sures.bha
गाई भैंसी पाल, घाँस नकाट
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : चिउरीको गेडाको महत्व कि त चेपाङलाई थाहा छ कि भने कोललाई थाहा छ।
पुरा पढ्नुहाेस्‘बाउ पर्ने पनि हिं थे नि;’ ए !
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : “ए ! म त पर्नेनै पो रचु ? सॅाच्चै बाउ त हैन रैछु
पुरा पढ्नुहाेस्खरानी केमा लगाम बा ?
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : गोरखाका गाउँघरमा एकताका अति रमाईला हँसिला गफिला पाकापुस्ता थिए। उनीहरू कतिपय समकालीन र
पुरा पढ्नुहाेस्मर्ने कसरी रैछ मैले जाने नि दाइ ! हो है भाइ ?
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : हरेक गाउँमा कतिपय फरासिला रसिला रौसिला, कति घोसे अबोला गम्भिरे कति छटपटे कतिपय
पुरा पढ्नुहाेस्लुर्केको भाकल : उँधो न उँभो
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : उहिल्यैको कुरा हो खाइथोक भन्ने गाउँमा बाख्राको घाँटीमा झैं गालामा दुवैपट्टि लुर्का झुन्डिएकोले
पुरा पढ्नुहाेस्नेपालीले दु:ख पाउनुको मूलकारण
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : देवासुर संग्राममा धेरै असुरहरू मारिए। ती मर्ने मध्यमा देवादिदेव महादेवका भक्तहरू पनि मारिए।
पुरा पढ्नुहाेस्ठूलबाबुले लाइट निभाउन गाग्रीमा हाले
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : लोकवेदमा अधिक कहिने गरेका उखान टुक्काहरूमा ’बालो राम्रो आफ्नो, बाली राम्रो अर्काको’ भन्ने
पुरा पढ्नुहाेस्धन्नै गएनन् माझघर बा
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : नेपालका पहाडी गाउँघरबाट हिउँद लागेपछि आफूसँग जम्मा गर्न सकेको गाई भैंसीको घिउ, चिउरीको
पुरा पढ्नुहाेस्कि जोत्, कि मेरो पैसा ले
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : यो कुरा यही शताब्दी को हो। यो पहिलो कथा पंचायत काल भरी पंचायत
पुरा पढ्नुहाेस्छोरीलाई दही च्यूरा
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : काठमाण्डूको काँठबाट बस शहरतिर जाँदैथियो ।ड्राईभरको पछाडि सिटमा सागको डोको समाउँदै बसेका बुढाले
पुरा पढ्नुहाेस्
