नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आउनुस् ! आउनुस् ! आज यहाँ हाम्रो देशलाई सुन बनाउने र आफू घुन बनेर सुनभित्र घुस्ने घुसनीय मन्त्रीज्यूको भाषण हुँदैछ । एउटा कानले सुनेर अर्को कानले उडाउन जति सक्दो चाँडो उपस्थित भैदिनु हुन व्यर्थका जनतासँग अनर्थको आग्रह गर्दछु । आजको फलामे अवसर गुमाउनु भयो भने भोलिका दिनमा ढुङ्गा, इँटा, लाठी, भाटाको अवसर पाउनु हुनेछैन । यस्तो मिठो चट्ट परेको अचार जस्तै स्वादिलो कार्यक्रममा घुसनीय घुन मन्त्रीको सुनसँगको सुननीय कुरा केही नभए पनि घुन बनेर जनतालाई लाएको गुनका बारेमा तितो, टर्रो, अमिलो, पिरो बिचार सुन्नु हुनेछ ।

आ हा ! घुसनीय घुन मन्त्री ज्युको क्या मिठो बाणी पहिले देश बनाउन माथि गएकाहरू बन्नु पर्दछ । बजेटलाई यता उता घचेट गर्न जान्नु पर्दछ । हामी जस्ता मन्त्री देश विकासमा घुस्यौँ भने घुन बनेर सुनभित्र पस्छौँ अनि शुरु हुन्छ विनासको मुल फुटाउने काम । यो देशमा विकासले केही हुँदैन । मलाई गाली ठोकेर काँधमा बोक्ने अनि सत्ताको पोखरीबाट बाहिर फाल्ने काम विकासकै गतिलो नमूना हो । तर यो कामले मेरो चित्त दुखेको छ । मलाई सत्ताको पोखरीभित्रै रमाउन दिएको भए विनासका फेहरिष्तहरू जन्मदै जान्थे र म अझ उत्साहित भएर बुद्धिको भाँडोमा बिर्को लाएर बस्थे ।

मेरा अवगालनीय जनादेशका दुर्जन जनहरू इमान्दारिता आजको मुर्खता हो भन्ने कुरा मैले बुझेको छु । त्यही कारणले म घुन भएर सुनभित्र घुसनीय भएको हुँ । मलाई घुशासन मन पर्छ त्यसैले म अरुलाई पनि आफ्नो कार्यक्षेत्रभित्र घुसाउन सक्छु । घुसाउने अधिकार मैले पाएको छु र अधिकारको दुरुपयोग बुझेरै गरेको छु । मैले अरुलाई पनि घुन बनाएर आफ्नो कार्यकक्षमा घुसाएका कारण मलाई अवगालनीय घुशेश्वर महादेवको विशिष्ट दर्जामा राखियो । जुन मेरालागि घुस्यैलो अवसर पनि हो । भनौँ मैले जीवनमा कहिल्यै नपाउने अवसर पाएको छु । किनकि आफैँले खाएर चुठेको थालमा म पुनः घुन भएर सुनभित्र घुस्न सकेको छु । म हर प्रकारले घुशासनमा योग्य भएकोले जहाँ पनि घुस्न सक्छु ।

खास कुरो यहाँ सुन नभएको भए म घुन बन्न सक्दैनथे । म जुन रूपले सुनमा घुसे त्यो रूपले अरु घुस्न सक्दैनथे र त्यो कला अरुमा थिएन, छैन पनि । म जस्तो झकास कला भाको व्यर्थको व्यशासन पाको मान्छेलाई देशको भान्से बनाएर राखेपछि त मैले घुन बनेर सुनभित्र पस्न पाउनु पदीय अधिकार हो । यो गणतान्त्रिक घुशासनमा घुन बनेर सुन चुस्न, व्यापारी पोस्न, मान्छे घुसाउन पाइएन भने देशको विकास नै हुँदैन । देशकै विनासकालागि मैले घुसनीय, घुशासनीय काममा सहजता ल्याउन आफैँ घुन बनेर सुनभित्र घुसेको हुँ । अझ भन्ने हो भने मलाई मेरा प्रतिपक्षीहरूले घुसार्दन पनि भने । मलाई घुसार्दन भन्दा काइदै काइदाको फाइदै भएको छ । कसरी भन्नु होला भने म जसरी घुसेको थिए र पछि जसरी घुसे त्यसरी ।

