खाने भनेको यस्तै हो हजुर
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : गाउँघरमा एक अर्कागाउँमा आफ्ना नातेदार ईष्टमित्र पाहुनाका रूपमा आउने जाने गर्दछन्। कतिपय भेटेर
पुरा पढ्नुहाेस् चिम्ट्याई सासू- लोभी जुवाईं
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : “पहुल घिउ भए पो खानु घ्यू ज्वाईं बकेर्नु भैंसी पालेर’पाँङ्दुर पाक्यो, बकेर्नु थाक्यो”
पुरा पढ्नुहाेस् ‘तेरा मुखमा डाडुले कोपर्न पर्ने’
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : कुरा खाँट्टी नेपाली गाउँघरको हो कुनै पहिलेका कुनै अहिलेका तर कथित पुरूष प्रधानको
पुरा पढ्नुहाेस् निछट्टो सम्धी
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : धेरै धेरै वर्ष पहिलेको कुरा हो कुमाई र पुर्वियाको बिचमा मागी विवाह गर्दैनथे।
पुरा पढ्नुहाेस् ए यज्ञ कैसे चलेगा ?
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : हामीहरू कहाँ यज्ञ यज्ञादी गर्ने कार्य नौलोहैन। हामी कहॉ बारम्बार यज्ञ भैराख्दछ। कैले
पुरा पढ्नुहाेस् हेर ! बाबै ! बिलाउनी पनि भुटुन हाल्न पर्छ है
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : उहिल्यैको कुरा हो पॅधेरे गाउँमा लहरे, पहरे र कहरे भन्ने तीन भाइ भट्टहरू
पुरा पढ्नुहाेस् चंखेको खसी खाने जुक्ति
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : जुक्ति बुध्दि भन्ने कुरा बडो अनौंठो छ। सबैसँग हुन्छ भन्ने छैन। न त
पुरा पढ्नुहाेस् गाई भैंसी पाल, घाँस नकाट
वि.सं.२०८३
सुरेशकुमार भट्ट : चिउरीको गेडाको महत्व कि त चेपाङलाई थाहा छ कि भने कोललाई थाहा छ।
पुरा पढ्नुहाेस् खरानी केमा लगाम बा ?
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : गोरखाका गाउँघरमा एकताका अति रमाईला हँसिला गफिला पाकापुस्ता थिए। उनीहरू कतिपय समकालीन र
पुरा पढ्नुहाेस् मर्ने कसरी रैछ मैले जाने नि दाइ ! हो है भाइ ?
वि.सं.२०८२
सुरेशकुमार भट्ट : हरेक गाउँमा कतिपय फरासिला रसिला रौसिला, कति घोसे अबोला गम्भिरे कति छटपटे कतिपय
पुरा पढ्नुहाेस्
