नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हाकिम बाहिर गएको बेला एउटा पियनले आपिसको डिप्पी छोडेर घर जाँदै गर्दा हाकिमलाई लेखेको पत्र । जब जब हाकिम आपिस फर्कियो उनको टेवलमा पियनले आकर्षक ढंगले लेखेको त्यो पत्रमा यस्तो व्यहोरा लेखेको भेटेको थियो-

प्रिय हाकिम सोहब ! नमस्कार
म आपिसप्रति साह्रै चिन्तित छु । आपिसको कुरा कसो कसो सुनेर रिँगटा चलेको छ । म नर्मतापूर्वक भनिरहेछु । फुटवल खेल मैदानको खेलाडी झैं हजुर आपिसको लिडर हो । हजुरको काममा गजुर हुन्छ । कुनै चिटिङ गर्न खोजेको होइन । अति अप्रिय लागेर रहरले होइन बाध्यताका साथ आपिसलाई समर्पित भएर डिप्पीमा पत्र छोडेर घर जाँदैछु । पत्र लेखेर अपिसको कामप्रति इष्र्या र दोषको बम प्रहार गर्न खोजेको होइन । म पनि अपिसको हिस्सा हूँ । मलाई आफ्नो घरको २० मुरि अन्न फल्ने अंशको खेत भन्दा ४।५ हजार आउने तलब नै भए पनि बढी महत्व हुन्छ । म सहि भए पनि किन किन मेरो तिघ्रा थरर काँपिरहेछ । आपिसको खुशीमा मेरो खुशी हुनु मेरो कर्तव्य हो । आपिस भनेको विश्वास प्रेम र साहसको थलो हो ।

तर आपिस कुनै न्यायको इलाज दिने मौन मोजी थलो होइन रहेछ बन्न पुगेको छ । सरको सरस कुजातको पात्रको को हुन् कुरा बुझेको छु । कुनै काम चोर भएर भागेर जाने बेला लेखेको पत्र हैन । यो आपिसलाई उजाड मजाक मारेर विश्राम गर्ने चौतरो जस्तो थलो पनि हैन लाग्छ । त्यो पनि जानेको छु । मनको हलुवा अहो ! खल्लो उदास झल्याँस्स सम्झेको छु । विचारको खाता बिटुलो भए पनि उदार मन खोलेर शब्द तयार पारेको छु । यो पत्र रक र पपको भाकामा पढ्नु हुने आश गरेको छु ।

आपिसमा भाग्य भरोसा भरथेगमा काम गर्नु । बाटो हिँड्दा आपिसको कुरा गरेर केटीतिर आपिसको पिसको फिस लिने भनेर घुसको नजर नगर्नु । हाकिम भएर मायाको दस्तुर तिरेर कमण्डलुको बटुको बाटोमा नथाप्नु । स्याउँस्याउँती जाहान परिवार झैं कर्मचारी भएको आपिसको काम छलछाम पारेर हिँड्नु भएछ । छल्न पनि फलामे हात छ भनेर यो पार्टि उ पार्टीमा भनेर अचाक्ली नदगुर्नु । म अफिस समय छोडेर निस्वार्थ चहकिलो भावले आफूलाई लोप्वा खुवाउँदै घर जाँदैछु ।

म कुनै झुत्रे पार्टीको सदस्यता नहुँदा बुढो जगिरमा बढुवा भएन । कति दिन घरमा भोक हड्ताल भान्छमा गरे । विश्वेश्वर कोइरालाले जेलमा राणाको विरुद्धमा गरेको भोक हड्ताल जस्तो मेरो भोक हड्ताल होइन । म नेता पनि होइन । प्रधानमन्त्री हुन पनि होइन । मैले रहले गरेको भोक हड्ताल हो । कति दिन भोकभोकै बसेँ । कुरो ढाँटे जस्तो होला । प्रमोशनको भोक जागिरहेछ । यो आक्कास पातालको कुरा पनि होइन । म भोक खप्न पनि सक्दिन । भोकमा रिँगटा छुटिरहेछ । आपिसले मेरो भोक बुझिदिएन । अनि म कसरी हाँस्न सक्छु । मेरा मन थरथर काँपिरहेछ । हातहरू बाउँडिरहेछ । डिप्टी बस्दा ओठमा कलेटी परेको छ । आपिसको चमत्कारीमा मेरा आन्द्राहरू तन्किएर आँखामा तिरिमिरी झ्याईं भएको छ । हजुरको किरण भेट्न नसकेर भोकले मर्न आँटेको छु । मेरो कष्ट नबुझे पनि । मैले आपिसलाई हुटेल बनाएर भत्काउन खोजेको पक्कै होइन । अघाएको हाकिम र जागिरमा म भोकाएको पिएन निश्चय पनि हैन होला ।