मेरा अवगालनीय जनद्रोही साथीहरू तपाईहरूलाई पनि घुस्न चुस्न मन छ भने आउनुस् म घुसाउँछु र चुसाउँछु पनि । घुस्ने, घुसाउने, चुस्ने, चुसाउने कलामा म व्यर्थको विज्ञ भएको नाताले बाहिरको जति सुकै मोटो गाताले पनि छेक्न सक्दैन । तर घुन बनेर सुनभित्र पस्न भन्ने दिन्न । किनकि सुनभित्र त मेरो नुन परेको छ । नुनको साटो सुन त मैले पाउनु पर्छ । त्यसैले सुनको साटो बरु तपाईहरूलाई म चुन दिउला । स्वच्छ, सफा, सेतो चुन पाउनु पनि ठूलो कुरा हो अहिलेको जमानामा । हाम्रै कारणले भएको यो फोहर मैला युक्त समयमा स्वच्छ सफा हुन पाउनु भनेको प्रतिकार गर्ने को आँखामा कालो पट्टी लाउनु । त्यसैले घुन बनेर आउनुस् चुनभित्र घुस्नुस् र जीवनभरी चुनभित्रै बसेर घुशासन चलाउनुस्, नाम कमाउनुस् ।

अर्को कुरा म के भन्न चाहन्छु भने म घुननीय घुनमन्त्री घुन बनेर सुनभित्र पसे तर तपाईहरू चुननीय चुन मन्त्री बन्न पाउनु हुन्न । किनकि तपाईहरू आफैँ स्वच्छ सफा हुनुहुन्छ । जहाँ पनि पसेर भित्रको खाएर बोक्रा मात्र बाँकी राख्ने म जस्तो घुसेश्वरले पाएको अपमानासनको ओहदा नखोज्नु होला । म त फोहरासन भै हाले भाग्य रहेछ । यस्तो भाग्य अरुले लिएर आउँदैनन् । घुन बन्न सकेकोमा म आफैँलाई बधाई दिन चाहन्छु ।

यो घुस्यौलो अवसरमा म अब घुशासन विषयमै पि.एच.डी गर्ने तयारी गर्नेछु । घुशासन विषयमा नेपालमा विज्ञ जन्मिएका छैनन् । त्यसैले म आफैँ जन्मिन चाहन्छु र विज्ञ भएर अन्भरिए भने भोलि देशलाई चाहिने थप घुशासनिक जनशक्तिको अभाव हुन दिने छैन । जस्तो सुकै प्रभाव र दवावमा पनि अभावलाई प्राथमिकतामा राखेर देशको भरी भकारीमा प्वाल पार्ने घुन बनेर सेवारत रहने छु । सेवाका नाममा यतिमात्र होइन मेरा अनन्त सहयोगी मन मुटुहरूका बिचमा म फूल बुट्टे झुलभित्र पसेर पनि हरेक हर्कत गर्न अघि सर्ने छु । आखिरी सेवा हि परमोधर्म भन्ने उखानले देश चलिरहेको समय भएकोले जे होस् जस्तो होस् आशा भरोसा मेवा दानीहरूमा पुरापुर भर छ । चाहे तिनीहरू ज्ञानी अज्ञानी जे सुकै हुन् । मेवा दानीहरूको निग्रहमा यदि बिग्रह आयो भने नो चिन्ता । किनकि म घुन हुँ जहाँ सुकैबाट पनि छिरेर मेवा दानीहरूको अप्रेसन गर्न जानेको छु ।

