नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

दीनानाथ पाेखरेल :

बारी फुङ्ग उडेर खोज्दछ सधैँ तिम्रै सुनौला पद ।
सोध्ला झैँ मन मान्छ खेत वनले सोधे भनूँ के अब ?
सिङ्गो गाउँ छ शोकमा खुद तिमी त्यागेर टाढा गयौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१८५।।

गाई जोड कराउँछन् सब दुखे यो दर्द जाने कि वा ?
खाने घाँस मिलेन वा बह बढ्यो को बुझ्छ हेर्दा व्यथा ?
सिङ्गै यो भव रुन्छ दर्द अति छन् जम्मै रुवायौ गयौ ।
भर्थ्यौ भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१८६।।

जस्तै कर्म रहून् बडा मनविषे थिच्दैनथ्यो क्यै भय ।
यो संसार फरक्क फर्कन गयो भो चेत सोलामय ।।
टोक्दै जोड दुखाउँदै छ दिल यो बाबा हरायौ गयौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१८७।।

लाग्यो सिन्धुसमान पार कसरी होला र यो जीवन ?
अग्ला व्योमसमान सङ्कट खडा कल्पेर हार्ने मन ।।
बस्छौ यो भवनभित्र वा पर कतै अर्कै थलामा गयौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१८८।।

जम्मै चिन्तन लुप्त छन् बह बढी अज्ञानमा जाकिएँ ।
फर्केला सुर आश रित्तिन गयो यो तापले रापिएँ ।।
सुक्दै क्षीण बने जहान घरका बाबा तिमी टाढियौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१८९।।

सारा विश्व छ अन्धकार अहिले बाबाविनाको पथ ।
सच्चा कर्म गरेर जीवन सही गुड्ला नगुड्ला रथ?
दुख्दै नेत्र अनेक कष्ट बह छन् देख्दै नदेख्ने भयौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१९०।।

बाँध्दा यो मन बाँधिदैन बलले छोडेर डाको रुँदा ।
मान्छेका हुल छन् छ शून्य भव यो दुख्दै छु एक्लै रुँदा ।।
छाडी पूर्ण भुलेर मानव सबै त्यागेर एक्लै गयौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१९१।।

बाबाको महिमा खुलेर भवमा को सक्छ खै गाउन ।
मेरो मन्द दिमाग छैन बलमा सक्दैन क्यै पाउन ।।
बोल्थेँ धाकसँगै डटेर भवमा त्यो शक्ति बाबा थियौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१९२।।

भाग्यो आँट र आँत दुर्बल भयो चस्केर काँप्दै छु म ।
छैनन् मार्ग प्रशस्त कर्मपथमा उद्भ्रान्ति झेल्दै छु म ।।
मेरा जाँगर ईश कर्मपथका छाडेर टाढा भयौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१९३।।

हुन्थ्यो जङ्गल गेहझैँ सँग छँदा यो गेह भो जङ्गल ।
चिन्ता दुर्बलता बढे मगजमा भाग्यो गयो मङ्गल ।।
साथैमा रहँदा थिए दिन सफा निर्धक्क हाँसो थियौ ।
भर्ने भाव उदात्त सौम्य गुणका आशा बिलायौ गयौ ।।१९४।।

क्रमश:

०००
भक्तपुर