नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

उमेश रेग्मी :

काठमाडौँको आकाश बिहानैदेखि धुवाँले ढाकिएको थियो। स्वयम्भूको टाकुराबाट शहर हेर्दा मानौँ कसैले सेतो कम्बल ओढाइदिएको जस्तो देखिन्थ्यो। सडकमा गाडीको लाइन, धुलो, र मास्क लगाएका मानिसहरू। तर त्यही शहरको एक कुनामा चार जना साथीहरू आशिष, विनोद, करुण र दीपक चिया पसलमा बसेर रमाइलो ठट्टा गर्दै थिए।

चिया पसले दाइले चार गिलास तातो चिया टेबलमा राख्दै भने, “ए भाइ हो, चिया तातो छ है, तर बाहिरको हावा चाहिँ चिसो र धुवाँले भरिएको छ।”

आशिषले मास्क खोलेर सास फेर्ने प्रयास गर्यो र तुरुन्तै खोक्दै भन्यो, “दाइ, चिया तातो भए पनि हावा त फ्रीमा ‘स्मोक फ्लेभर’ भएको छ नि !”

सबै जना हाँसे।

विनोदले आकाशतिर हेर्दै भन्यो, “पहिला काठमाडौँलाई ‘सहरको मुटु’ भन्थे, अब त ‘स्मोक मेसिन’ जस्तो भयो।”
करुणले तुरुन्तै थप्यो, “हो नि! म त हिजो गुगल म्याप खोल्दै थिएँ, त्यहाँ लेखिएको थियो, ‘काठमाडौँ: भिजिबिलिटी अप्सनल’।”

दीपकले चिया सुर्काउँदै गम्भीर स्वर बनायो, “मलाई लाग्छ अब पर्यटकहरू यहाँ हिमाल हेर्न होइन, ‘धुवाँ अनुभव गर्न’ आउँछन्।”

आशिषले नक्कल गर्दै भन्यो, “Welcome to Kathmandu! Here you can experience natural smoke therapy!”

सबै जना फेरि हाँस्न थाले।

त्यत्तिकैमा विनोदले गाडीहरूको लामो लाइन देखेर भन्यो, “यो ट्राफिक र धुवाँ हेर्दा त लाग्छ, काठमाडौँको नयाँ राष्ट्रिय खेल ‘हर्न बजाउने’ हो।”

करुणले थप्यो, “हर्न बजाउने मात्र होइन, सास रोक्ने प्रतियोगिता पनि हुन सक्छ। जो धेरै बेर सास रोक्न सक्छ, उसलाई गोल्ड मेडल!”

दीपकले गम्भीर अनुहार बनाउँदै भन्यो, “त्यसो भए त म च्याम्पियन। म त माइक्रोबस चढ्दा १० मिनेटसम्म सास रोकेर बस्न सक्छु।”

आशिषले उसलाई हेर्दै भन्यो, “तिमी सास रोक्दैनौ होला, तिमी त माइक्रोबसको भीडमा थिचिएर सासै आउँदैन मेरो भन्दै थियौ त अस्ति सम्म।”

फेरि सबै हाँसे।

चिया पसले दाइ पनि हाँसो रोक्न सकेनन्। उनले भने, “तिमीहरू त सधैं यस्तै रमाइलो गर्छौ। तर साँच्चै भन्नुपर्दा, धुलो र धुवाँले सबैलाई हैरान बनाएको छ।”

विनोदले गम्भीर हुँदै भन्यो, “साँचो कुरा हो दाइ। हिजो म बिहान दौडिन निस्केको थिएँ। पाँच मिनेटमै लाग्यो म दौडिरहेको होइन, धुलो पिउँदै छु।”

करुणले तुरुन्तै मजाक थप्यो, “दौडिनु भन्दा घरमै बस। कम्तीमा घरको धुलो त आफ्नै हुन्छ।”

दीपकले भने, “अब जिममा पनि नयाँ प्याकेज आउँछ, ‘काठमाडौँ एयर कार्डियो’। बाहिर दौडियो भने बोनस धुलो फ्री!”

आशिषले मोबाइल निकालेर फोटो खिच्दै भन्यो, “हेर्नुस त, यो फोटोमा आकाश देखिन्छ कि धुवाँ ?”

विनोदले नजिकबाट हेरेर भन्यो, “यो फोटो होइन, यो त ‘मिस्ट्री पेन्टिङ’ हो। कसैले अनुमान लगाउन सक्छ आकाश कहाँ छ भनेर ?”

करुणले थप्यो, “म त बच्चा हुँदा किताबमा पढ्थेँ, ‘काठमाडौँको निलो आकाश’। अहिले त त्यो लाइन नै फेर्नुपर्छ, ‘काठमाडौँको ग्रे आकाश’।”

दीपकले भने, “किताब अपडेट हुनुपर्छ। नयाँ संस्करण, ‘धुवाँसँग मित्रता’।”

सबै जना फेरि हाँस्न थाले।

त्यत्तिकैमा एक मोटरसाइकल तीव्र गतिमा गुड्यो र धुलो उडायो। आशिषले आँखा मिच्दै भन्यो,
“हे भगवान! यो त ‘धुलो बम’ जस्तो भयो।”

विनोदले मजाक गर्दै भन्यो, “काठमाडौँमा दुई कुरा फ्री छन् धुलो र हर्न।”

करुणले थप्यो, “तीन कुरा! धुवाँ पनि फ्री।”

दीपकले गम्भीर स्वरमा भन्यो, “म त सोच्दै छु, काठमाडौँको एयरलाई बोतलमा भरेर बेचौँ, ‘Original Kathmandu Smoke’।”

आशिषले तुरुन्तै थप्यो, “पर्यटकहरूले किन्लान् होला, ‘Limited Edition Pollution’ भनेर।” सबै जना हाँस्दै चिया पिउन लागे।

केही बेरपछि विनोदले भन्यो, “तर मजाक एकातिर, हामीले पनि केही गर्नुपर्छ। कम्तीमा बाइक कम चलाउने, रुख रोप्ने।”

करुणले टाउको हल्लाउँदै भन्यो, “हो नि। नत्र हाम्रो ठट्टा पनि एक दिन साँचो कथा बन्नेछ।”

दीपकले हल्का मुस्कानसहित भन्यो, “त्यसैले आजदेखि एउटा नियम, हप्तामा एक दिन पैदल हिँड्ने।” आशिषले तुरुन्तै भने, “ठीक छ, तर पैदल हिँड्दा मास्क चाहिँ डबल लगाउने।”

विनोदले हाँस्दै भन्यो, “डबल किन? काठमाडौँमा त ‘फुल फेस मास्क’ चाहिन्छ !”

सबै जना हाँस्दै उठे। चिया पसले दाइलाई पैसा तिर्दै आशिषले भन्यो, “दाइ, चिया त राम्रो थियो। तर अर्को पटक ‘क्लिन एयर’ पनि सँगै दिनुस् है।”

दाइले पनि मजाकमा जवाफ दिए, “त्यो त सरकारसँग अर्डर गर्नुपर्छ !”

चारै जना साथीहरू हाँस्दै सडकतिर लागे। धुवाँले भरिएको काठमाडौँको आकाश तल उनीहरूको ठट्टा भने अझै रमाइलो बन्दै थियो।

०००
लण्डन