हरि खनालशिशुको टिकटक
साँझको खाना खाइसक्नासाथ उपमालाई निद्रा लाग्यो । “आज कति चाँडै निद्राले छोपेको ?” निद्रासँग रिसाउँदै उपमाले भनिन् ।
“आज टिकटक अलि बढि बनायौ कि ?”
“छैन आज त मलाई तिमीले जित्यौ होला । स्टोरीमाचाहिँ अलि धेरै राखेँ । “
“के के राख्यौ ?”
“नुहाएको, कपाल पुछेको, भान्सामा खाना बनाएको , खाएको, पपीसँग एकछिन खेलेको मात्रै हो ।”
“टिकटकचाहिँ ?”
” पाँचसातओटा मात्रै हो ।”
“मलाई निद्राले छोपेको अनुहारमै एउटा टिकटिक बनाइदेऊ न ।” उनले सोमलाई भनिन् ।
“कुन गीत छान्छ्यौ त उपमा ?”
“छान न राम्रो । मलाई आँखा हेर्नै भएको छैन ।” उपमा झुल्न थालिन् ।
“एउटा सो जा राजकुमारी सोजा भन्ने पुरानो गीत छ के गरूँ । तिमीलाई पुरानो गीत मन पर्दैन ।”
“सुत्ने बेला हो गीतले भनेको राजकुमारी त मै हुन्छु नि बनाऊ ।” उपमाले भनिन् । सोमले त्यही गीतमा टिकटक बनाइदिए ।
“अपलोड गर्यौ र ?” उपमाले अर्धनिद्राबाटै सोधिन् । सोम उपमालाई हेर्दै मुस्कुराए ।
राती उपमा एक्कासी चिच्याइन् “सोम !”
“के भयो उपमा ?”
“यो भुँडीभित्रको तिम्रो शिशु त हामीभन्दा पनि ज्यादा टिकटके हुन्छ कि क्या हो ?”
“हँ सपनामा केही भन्यो ?”
” अँ त, तपाईँहरूको मात्र टिकटक बनाउने तपाईँको भुँडीभित्र बसेको मेरो पनि टिकटक बनाउनुस् पो भन्छ ।”
धादिङ
Subscribe
Login
0 Comments
Oldest
