेका थिएनन् ।

एक साँझ अलि फरक प्रकारको घटना घट्यो । सुकाएको ठाउँमा सुनीतिको ब्रा र कट्टु भेटिएन । सजीव घरमा पुग्नासाथ उनले त्यही कुरा उठाइन् ।
‘हैन, तिम्रो ब्रा र कट्टु कसले लैजान्छ हँ ? चेपिनौ होला हावाले उडायो वा कतै झर्योन । यस्ता साना कुरामा पनि मेरो गिदी किन खान्छ्यौ यार ?’ सजीवले सम्झाउने प्रयत्न गर्योौ ।
‘यो ब्रा र कट्टु पक्कै पनि तिम्रो बाबाले लगेको हुनुपर्छ । एकपटक उहाँ सुत्ने कोठामा हेर्न त जाऊ ।” सुनीतिले भनी ।
‘ए बाबा, बाबाको कोठामा कसरी पुग्छ तिम्रो ब्रा र कट्टु ? कि तिमीलै लैजान पर्यो ।’ सजीवले भन्यो । सजीवको कुरा सुनेर सुनीति रिसले पागलसमान भई । उनको मान राखिदिन भनेर सजीव सुनीतिसँग बाबा सुत्ने कोठामा पुग्यो । बाबु ढल्किरहेका थिए ।

‘बाबा ! ठीक हुनुहुन्छ नि ?’
‘ठीक छ बाबु ? बरु तिमी कतिबेला आइपुग्यौ ?’
‘भर्खर बाबा । अँ हजुरले आज सुकाएका कपडा उठाउनु भयो र ?’
‘कस्तो कपडा ? खै आज त म छतमा गएकै छैन । हिजो अस्तिचाहिँ पानी पर्न लाग्दा गएर उठाइदिन्थेँ तर आज त छैन ।’ बुढाले टाउको हल्लाए । बाबुछोरा कुराकानी गरिरहँदा सुनीतिले एकराज सुत्ने ओछ्यान पल्टाउन थाली । उनको सिरानबाट ब्रा र कट्टु निस्कियो ।
‘यो के हो त बा ?’ सुनीतिले हातमा ब्रा र कट्टु लिँदै सोधी ।
‘कुनि त के हो मलाई के थाहा ? मैले तिम्रा लुगा उठाएकै छैन । उठाए पनि म बाहिरै राखिदिन्छु त ।’ एकराजले भने ।
‘बुहारीको कट्टु र ब्रा ल्याउन ससुरालाई लाज लाग्दैन ?’ सुनीतिले मुख फोरी । सजीव पनि केही बोलेन । त्यो दोषारोपण र वास्तविकताको परीक्षण गर्न उसको विवेकले अह्राउनुपर्ने थियो तर उसको विवेक पतिपत्नीको नाताबाट पराजित भइसकेको थियो । उनीहरू बाबुको कोठामै रहेका बेला नाति सुवास पुग्यो । ऊ हजुरबा भन्दै एकराजको काखमा बस्यो ।

सुनीतिका आँखाले आफ्नै छोराको हजुरबाप्रेममाथि धावा बोलिरहेको थियो । सानो बालक आफ्नी आमाको दृष्टिआक्रमणसँग बेखबर थियो । सुनीति र सजीव कोठाबाट निस्किए ।

त्यस साँझ एकराजलाई खाना पनि खान मन लागेन । उनी निराश भइसकेका थिए । केहीदिनदेखि बुहारीले गरेकी व्यवहारको चरम स्वरूप उनले त्यस दिन भोगे । सजीव पनि केही नबोलेर बाहिरिएपछि एकराजको मन छियाछिया भयो । उनर्ले काँधमा बोकेर हिँडेको, ताते गराएको, दिशापिसाब सोहरेको बेलाको सजीवलाई यो जवान सजीवसँग तुलना गरे । उनको आँखा भरिएर आयो । उनले मनमनै भने ‘बाउमाथि भएको प्रायोजित अन्यायमा किन बोलेन सजीव ? मौनं सम्मति लक्षणम् ।’
एकराज रातभरि ओछ्यानमा यताउता गरिरहे । बाक्साबाट बुढीको तस्विर निकाले । वास्तवमा उनी त्यो तस्विर आपूm सुत्ने कोठाको भित्तामा राख्न चाहन्थे तर बसाइको विषयमा शङ्का रहिरहेकाले उनले तस्विरलाई बाकसमै राखेका थिए ।

‘सावित्री ! यो सब तिमीले गर्दा भएको हो । तिमीले मलाई छोडेर नगएको भए न म यहाँ आइपुग्थेँ न यस्तो कुराको सामना गर्नुपथ्र्यो । मलाई पहिला जान दिनुपर्दैनथ्यो सावित्री ? तिमीलाई हतार भयो पहिला ।’ एकराज सावित्रीको तस्विरलाई छातीमा राखेर पग्लिरहे ।

