नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हिजो
मैले रोपेका गुनकेशरी
आज तिम्रो फूलबारीमा कसरी फुले ?

सुगन्ध खोज्ने लहडमै मैले
रग्ताम्य हातहरू छाम्दै
थुप्रै पटक
डम्फर अररीकाँडासँग कर्कश बोलेको छु

मेलै सदैर्नथ्यो
र पनि खनेको छु मैले
खडेरीमा बाँझो बारी
आगोवाट आगो छुट्याउँदै
तौली तौली लिएको छु
आगोका फूलहरू हातमा
यसै मेसोमा विसौँ पटक
मेटेको छु लेखेर जिन्दगीलाई

लेख्दालेख्दै वर्तन सकिएपछि
आफ्नै शरीर खोपेर बनाएँ रगतको इनार
र उभ्याएँ रहरका अनुच्छेदहरू
कैयौँ साँझहरू त निदाएको अभिनय गरी
त्यसै टारिदिएको छु, छोराछोरीका दुई चार छाक
कविता लेख्नै भनेर
आँखाको नायल रोकेर
भरेको छु जीवनका हरफहरू

हरेक उत्सवहरूमा
मझेरीबाटै हिँड्छ हतारको बिहान
आफ्नै पारामा उड्नु नि यो पश्चिमी वायु
हाँस्छ मेरै पारामा
रुन्छ मेरै पारामा
हातमा फोटोकपि मेसिन बोकेर
किन मेरै सगरमाथाको नक्कल गर्नु परेको ?
मेरो गम्भीरता अलि भिन्नै छ
किन बुझ्दैन उसले ?

चारो खाँदै गरेका चल्लाहरू चिलले झम्टा मारे झैँ
ऊ आक्रामक छ हिजो आज
बोल्दाबोल्दैको आवाजसम्म टिप्न खोज्छ
यस्तै यस्तै पीडाले गर्दा
गुँड भत्किएपछि अल्मिलिएका बचेरा झैँ
अन्यौल हुन मेरा नानीहरू
हेर्दाहेर्दै अँगेनाको माउ अगुल्टो हराउँदैछ
छिमेकी रिसाउँछ भनौँ भने
नभनौँ त ऊ मेरो आङको घाम टिपेर
आफ्नो आँगनमा थरिथरि बिस्कुन फिजाउँछ
मैले देख्ने गरी बार्दलीमा लुगा सुकाउँछ
हिजो आज
उसको अँगेनाको आगो
किन दुरुस्तै मेरी छोरीको आवाजमा भरभराउँछ ?

सक्छौ भने लैजाऊ यो पनि
मभित्र अझै सुन्दर आगोको फूलबारी बाँकी नै छ ।

‘गरिमा’ भदौ २०७०