नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विश्वनाथ ढुङ्गेल (नुन वाजे) : 

म त जुज्दैछु । ईश्वर
बुढेशकाल सम्म पनि
आँसु पुछ्दैछु।

ढल्किगयाे जीवन
हात पाउ चल्दैन
चल्नहल्न सकिँदैन
कसैकाे साथ मिल्दैन ।

शरीरकाे बिडम्वना
सधैं आँसु झर्याछ
निर्दयी दैव मलाई
लैजा भन्नू पर्याछ ।

जीवनकाे बुढ्याैलीमा
रस रङ्ग नहुँदा
शिथिल हुन्छ जीवन मेराे
याेमनले संझि रुँदा ।

ढिकी जाँताे ऐँचाे पैँचाे
उमेरकाे थियाे खेल
अरु छाेडी मलाई लग
नगरन तिमीले झेल ।

कति पाप गरेँ मैले
मलाई थाहै छैन
बुढेशकालकाे जीवनअब
मलाई आहै हैन ।

पाेल्टाभरी फाँकाे पारी
मेलापात जाँदा
कतिमिठाे लाग्ने थियाे
साथि सङ्गी खाँदा ।

वयरकाे बाेटमुनि
शित्तलकाे थियाे वस्ती
कसाेगरी भुलुँ मैले
हिजाे आज हैन अस्ति ।

दुखसुख चुनाैतीमा
घाँस दाउरा परालभारी
उमेरकाे संझनाले
माया थियाे वारि पारी।

ईश्वरकाे कृपालाई
बिन्ती भाव थप्छु ।
अरु मेराे केही छैन
हरीनाम जप्छु ।।

०००
भक्तपुर