‘सावित्री ! तिमी पहिले गएर ठीक ग¥यौ । यो दुर्दशा त तिमीले पनि भोग्नुपथ्र्यो होला नि । अहिलेको मेरो ठाउँमा तिमी भएकी भए ? हे राम के गथ्र्यौ ? मलाई पो बुहारीले ऊसँग आशक्त भएको देखाएर छोराको मन भाँड्दैछे । तिमी भएकी भए चोरीको दोष लगाउँथी होली । तिमी त आमा हौ । तिमी कसरी सक्थ्यौ यी सबै खेप्न ? अनि म स्वर्गमा भएको भए पनि तिमी यहाँ रोएको हेर्न सक्थेँ होला र ? यतै आएर भट्किन्थेँ होला । के थाहा तिमी पनि अहिले मेरो दशा हेर्न पो आएकी छ्यौ कि ?’ एकराजले डराइ डराइ झ्याल खोले ।

‘ए बुढा ! झ्याल खोल्न पनि किन डराएका ? तिमीले बनाएको गाउँको घरमा छोरो सानो छँदा झ्यालमा घनले हान्थ्यो । ढोका त कतिपटक फोर्योल फोर्योर । ऊ डराउँदैनथ्यो । अहिले उसको घरमा झ्याल खोल्न पनि डराउनुपर्ने ?’ तस्विरबाट आवाज आयो ।
‘ए मेरी सावित्री तिमी यहीँ छ्यौ ? यतै छ्यौ ? हैन हैन मलाई केही पनि भाको छैन । चिन्ता गरेकी ? म झ्यालबाहिर हेर्न थालेको तिमी त भित्रै आइछौ ।’ एकराज दौडिएर तस्विर समात्न पुगे । केवल मौन थियो तस्बिर । एकराजले धेरै बेर हेरे । अहँ तस्विरबाट कुनै आवाज आएन । एकराजले लामो सास ताने । ‘सावित्री यो आवाज कहाँबाट दियौ तिमीले । शायद मेरो मनभित्र बसेर दिएकी हौली ।’ एकराज तस्वीर सुमसुम्याएर एक्लै बोलिरहे । रात बितेको थाहै भएन । बाहिर सडकमा यदाकदा बजेको सवारी साधनको हर्न र अलि तलको मन्दिरमा बजेको घन्टले बिहानीको सङ्केत गरिरहेको थियो ।

एकराजले मुख धोए । अनि सावित्रीको तस्विरलाई एकपटक फेरि हेरे ।
‘सावित्री ! म पैँसट्टी वर्षको लक्का जवान छु हैन त ? मलाई यो कोठाभित्र बसेर आँसु झार्न सुहाउँछ त ? लौ तिमी नै भन । विचरा छोरोलाई ठूलो पीर परेको छ । एकराज, तँ छोरालाई र सावित्रीलाई माया गर्छस् हैन ? हो गर्छस् । त्यसो भए तुरुन्त निस्की । एकराजको मनले निष्कर्ष दियो । एकराजले नयाँ सर्टपाइन्ट लगाए र कपाल कोरेर चिटिक्क परे । अनि आफैँले घरबाट ल्याएको सानो ऐनामा हेरे ।
‘अहँ यसरी चिटिक्क पर्नुहुन्न । यस्तो चिटिक्क पर्नेलाई कसले काम दिन्छ ?’ उनले तुरुन्तै नयाँ पोसाक फुकाले र पुरानो मैलो सर्ट र पाइन्ट लगाए । केही कपडा र सावित्रीको तस्विर झोलामा राखे । उनले सानो टुक्रा कागज झिके र डटपेनले लेखे । ‘प्रिय छोरा मैले तिम्रो दुख बुझेको छु । नानी बुहारी मैले तिम्रो आशय बुझेको छु । तिमीहरूलाई शान्ति दिन र स्वर्गवासी पत्नी सावित्रीको आत्माको चीर शान्तिको कामना गर्न तीर्थ जाने विचार गरेँ । मलाई नखोज्नु ।’ लेखिसकेर आफैँले एकपटक पढे । उनको दुवै आँखाबाट आँसुका थोपा तप्पतप्प भुईँमा खस्यो । एक थोपा उनले लेखेकै टुक्रोमाथि पनि पर्योर । उनी बिस्तारै कोठाको ढोका खोलेर मूलगेटतिर गए ।

