नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मध्ययुगीन अन्धकारको
एउटा विराट शून्यतालाई चिरेर
यति अमूर्त लयमा
को रुँदै छ बाहिर ?
‘हुँ हुँ हाँ ! … हुँ हुँ हाँ !!’
‘हुँ … हुँ … हाँ ! … हुँ … हुँ … हाँ !!’
कि कुनै शास्त्रीय सङ्गीतको
द्रूतबिलम्वित लय हो यो ?
कि असङ्ख्य जङ्गली पशुहरूको
एउटा अशुभ कोरस हो यो ?
को रुँदै छ बाहिर !
सायद बाहिर
मान्छेहरू, कुक्कुरहरू र स्यालहरू
एउटै लयमा रोइरहेका छन् रू
र भित्र तिमी यतिखेर
आर्यघाटको कुनै चिसो चितामा
कि कुनै सरकारी अस्पतालको
बेड नम्बर मेटिएको बेडमा सुतेका छौ !
देशबहादुर परियार !
‘हुँ हुँ हाँ ! … हुँ हुँ हाँ !!’
‘हुँ … हुँ … हाँ ! … हुँ … हुँ … हाँ !!’
तिमैरो आवाज पनि
बाहिर रोइरहेका
मानिस र पशुहरूको जस्तै अनौठो छ !
अब खोल आँखा
र कवि श्याम तमोटको
जागृति गीत गाउँदै गाउँदै—
गाउँ गाउँबाट उठ
बस्ती बस्तीबाट उठ !
यदि उठ्न सकेनौ भने पनि
अब खोल आँखा
र माथि सिलिङमा हेर !
सिलिङमा
एउटी मैच्याङ जस्तै माकुरी
आवाज बिनाको गीत गाउँदै
बुनिरहेकी छ गलैँचा !
भित्तामा हेर भित्तामा !
मानबहादुर जस्तै माउसुली
लुकीलुकी चोर आँखाले
हेरिरहेको छ उसलाई !

माकुरीको मसिनु धागोमा
झुन्डिएको छ एउटा मधुरो बत्ती !
त्यही बत्तीबाट बुरबुर बुरबुर
भुइँमा झरिरहेको छ
तिम्रो सपना जस्तै
उज्यालोको धूलो !
सिरकमा हेर सिरकमा !
कलाकार किरण मानन्धरका
अमूर्त तैलचित्र जस्तै
कटकटिएका छन्
पीप र रगतका
उत्तरआधुुनिक टाटाहरू !
तिनै टाटाहरूबाट बनेको छ
तिम्रो नयाँ देशको
एउटा विखण्डित मानचित्र !

देशबहादुर परियार !
अगाडिको बेडमा हेर—
निमोनियाले थलिएको
एउटा गोर्की जस्तो बालक
चिसा आँखाहरू खुलै छाडेर
पर्खिरहेको छ आमालाई !
आँखामा हेर आँखामा !
ओखती किन्न गएकी आमा
बाटामा उतै हराएपछि
उसको आँखाबाट पनि
बुरबुर बुरबुर झरिरहेको छ
तिम्रो छोराको पानीफोटो जस्तै
ब्ल्याक एन्ड ह्वाइट
सपनाको धूलो !
दायाँपटिको बेडमा हेर—
बाटुला आँखा
र चुच्चो नाक भएको
एउटा तागाधारी बाहुन
रुमालभरि
पहेलो रगत छादिरहेको छ !
सायद ऊ कर्नालीको किनारैकिनार
खसी बेच्न झरेको
तिम्ररै मितबाबु
हरिप्रसाद पन्त हुनुपर्छ !
बायाँपटिको बेडमा हेर—
चिम्सा आँखा
र थेप्चो नाक भएको
एउटा मतुवाली युवक
रातभरि मुटु दुखेर
सात सयपल्ट मूच्र्छा परिरहेको छ !
सायद ऊ तिम्रै दुःखको कविता लेख्ने
कुनै सुदूर किनाराको कवि
देवान किराँती हुनुपर्छ !
कालो वणर््ँको
एउटा सिकुटे मधेसी
सलाइनको बोतलमा
निधार ठोकेर रुँदै छ अर्को बेडमा !
नजिकै उसकी श्रीमती
ओखतीको बिलले !
पुछिरहेकी छ आफ्नो आँसु !
नियालेर हेर उसलाई—
सायद ऊ
तिम्रो बिग्रिएको रेडियो बनाउने
मिस्त्री मगनीलाल थारु हुनुपर्छ !
पर कुनाको अर्को बेडमा
दुवै आँखा फुटाइएकी
मदर टेरेसा जस्ती आइमाई
‘म बोक्सी होइन’ भन्दै
समयको कपाल लुछीलुछी
रोइरहेकी छ निरन्तर !
सायद ऊ
मानिसको मलमूत्र खुवाइएकी
कल्लीकुमारी
कि मरणीदेवी हुनुपर्छ !
पछाडिपटिको बेडमा हेर !
मगज बिग्रिएको
गोपालप्रसाद रिमाल जस्तो
एउटा अनाम विद्रोही
घरि आफैलाई
घरि सरकारलाई
गाली गर्दै रोइरहेको छ !
सायद ऊ कुनै
भूमिगत पार्टीबाट निष्काशित
कमरेड तुफान विक्रम के.सी. हुनुपर्छ !
‘हुँ हुँ हाँ ! … हुँ हुँ हाँ !!’
‘हुँ … हुँ … हाँ ! … हुँ … हुँ … हाँ !!’
यो किनाराको आवाज हो
कि मूलधारको आवाज हो ?
यो तिम्रो समयको सक्कली आवाज हो
कि कुनै कृत्रिम आवाज हो ?
आवाजै आवाज मिसिएर बनेको
यो अनौठो कोरस के हो ?
देशबहादुर परियार !
समय हेर समय
यो सरकारी अस्पतालको
पर्खालभित्र र पर्खालबाहिर
यति अमूर्त लयमा
चारैतिर को रुँदै छ यसरी ?
उनीहरूलाई बेहोस बनाउने
सुई बोकेका डाक्टर र नर्सहरू
अहिले आफै बेपत्ता छन् !
एम्बुलेन्स र शवबाहनहरू बेपत्ता छन् !
बिरामी सुतेका बेडहरूमा
मेटिएको छ बेड नम्बर !
आवाजको पहिचान हराएको बेला
मध्ययुगीन अन्धकारको
यो विराट शून्यतालाई चिरेर
को रुँदै छ यति अमूर्त र अस्पष्ट लयमा ?
पहिचानवादीहरू रुँदै छन्
कि पहिचान विरोधीहरू रुँदै छन् ?
कि दुवै थरी मिलेर
लगाइरहेछन् एउटै नारा ?
काठमाडौं