sures.bha
‘तेरा मुखमा डाडुले कोपर्न पर्ने’
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : कुरा खाँट्टी नेपाली गाउँघरको हो कुनै पहिलेका कुनै अहिलेका तर कथित पुरूष प्रधानको
पुरा पढ्नुहाेस्निछट्टो सम्धी
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : धेरै धेरै वर्ष पहिलेको कुरा हो कुमाई र पुर्वियाको बिचमा मागी विवाह गर्दैनथे।
पुरा पढ्नुहाेस्ए यज्ञ कैसे चलेगा ?
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : हामीहरू कहाँ यज्ञ यज्ञादी गर्ने कार्य नौलोहैन। हामी कहॉ बारम्बार यज्ञ भैराख्दछ। कैले
पुरा पढ्नुहाेस्मातिएको ज्वाईं,अगुल्टाले च्वाईं
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : पुसको झरीको जाडो छोरीलाई सताऊने जुवाईं सिंउ सिउ गर्दै सॅाझमा ससुराली घरमा आईपुगे।
पुरा पढ्नुहाेस्हेर ! बाबै ! बिलाउनी पनि भुटुन हाल्न पर्छ है
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : उहिल्यैको कुरा हो पॅधेरे गाउँमा लहरे, पहरे र कहरे भन्ने तीन भाइ भट्टहरू
पुरा पढ्नुहाेस्चंखेको खसी खाने जुक्ति
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : जुक्ति बुध्दि भन्ने कुरा बडो अनौंठो छ। सबैसँग हुन्छ भन्ने छैन। न त
पुरा पढ्नुहाेस्गाई भैंसी पाल, घाँस नकाट
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : चिउरीको गेडाको महत्व कि त चेपाङलाई थाहा छ कि भने कोललाई थाहा छ।
पुरा पढ्नुहाेस्‘बाउ पर्ने पनि हिं थे नि;’ ए !
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : “ए ! म त पर्नेनै पो रचु ? सॅाच्चै बाउ त हैन रैछु
पुरा पढ्नुहाेस्खरानी केमा लगाम बा ?
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : गोरखाका गाउँघरमा एकताका अति रमाईला हँसिला गफिला पाकापुस्ता थिए। उनीहरू कतिपय समकालीन र
पुरा पढ्नुहाेस्मर्ने कसरी रैछ मैले जाने नि दाइ ! हो है भाइ ?
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : हरेक गाउँमा कतिपय फरासिला रसिला रौसिला, कति घोसे अबोला गम्भिरे कति छटपटे कतिपय
पुरा पढ्नुहाेस्
