नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हरिप्रसाद चौलागाईं :

रुदैछ यो विश्व कहालिएर
सकेन खै बस्न नआत्तिएर
मिलेन बाटो परसम्म जाने
बसेर मात्रै अब के छ खाने ॥१॥

न चल्छ धन्दा कल कारखाना
भए पुराना अघिका खजाना
उपाय मिल्दैन गरेर खाने
न खेत बारी कुन ठाउँ जाने ॥२॥

जताततै त्रास छ रोग बढ्दो
देखिन्न चाला किन व्याधि घट्ट्यो
जिजीविषाको धर पाइएन
सुधारिएको युग चाहिएन ॥३॥

विज्ञानशाला धमिरा अघाए
नकामका पत्रु सरी बनाए
लखेट्छ व्याधी सँग काल पापी
नमार्ग छाड्ला यसले सरापी ॥४॥

नवीन जोडी सपना तमाम
डुबे अँध्यारा गहिरो कुवामा
प्रभात लाली पनि शून्य ठान्छन्
विरक्त ताना मनभित्र चल्छन् ॥५॥

न बासना लाग्दछ फूल प्यारो
प्रदिप्त आभा पनिभो अँध्यारो
न जूनको कान्ति छ उच्च प्यारो
छ शून्य संसार सबै अँध्यारो ॥६॥

निराश त्यागौँ अझ धैर्य राखौँ
र जिन्दगीका सुख दुःख चाखौँ
चले त यो जीवन बाध्यताले
जितिन्छ कालै पनि धीरताले ॥७७॥

०००
काभ्रे