नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

ओहो कति ठुला मान्छे ! यति ठुला मान्छे ! जिन्दगीमा पहिलोचोटि देख्या मैले त ! जता हेर्‍यो ठुला मान्छे ! दायाँबायाँ जता फक्र्यो उतै ठुला । हाम्राँ त देश मात्र सानो ! मान्छे सबै ठुला धेरै ठुला ! विकास हुन नभ्याएको ! ठुला मान्छेको भीड बढेर हो नि । म पनि ठुलो सम्धी पनि ठुलो, ठुलाले काम गर्ने कुरो आएन । सानाले हो काम गर्ने । साना मान्छे थोरै छन् । मान्छे थोरै ! फेरि पहुँँच पनि त पुग्दैन सानाको ! हेरौं न राजधानीमा कति कतिविधि ठुला मान्छे ? हेरौं हेरौं आँखा उघारेर हेरौं, कत्रो हो त्यो भुँडी पनि ! भुँडी हेरेपछि पो थाहा हुनेरहेछ मान्छे ठुलो भनेर । जिउले त उसकै टाउको लुकाइदिने रहेछ । भुँडीकै छायाले खुट्टा देख्नै मुस्किल ! हात त झन् सिन्किएका ।

जन्मेको कति दिनपछि राजधानी छिरेको मान्छे म । यहाँ त मान्छे कत्रा कत्रा अनुमानै लाउन गाह्रो । साना मान्छेले होरहेछ पटुका बाँधेर भुँडी खुम्च्याउने ! ठुला मान्छेले त सात सय त्रिपन्न किलो अटाउने गरी तन्काउनुपर्ने रहेछ ! त्यो भुँडी बोकेपछि टाउकोले काम नगर्ने रहेछ । खुट्टा चलाउन पनि आवश्यक नहुने । हातले बाँझो खन्ने कुरा त झन् सपनामा पनि सोच्न नपाइने रहेछ । यतिका ठुला मान्छे यत्तिकै ठुला भा’होइन रहेछन् । उनीहरूका त आँखा पनि कहाँ छन् कहाँ ? त्यही निधारमुनि नाकको वरिपरि हो कि अन्त कतै सरेका छन् ? पत्तै नहुने रहेछ बाइ । त्यही भएर पो होरहेछ ठुला मान्छेको नजरले साना मान्छे नदेख्ने ! विचार गरिल्याउँदा त ‘भूपिको घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे’ कविता पो सम्झेँ झल्याँस्स भएँ । कविताले कतै मेरै टाउको ताकेको त हैन ? झन्डै खुत्रुकै भा‘ अलिकति होसमा आएर आफू संहालिएँ र फर्केंर त्यतै हेरेँ ठुला मान्छेतिर ।

मलाई किन हेरिरा‘होला भनेर पिर मान्लान् कि ! मनाँ डर पनि लाउने क्या ! जोगिँदै जुल्क्याएर हेर्दै गएँ । त्यत्रो भुँडी कसरी बना‘होलान् भन्ने लागिरह्यो । भुँडीवालाले भुँइ नदेखेर परपर टेक्दा रहेछन् । अलिक थाहा पाएकाले त आपैm तर्केर ज्यान जोगाउँदा रहेछन् । थाहा नहुने त झ्याप्पै पैतालामुनि पुग्ने रहेछन् । एकपटक गाउँतिर डुल्दै गर्दा कतिका कुखुरा मारेछन् । पछिपछि हिँड्ने निजी सचिवलाई क्षतिपूर्ति बुझाउँदै हैरान ! यी भुँडीवालाहरू मेचमा बसेपछि त त्यही मात्र देख्छन् रे ! मेचमा बस्न पा‘छैन धमाधम परिकार आउन थालिहाल्ने ! खरुखरु आउने । ठुला मान्छे हिसाबकिताबमै व्यस्त । फुर्सद मिलाई मिलाई हैछ खाने त । साना मान्छे त उनीहरूका अगाडि केही न केही । गजब नि राजधानीमा बस्ने मान्छे त ठयाक्कै हिडिम्बा र घटोत्कचलाई पछि पार्दै कुम्भकणर्को असेट मेटाउने रहेछन् !