गेटमा साँचो झुण्डिएको थियो । अब त्यो साँचो कसले खोलिदिने ? साँचो माग्दा छोरोले कहाँ जान लागेको भन्दा के जवाफ दिने ? एकराज फेरि केहीबेर अन्योलमा परे । तर उपाय के नै थियो र ? उनी फर्किए र उही कोठामा पुगे अनि ढोका खुल्ने प्रतीक्षामा बसे । आधा घन्टा जति पछि ढोका खुलेको आवाज उनको कानमा पर्यो? । उनले झ्यालबाट हेरे । सजीव बाहिर निस्कियो । उनी पनि बिरालोकै चालमा तल झरे । पातलिँदै गएको बिहानको अँध्यारोको पारदर्शी पर्दा छिचोल्दै उनी चक्रपथतिर निस्के ।

बिहानै भएकाले होला चक्रपथमा धेरै गाडी थिएनन् । एकराजको यात्राको कुनै लक्ष्य र गन्तव्य थिएन । उनी बालाजुबाट हिँडेका थिए र हिँड्दै चाबहिलतिर पुगे । थकान, प्यास र भोकले उनी लखतरान भएका थिए । उनले इष्टकोट छामे । मुस्किलले उनीसँग हजार रुपैयाँ थियो । एउटा होटलको छेउमा उभिएर चिया खान जाउँ कि नजाऊँ भन्ने दुविधामा परे ।

‘यो एक हजारले म कति दिन खान सक्छु ? भरे सुत्नुपर्ला ? कसले दिन्छ सुत्न ? फर्किउँ क्यारे गाउँतिरै ।’ उनको दिमाग घुम्न थाल्यो ।

‘अहँ, हुन्न, गाउँले सबै मित्र त छैनन् नि । कतिले खुच्चिङ गर्लान् । कतिपय मित्रले छोरोलाई गाली गर्लान् । विचरा छोरो दुनियाँको गाली खाएर उधो लाग्न पनि सक्छ । अहँ जान्न, जे त पर्ला ।’ एकराजले सोचे । उनी होटेलमा छिरे ।
‘के खाने हो बाजे ?’ होटेलका साहुले सोधे ।
‘अलिकति चनाको कतिपर्छ बाबु ?’
‘अलिकति भनेको सानो प्लेटको हो बाजे ? यो त बीस रुपैयाँ पर्छ ।’ साहुले भने ।
‘अनि चियाको नि बाबु ?’
‘चिया कस्तो कालो कि दुध हालेको ?’
‘दुध हालेको बाबु ।’
‘तीस रुपैयाँ पर्छ ।’
‘ल चना र चिया ।’ एकराजले भने र कुर्सीमा बसे ।
निकै बेरपछि चना र चिया आइपुग्यो । एकराजले खाए । पैसा तिरेपछि पनि उनी साहुको मुखमा हेरिरहे । केही बोल्न सकेनन् । निस्केर अलिपर पुगे । ‘हैन कतै यसैमा पो काम पाइन्छ कि ? मान्छे कम देखेको छु । सोधूँ क्यारे !’ एकराज फर्किए ।
‘बाजे फर्किनुभएछ, केही भन्न खोज्नुभएको हो ?’ साहुले प्रश्न गरे ।
‘अँ बाबु एउटा कुरा सोधूँ ?’
‘सोध्नुहोस् न ।’
‘बाबुलाई होटेलमा काम गर्ने मान्छे चाहिएको छ ?’
‘चाहिने त चाहिएको छ तर आएको मान्छे धेरै बस्दैन ।’
‘मलाई राख्नु न त म बस्छु ढुक्कैले ।’ एकराजले भने । एकराजको कुरा सुनेर साहु हाँसे ।
‘यो उमेरमा पनि भाँडा माझ्ने र खाना दिने सेवा गर्नुहुन्छ र बाजे ?’

‘मजाले गर्छु बाबु ।’ एकराजले भने । काम गर्ने स्टाफ नभएर समस्यामा परेका साहुले एकराजलाई राखे ।
बसेर खाने बेलाको बुढो शरीर उदाएदेखि अस्ताएसम्म खट्थ्यो । साँझपख काम गर्ने केटाहरूसँग फोहोर ओछ्यानमा सुत्थे । सुत्दा पनि उनी झोला छोड्दैनथे । सुत्नेबेलामा एकपटक सावित्रीको तस्विर हेर्थे अनि पल्टिन्थे ।

आफूलाई निकाल्ला भन्ने डरले पनि एकराज निकै मेहनत गरेर काम गर्थे । उनको दायाँ कानको सुन्ने क्षमता ह्रास हुँदै गएको थियो । दुध चिया भनेको नसुनेर कालो चिया ल्याउँथे । कालो चिया भनेको राम्रोसँग नसुनेर दुधचिया ल्याउँथे । यसले गर्दा उनको कामले अपजस पाउन थाल्यो ।

