नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विश्वनाथ ढुङ्गेल :

उमेरले नाघ्यो साठी हिमाल बन्यो केशहरू
आखाका भावहरूले छोड्दै गए निख्रा भए भेषहरू
कानका ध्वनिमा पनि पिरताप घट्दै गए तालहरू
देख्दामात्र तृष्ण छन् मेरा आँखाका छालहरू ।

लम्पट लिएर विस्तारमा पल्टियो जिउडाल सबै दुख्ने
शिथिल हुँदै गए अङगहरू नसा सबै सुक्ने ।
ज्यान थिए भारि बिसाउने शरीर थियो नि बल
आत्मीयता घट्दै गयो अहिले मनरुन्छ पलपल ।

देख्दा त छ शुन्दर मुहार मेरो हविगत ठम्मछ
मन मस्ती कमी कमजोरीले गर्दा दिल मेरा सम्म छ
खान मन भए पनि शिररमा खाउँ सास्ती हुनेछ
पुराना दिन सम्झिएर कता कता मन रुनेछ ।

लामो जीवन हुन्न रैछ छोडी जान पनि सकिएन
आफ्नो माया आफैसँग हितभाव राखिएन
उमेरका पाना गन्यो लेखा जोखा हुने छैन
अस्तित्व र हीनतामा आफु कहिल्यै लागिएन ।

लाग्दछ उराठ अहिले झस्कन्छ मेरो मन
आँट छैन भर छैन अबता लाग्यो बुढ्यौली तन
छन् छोरा नाति नातिना के खाउँ केलाउँछ मलाई
ढल्कियो उमेर अब ता दुःख मन बस्छु जलाई ।

दिन बित्छ हास र खेलमा रात बित्न गाह्रो भयो
मनसवै शिथिल भो ज्यान बोझा हुँदै गयो
नमर्न सकियो नगर्न सकियो मन मस्ति घट्दै गयो
सुख सयल भएर के गर्नु जीवनभार बढ्दै गयो ।

०००
बालकोट ।