कति स्टाफ यस्तै रन्कोकोमा कार्य गर्दै संघर्षत छन् बुझ्नु हुनेछ । उनीहरू बेसुरमा बाहिरिएका छन् । उनीहरूको शिष्टता बुझ्नु होस् । म सिँगाने भएर शैक्षिक प्रमाणपत्र नभए पनि मन पनि ठोक्किएर लेख्न पुुगेको छु । अपिसको वारेमा कुरा जोड्ने तोड्ने मोड्ने नगरेर निम्न पङ्क्तिमा बुँदामा ख्याल राख्नु् होस् ।

बुँदा नम्बर एक
अफिस समयमै लाटासोझालाई बोलाएर दुई खुट्टेलाई चार खुट्टे तुल्याउन उधुम बितण्डता मच्चाउने कुरा गर्ने हैन । हिजोको हिजो अस्तिको झन अस्ति अफिसको टेबलमुनि भ्रष्टाचारीको एक दर्जन फाइल भेटेको थिएँ । गलबन्दीले केश छोपेर अफिस चलाउने होइन ।

बुँदा नम्बर दुई
त्यो नपुङ्सक स्याउली सुइपरलाई धेरै आँखा लाएर आनन्द बिहार गर्ने होइन । धेरै माया गरेर काम नगरी नगरी बस्नेलाई तलब भत्ता बाढ्ने होइन ।

बुँदा नम्बर तीन
टिपोट अनुसार गणतन्त्रको रिपोट सामान्य छ । पार्टीको असक्षम अदूरदर्शी अविवेकी नेतालाई पटक पटक भेटेर मुस्कानको मिसाइल छोड्ने कार्य गरि रहनु पर्दैन ।

बुँदा नम्बर चार
संघियताको करामतले देश डुबी सक्यो । राती राती डुक्रेर मैन बत्ती बालेर टि पार्टी गरेर रसरवरीको फूलवारी बाँडेर त्यसको वर्थ डे मनाउन पर्दैन ।

बुँदा नम्बर पाँच
पिटीक्यासबाट खर्च हुने गरि चिनी चिया किनेर मेरो र्‍याकमा राखेको छु । बाहिरको चिया मगाएर लोभमा लोभिएको साडेझै बारम्मवार बजेट घाटा हुने काम गर्ने गरेर क्षेप्यास्त्र हान्ने हैन । मलाई पढ्न खोज्ने होइन । पार्टीका नेता अफिस टाइमा भेटेर आपिसमा तास जुवा खेलेर ओभर स्मार्ट नबन्नु ।

बुँदा नम्बर छ
अफिसको एटिएम मेशिन बिग्रेको छ । म (-हाकिमलाइ) हजुरलाई तारिफ गर्छु । मोवाइलको रिचार्ज कार्ड किन्ने पैसा मैले लिएको छु । मेरो बोक्रे दिमागले बैंकमा गएर चेक साटेर आएको पैसा (आपिसको¬) मेरो साथमा छ । अरु कुरा माथि नै भनिसकेको छु । अपिसको तालाचाबी मसितै छ । मेरो घरको मायाजालको हातल साबुनको पानी झै बाक्लो खरानी भएको छ । सयम खराब छ । काममा बक्यौता रिँगटा चले लगतै काम सकेर म कुनै पनि समयमा एटम बम झै पड्केर आपिसमा आइपुग्न सक्छु् ।

उही तपाईंको

आपिसमा बकाइदा काम गर्ने मिष्टर पियन…।

०००
काठमाडौं
२०७९ मंसिर ८