एक बिहान होटेल साहुले भने , ‘बाजे तपाईँको कानमा मेसिन राख्नुपर्ने भयो । मेसिनलाई तीस हजार पर्छ । ल दशहजार म राखिदिउँला बीस हजारचाहिँ तपाईँ कमाएर ल्याउनुहोस् । मेशिन लगाएपछि भने फेरि यहाँ काम गर्ने ।’

साहुले हाँसी हाँसी एकराजलाई होटेलबाट दशहजार दिएर निकालेको थियो । एकराजले त्यसलाई पनि अन्यथा लिएनन् । उनी घुम्दै फिर्दै महाबौद्घतिर पुगे । आफूजस्तै एकजना मान्छे भेटे । आफूलाई कामको खाँचो परेको कुरा सुनाए । होटेलमा काम गर्दा उनको हात पटपटी फुटेको थियो । मैलो कपडा लगाएका र खुट्टमा चप्पल लगाएका हुनाले उनलाई काम गर्ने मान्छेकै रूपमा पत्याउन गाह्रो थिएन । उनले भेटेका मान्छे रामेछापतिरका दले कार्की थिए । उनी महाबौद्घबाट होलसेलका पसलबाट सामान लिएर जाने गाडीमा बस्थे र पसलमा पुर्यािउँथे । एकराज त्यही काम गर्न पनि तयार भए । अन्ततः कार्कीले उनलाई एकजना होलसेल साहुजीकहाँ पुर्यारएर र त्यस्तै काम खोजिदिए । एकराज र कार्कीको बास र गाँसमा साझेदारी भयो ।
एकराजको दिनचर्या सामान लैजाने र गाडीबाट बोकेर सम्बन्धित पसलमा पुर्या‍उनेमा गयो । उनी थप बीस हजार कमाएर कानको मेसिन किन्ने कुरा सोच्न थाले ।
एक वर्ष बित्यो एकराजको भरिया जीवनको । उनी एक वर्ष पुगेकै दिन साहुजीको सहयोगमा ध्वनियन्त्र किन्नेवाला थिए । साहुले भनेका थिए ‘तिमीलाई वीर अस्पताल लगिदिन्छु । त्यहाँ डाक्टरले सिफारिस गर्छन् अनि किनिदिऊँला । ल यो सामान बालाजु पुर्याएर फर्क ।’

त्यस दिन गाडीमा धेरै सामान थियो । कार्की पनि सँगै थिए । दुवैजना सामान लोड गरिसकेपछि गाडीभित्र बसेर बालाजुतर्फ लागे ।
सामान भटाभट झारे । गाडीको अघिल्तिर चालकसँग बस्ने लेखापालले सामान रुजु गर्थे एकराज र कार्की सामान बोकेर पसलमा लैजान्थे । सबैजसो सामान पुर्याबइसकेर गाडीको पछिल्तिर उक्लिन लाग्दा एकराजका खुट्टा चिप्लियो । उनी बङ्लङ्ग भुईँमा पछारिए । के भो भन्दै कार्की कराए । गाडीका चालक र लेखापाल पनि पुगे । एकराजका खुट्टा भने लुला भइसकेका थिए । लौ लौ अस्पताल लैजानुपर्योक । गाडीका चालक र कार्की उठाउन लागे । हल्लाखल्ला भएकाले मानिसको भीड जम्मा भइसकेको थियो । एकराज लडेको नजिकै सजीवको हार्डवेयर पसल थियो । सजीव आफैँ पनि मानिस लडेको भनेर हेर्न आइपुगे । उनको आँखा लडेको अनुहारमा टाँसिएको टाँसियै भयो । हार्डवयर साहुजीको नाता सगरमाथा भएर चुलियो र बाउछोराको नातालाई केचनाकलन बनाएर पराजित गर्यो ।

एकराजले हातको इशारा गर्दै झोला मागे । एकराजको झोलाका बारेमा कार्कीलाई थाहा थियो । उनले हत्तपत्त गाडीमा राखिएको झोला झिके र एकराजको हातमा राखिदिए । त्यतिबेलासम्ममा एकराजलाई सजीवसमेत भएर गाडीभित्र राखिसकेका थिए । एकराजले कार्कीसँग झोला खोलिदिन इशारा गरे । कार्कीले झोला खोले । एकराजको लुलो भइसकेको हात झोलाभित्र पस्यो र त्यहाँबाट त्यही सावत्रीको तस्विर बाहिर निस्कियो जसलाई उनले बर्सौँदेखि बोकेर हिँडेका थिए ।

एकराजले विस्तारै मुन्टो उठाए । कार्कीले उनको लुलो हातमा तस्बिर थमाए । एकराजले तस्विरलाई छातीमा च्यापे र आँखा चिम्म गरे । गाडीमा राखेर अस्पताल लैजान ठीक परेका लेखापाल र कार्की एकाएक चिच्याए । ‘दाइ त गए क्यारे ।’

०००
धादिङ