नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

गयो, गयो, गयो
मेरो सर्वस्व गयो
लौ न नि बा
मेरो ता हुनसम्म भयो ।

धोती पनि गयो
टोपी पनि गयो
अब त दरवारको खोपी पनि गयो
लौ न नि बा
मेरो ता हुनसम्म भयो ।

बस्ने मेच पनि गयो
कस्ने पेच पनि गयो
शिरको पाँच पनि गयो
शिरको पेच पनि गयो
अब ता मेरो दिमागको पेच पनि गयो
लौ न नि बा
मेरो ता हुनसम्म भयो ।

दाह्रा पनि गयो
नङ्रा पनि गयो
खुर पनि गयो
नूर पनि गयो
अब ता मेरो सूर पनि गयो
लौ न नि बा
मेरो ता हुनसम्म भयो ।

बंश पनि गयो
अंश पनि गयो
अब ता मेरो हंस पनि गयो
लौ न नि बा
मेरो ता हुनसम्म भयो ।

हिङ पनि गयो
सिङ पनि गयो
अब त मेरो सेरेमोनियल किङ पनि गयो
लौ न नि बा
मेरो ता हुनसम्म गयो ।

हिटी पनि गयो
झिटी पनि गयो
अब ता अलिअलि बचेको
घिटीघिटी पनि गयो
लौन नि बा
मेरो ता हुनसम्म भयो ।

मेरो अज्ञानी छोरा
गयो गयो त भनिस्
तर, तैँले आफ्नू चिहान आफैँ खनिस्
धुन्धुकारी जस्तो धन्दा गरिस्
अब चैं त फन्दामा परिस् ।

उता गिरीलाई पत्याइस्
एता गिरिजालाई लत्याइस्
उल्टो, उल्टो काम गरेर दुनियाँलाई अत्याइस्
देशका लागि तैले पो
खोइ के चैँ खुत्याइस् ?

फेरि भएन, दाजु–भाउजूलाई पनि खाइस्
भतिजा–भतिजीलाई पनि खाइस्
अझ नपुगेर, जनताको अधिकार पनि खाइस्
त्यसैले तैँले कुकुरले नपाको दुख पाइस् ।

मेरो अज्ञानी छोरा !
तँ पापीलाई प्रजातन्त्र पनि पचेन
तँ लोभीलाई लोकतन्त्र पनि पचेन
तँ गाँडुलाई गणतन्त्र पनि पचेन
तैंले नै एसरी पचाउन नसकेपछि
तँलाई म कसरी बचाउन सक्छु र !
अब त इन्द्रको बाबु चन्द्र आए पनि
म तँलाई बचाउँन सक्तिन
राँचीमा लगेर जँचाउन पनि सक्तिन ।

त्यसैले, मेरो प्यारो पुत्र ज्ञानेन्द्र !
अब यो गयो गयो भन्न छाडिदे
हिटी र झिटीसँग नाता तोडिदे
सेरेमोनियल किङको सपना देख्न छोडिदे
हिङ र सिङसित नाता तोडिदे ।

जनपथटोल, विराटनगर