नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

‘पद’ हरेक मान्छेको कदलाई अग्लाइ दिने सच्चाइ रहेछ । पदबाट हात धुनु भनेको परचक्रीको लात र घातभन्दा पनि डरलाग्दो अपवाद रहेछ । आकस्मिक रूपमा पदको परमधाम हुँदा हिजोसम्मको गदगद र उन्मत्त भैरवको जस्तो मद त आज भतभत पोल्ने र हदैसम्म दुख्ने बन्दोरहेछ । त्यसै भएर कोषकार अमरसिंह बाँडाले भाँडा नभै “पदं व्यवसित त्राणस्थानलक्ष्माङ्घ्रि वस्तुषु” अर्थात् पद भनेको व्यवसाय, रक्षा, ठाउँ, चिन्ह, गोडा वा वस्तु भनेर पदको पर्यायवाची शब्द त घतलाग्दै राखिदिएका रहेछन् । पदमा बसेर सत्ताधारी भई भत्ताहारी हुन पाईरहने राजनीतिक वा अन्य दर्जा हाम्राजस्ता अविकसित देशका लागि गतिलै व्यवसाय बनिदिएको हुँदा यो शब्द कति अर्थपूूर्ण रहेछ भन्ने पुष्टि भएको छ । पदमा आसीन हुँदा नै अघिपछि अङ्गरक्षक र अनुहार न दनुवारका सहयोगी भक्षक साथ लगाएर सुरक्षित हुन पाइन्छ । पदको पगरी गुथ्दा नै ठाउँ कुठाउँ जहाँ पुगेर रङ्गेहात पक्रिए पनि एकैछिनपछि दर्जाको हाकोडाकोले साँझ परेको सूर्यमुखी फूलझै अनर्थकारीहरू चुम्रुक्क पर्दछन् । वास्तवमा पद आफ्नो शान, मान र अभिमानको प्रतिक भएरै यसलाई चिन्ह भनेर पनि चिनाइएको होला । कोशकारले पदलाई गोडाको रूपमा अथ्र्याउनु भनेको सम्पूर्ण भ्रष्ट, दुष्ट, अस्पष्ट, अपराधी र आततायी कृत्यका भारपूर्ण कुशरीरलाई धान्ने दुइटा जङ्गगे पिल्लरै बन्न सक्ने यसको सामथ्र्यले नै हो । त्यसैले पदलाई चरण भनेर जे जे पनि वरण, अपरहण गर्न सकिने पाप जति तरण हुने र शत्रुजतिलाई मरणघाट पु¥याउने क्षमता रहेछ । पद वास्तवमा ठूलै फड्को भएकैले जस्तोसुकै खड्गो पनि सही मान्छे क्षमता नभएपनि अड्को पड्को तेलको धुप बनेर गुपचुप हुँदै लुड्याउँदा रहेछन् ।

वास्तवमा जब पोष्ट हत्याइन्छ तब त टोष्ट र रोष्ट भकुरी विदेशी झोलमा डुबेर मिष्टर जोष्ट बन्न पाइन्छ । जतिसुकै भद्दा, उपद्र मच्चाए पनि पोष्ट पाएकालाई कोही पनि घोष्ट हो भन्ने आँट गर्दैनन् । सबैतिर होष्टहरू लर्को लागेर चर्को सम्मान गरी पदीय अभिमानलाई ताजा र उच्च बनाउने कुकामले शिखरै छुन्छ । पदबाट पैसा, पैसाबाट प्रतिष्ठा, प्रतिष्ठाबाट प्रभाव, दबाव र रवाफका हाँगाबिंगा र उपशाखाहरू फैलिने रहेछन् । तीन न तेह्रको झुम्रे, जुम्रे, खुम्रे, ढुम्रे पनि जुरे भएर पदकै बलमा आफ्नो सामथ्र्यको भलबाढी बगाएको देख्दा मलाई पनि ‘पद’ भन्ने बित्तिकै मुख रसाइहाल्छ । त्यसैले त कतिपय क्षेत्रका अगुवा महासयहरू आर्यघाट पुगेर मात्र पद र शरीर दुवै छोड्छन् । यो बजिया पदले त मरेपछि पनि मलामीकै भीड टीठ लाग्दो हुँदोरहेनछ । भए नभएका गुण बखान गरेर आसुरीपनलाई पनि देवत्वकरणले सम्भरण गर्ने दुनियाँको चाकडी स्त्तोत्र, अग्निहोत्र जत्तिकै पवित्र बनेको देख्दा मेरीबास्सै ! खित्का रोकिंदैन पो त् !