ठुला मान्छेको उच्च बिगबिगी त हामीकहाँ हो नि ! विदेशमा त जो जुन ठाउँमा छ त्यसले त्यही ठाउँबाट जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्ने चलन रहेछ । पद जसको जे भए पनि पदअनुसार काम हुनुपर्ने रहेछ । नगरे जेल जाने, जानैपर्ने रहेछ । काम गर्ने कि पद छाड्ने ?

काम नगरी पदमा बसेर मोटाउन नमिल्ने रे त्यहाँको चलन ! छलछाम गरेर पदमै विलासिने ? सम्भवै छैन सिधै जेलमा । ठगलाई त विनाहिचकिच जेल हालिनेरहेछ । त्यहाँ त सबै जनता मान्छे सबै मानछे जनता । हामीकहाँ भैंm जे गरे नि हाम्रै जति मोटाए नि राम्रै मान्ने नबिउँझेका मान्छेको सुरक्षाकवच पाएपछि त ठुला मान्छेलाई कस्तो हाइसन्च ! हेरौं त ठुला मान्छेको सहकाल कति छ हामीकहाँ ! यी ठुला मान्छे त देश जनता भन्दा माथि पुगेका पदासीन ठुला ! उनीहरूले काम गरे, समयको पालना गरे, अनुशासन माने, कानुनीराज चलाएर जनताले राहत पाए, अनियमित गर्ने अपराधी दण्डित भए भने त ठुला मान्छेको नाकमै झिँगा बस्ने रहेछ । उनी जनताको भोको पेट देख्न र आङ नाङ्गो देख्न त जानेकै छैनन् रे ! यी ठुला मान्छे त नीतिनियम भत्काएर विलासमा बाँधिएका रहेछन् । यी भुँडीले खुम्च्याएका आँखाले पर भुइँसम्म देखेर झोपडीमा बत्ती बल्यो भने त भुँडी पड्किने खत्रा पो हुन्छ रे त !

उसै त बाठो प्राणी हो मान्छे ! अझ ठुला मान्छे ? हो नि त हौं ! ठुला मान्छेले देखेजानेर थाहा पाउने विषय भनेको त श्रीमतीको मागपत्र हो । छोराछोरीको शिक्षादीक्षा बाटाखर्चको जोहो उनीहरूको वनभोज उद्घाटन रहेछ । यसबाट फुसर्द मिलेमा ससुराली सम्झिनुपर्‍यो । अलिकति समय बचाएर बाआमा, दाजुभाइ भेट्ने होला ! सम्झँदा पिर पर्छ होला मनभरि । कतै छिमेकीको नाम बिर्सिइने हो कि ? यस्तै त्रास ! बाआमालाई आस लाग्छ छोरो पदमा बसी बसी मोटाएको देखेर । दिदीबहिनीले दुःख देखाउँछन् । सालासाली जेठानी दिदीहरूको सल्लाह मान्नैपर्ने हुन्छ । यतिविघ्न व्यस्त ठुला मान्छेले यो देश बनाउने योजना अनुरुप कर्म गरेर जनतालाई राहत कसरी पुर्‍याउलान् ? बिचरा ! यस्तो गल्ती गर्न त सुहाउन पनि पर्‍यो नि ठुला मान्छेलाई !

हँ, के भा यो ! यी पसिनाले बाँचेका मान्छेहरू कुरा बुझ्दैनन कि बुझपचाउँछन् कुन्नि ? ठुला मान्छेका पछि पछि उफ्रन्छन् र असल मान्छेको आचरण माग्छन् । कस्तो त यी श्रमको मोल माग्नेहरूको सुद्धी पनि ! खोलाँ हराएर झोलाँ खोज्ने ? अस्तु

काठमाडौं