फेरि अर्को कुरा यो घुसनीय प्रवृतिका बारेमा आजमात्र होइन जमानादेखि धेरैले विभिन्न खजाना खोजि रहेका छन् । अर्काको ठाउँमा छिमेकी आएर मनपरी तवरले घुसनीय अनि पछि चुसनीय, लुछनीय गर्ने बडो गजवको तरिका छ । खुसुक्क कसैलाई थाहै नदिई घुस्ने र माटो लुट्ने पनि घुसनीय नै हुन् । तर खै यी घुसनीयलाई ठेगान लाउन कुनै चुस्तनीय काम हुन सकेन । त्यो काम गर्नु हुन्न भन्नेमा गन्ने हो भने म पनि एक भन्ने हुँ । यो मेरो अधिकारभित्रको मित्रको कुरा भएकोले मित्रको कुरामा छुरा चलाउनु उचित हुन्न । त्यसैले कसैले बोली हाले पनि म मौनब्रतमा सहमत हुन्छु ।

घुन झैँ एउटा क्षिद्रबाट छिरेर प्वालबाट बाहिर निस्कने प्रवृतिले यो देशलाई नराम्रोसँग गाँजेको छ । देशलाई गुन्द्रुक साँधे झैँ साँधेर अचार मानेर खाने परम्परा बसेकोछ । छाडा बस्तुले सिकेको संस्कार न हो भदौमा आँखा फुटेको डिगोले सधैँ हरियो नै देख्छ भन्ने उखानलाई चरितार्थ पार्न घुननीय घुन मन्त्रीहरूको धुन नै सधैँ अग्रगामी मोर्चामा छ । भनौँ घुन बनेर भित्र पस्ने अनि साँढे बनेर डुक्रदै बाहिर निस्कने महान परिवर्तनका हिमायती बन्ने धुन सबैमा सबार छ । यी घुनहरूको हजार जिब्रा भएका अवशेष नागहरूले पनि बयान गर्न सक्दैनन् ।

धेरै कुरा के गरौँ यी घुसनीय घुन मन्त्रीका सधैँ चुसनीय कुरा मात्र हुन्छन् । ओल्टो, कोल्टो जता फर्के पनि घुसनीय र चुसनीय कुरामा अल्झिने सत्ताकालागि मत्ताहात्ती बन्ने हाम्रा गन्हानीय घुनमन्त्री सुनभित्र पसेर रजाइँ गर्न पल्केका छन् । भुसको आगो झैँ भित्रभित्रै सल्केर सुँगुर ढल्के झैँ ढल्केर रछ्यान चाहार्न पल्केका छन् । पाएको मान सम्मान बिर्सेर नपाएको पगरी भिर्न तम्सेका छन् । घुसनीय घुनमन्त्री चुनभित्र पसेर स्वच्छ सफा र टलक्क टल्कने शरीर लिएर घृणित बन्न चाहनु हुन्न । हाम्रा घुनमन्त्रीको यो सबैभन्दा ठूलो घुशेषता हो । त्याग तपस्या र बलिदानका खातिर घुन मन्त्री बनेका हुन् । अन्य मन्त्रीभन्दा निके माथिको पद नै घुनमन्त्री भएकोले जुनसुकै बेला पनि, जहाँ पनि पुग्न सक्ने र आएको, पुगेको, घुसेको कसैले थाहा नपाउने भएकोले गोप्यमन्त्रीको दर्जामा कर्जा लिएर घुनमन्त्री बन्न सफल भएकोले देशलाई शेष बनाउने योगदानमा अशेष लगानी छ ।

अब मन्त्री जस्तो पदमा पुगेका नेताको बयान धेरै के गरौँ । आफ्नो बयान आफैँ दिन खप्पिस भएकोले प्रतिपक्षी हुँदा ब्रिफकेश खोसेको बिर्सनु भएछ । म सम्झाउँने प्रयास गर्दैछु । अस्तु मन्त्री भनेका गोठाला विनाका बस्तु । जय साहित्य जय व्यङ्ग्य ।

०००
उदयपुर