वास्तवमा ‘सत्ता” किसिम किसिमका काइते शीर्षकका भत्ता भकुरी आइते, कथुरे र तिल्के भई जुरो ढल्काएर ‘हुक्काँ’ गर्ने पाशुपतकरणको नौटङ्की हो । सहर–सहरमा रहरलाग्दा आलिसान भवन बनाएर राष्ट्र राष्ट्रियता र जनआकाङ्क्षालाई हवन गरी गोमन साँपझैं जनसाधारणलाई डसेर कहर दिने जघन्य कुकृत्य रहेछ । जनतालाई ढाल बनाएर देशै बेहाल पारी हलाहल विष ओकल्ने विश्वासघाती कामको प्रतिक रहेछ पद । थरीथरीका थारा नारामा शुक्र, बृहस्पतिजस्ता तारा देखाएर आफू र आफ्नाका पक्षमा सोह्रै कौडी ठाडा गर्न पाइने मातृभूमि लुट्ने लाइसेन्स रहेछ पद । यहाँ पद सेवा गर्न हैन आफै मेवा भकुर्न, न्यायको लागि नभएर शोषण खातिर अँठ्याइँने निजी बिर्ता रहेछ । भष्ट प्रशासक दुष्ट राजनीतिककर्मी पदकै बलमा आफू ढाडी बन्ने क्षमताको बढोत्तरी भैरहेछ । साँच्चै यहाँ जनअदालत खडा गरेर यो देशका सुकिला मुकिला पद हत्याराहरूको गतिलो शल्यक्रिया गर्न सके तीन करोड नेपाली जनता कोही गरीब हुनेछैनन् । यसैले त पदबुभुक्षुहरू एकल जातीय संघीयता र बहुल जातीय संघीयताको घनचक्करमा आम नेपालीलाई विधानविहीन बनाएर अक्करमा थुनिदिएका छन् र भनेका छन् ‘खाए खा नखाए घीच, चुनाबमै छ हाम्रा सबै चीज’ ल अब फेरि पद नवीकरण गरेर वा हिजैको पदीय भूत जगाएर जनतालाई तर्साउन उद्य्त यी निकृष्ट जुवाडे फेरि पदको हारालुछ गर्न जनतालाई आन्दोलनको भयकारी मोर्चामा मर्चा बनाउँदैछन् । पदबाट बल्ड्याङ्ग खाएका यी नीति हरामहरूलाई अझ पनि राम राम नभनी पदमै आराम गर्न दिने हो भने जनताले फेरी बिराम गर्ने बन्छ । कालोबजारीयाका साँढुभाई, तस्करका ठूलो दाई, रातो पासपोर्ट बेचुवा काई, हत्या र अपहरणका आतताई, कमिसनखोरका घोर ताता ताईहरूलाई अब पदबाट सँधैका लागि बाईबाई ! गर्नुपर्छ । आऊ जनता अब पदको ममतामा हामी समता भएर पोखौं । साँच्चै पद सुरक्षाको छद, आदर्शको कद, सेवाको परपद, जनताका आपत् र विपत्को ‘संपद’ बनाउन पर्छ । यसैले पदलाई अब सुल्टो तरिकाले महिमा गान गरुँ ! जय, जय पद हुनुपर्छ आम जनताका कद !

धादिङ