नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

जेन काइजेन :

सम्पादकज्यू,

तपाईंहरू सारै क्षुद्र मानव प्रजातिको नजाति उपप्रजातिमा पर्नु हुँदोरहेछ । तपाईंहरू तथा तपाईंहरूका मातहतका पत्रकार नामक प्यूसाहरूको त के कुरा गर्नु ? कुरो गर्‍यो कुरैको दुःख । बिचरा बूढा प्रधानमन्त्री यसो जहाजबाट ओर्लेका मात्र थिए, झपक्क झिँगाले सडेको आँप छोपेजस्तो बूढालाई छोपि त हाले । पुराना मान्छे हुन् क्या बूढा पनि ‘म भैसी दुहुन गा हो र’ भनेर सातो खाइदिएछन् । त्यसपछि ठेट्नाहरू आ-आफ्ना टाट्नामा फर्केर बाको खिल्ली उडाउँदैछन् । देशमा यत्रो बितण्डा छ, प्रम बालाई कत्रो चिन्ता छ । त्यहि चिन्ताले गर्दा बोल्न पर्ने कुरो पनि उल्टापाल्टो भयो । मूर्खहरू कुरा नबुझेर बाले कुरा नबुझेको पनि भन्छन् भन्न त ।

त्यहि सम्पादक प्रजातिको पनि अझ बाङ्गो उपजातिको एकजना सम्पादक छन् । लामा लामा घोप्टे जुँगा र घोप्टे घोप्टे बेहोरा भएका । नामै जुँगे काजी । शुरुमा तिनले तपाईंलाईं शुरु शुरुमा मेला पर्बमा तन्नेरीले तरुनी फकाए झैँ गर्छन् । अनेकथरी कुरा गरेर जालमा पार्छन् । त्यसपछि आलिका डिलमा बसेर फित्कौलीमा मट्याङ्रा राखेर ताक्न र तर्साउन थाल्छन् । अझ अटेर गरिरह्यो भने त टुङ् कि टुङ् कन्पारो ताकेर फित्कौली हान्ने, कन्सिरी तान्ने, हुक्काकाे नलीले हान्ने पनि धम्की दिने रहेछन् ।

तिनै जुँगेकाजीका जिलेबी गफमा परेर मेरो झण्डै घरबार नउठेको । जुँगेको हास्यव्यङ्ग्य पुनरुत्थान दशक भन्ने जुन महत्वाकाङ्क्षा छ त्यसलाई मलजल गरौँ न त भन्ने लागेर गुरु थापी त हालियो । अब जुँगे गुरुले अनलाइन फित्कौली त थियो थियो, पत्रिका पनि जगाए । हो, यो त गजबै भयो भन्ने लाग्दै थियो, गुरुले यूट्युब च्यानलै खोलेको उद्घोष गरे । ‘ए, बुढा पनि निकै स्वादे पो रछन्’ भन्ने लाग्यो । खासमा छुच्चा भए नि निकै रसिक रहेछन् जुँगे काजी जस्तो लाग्यो । अनि एकदिन अचानक बूढाको फोन आयो । घरका बालबच्चालाई चुप लाग्ने इशारा गरेँ । टिभीको तारै झड्कालेर चुडाइदिएँ । टिभीमा मस्त गृहिणीको आँखे धम्कीलाई बेवास्ता गरेर अदब स्वरमा बोलें जुँगेसँग । उनले तुरुन्त तीन दिनमा खित्कौली यूट्युब च्यानलका लागि २५ जना सब्सक्राइबर बनाउने निर्देशन दिए । मैले हुन्छ हजुर भनी त हालें । त्यसपछि, त्यति बोलेपछि मेरा दूरदिन शुरु भएका हुन् साच्चै भन्नु नै पर्दा ।

जुँगे संबाद सकिनासाथ टिभी खोल्ने प्रयत्न भयो । हतारमा तार तान्दा पुरानो दूरदर्शन यन्त्रको बोसे आन्द्रो नै बाहिर निस्केको रहेछ । मेरा सम्पूर्ण प्रयत्नहरू असफल भए । टिभि बनेन । भात पाकेन । बाँकि के के भो किन सबैथोक सुनाएर जग हसाउनु ? घरेलु घटना मत्थर हुन पाएकै थिएन, जुँगेको मेसेज आयो । ‘खोइ कति भए च्यानल सब्स्क्राइबर ? यहाँ म सबै थाहा पाउँछु नि ।
मैले सोचेको थिएँ, बनाएँ २५ भन्दिन्छु ग्वाँच बूढालाई भनेर । बूढा यता नौलो डिजिटल दुनियामा पनि खल्ली रहेछन् । आखिरमा साँचो कुरै बकिदिए ।

‘हेर्नोस् सम्पादकज्यू, तपाईं सर्वज्ञानी, सर्वज्ञाता, भुत-भविष्य-वर्तमान फलाक्न सक्ने झाँक्री । तपाईंलाई थाहै छ यहाँ गाउँ शहर रित्ता छन् । मर्दा मर्दानी हरू दूरदेशमा रोजगारी गर्न गएका छन् । घरमा दुधे नानीका आमा, हजुरआमा, हजुरबा, भुराभरी र असक्त मात्र बाँकी छन् । अर्काका घरमा बेला कुबेला छिर्न पनि पो हुँदैन त । बुझ्नु भो नि कुरो ?’ यति भनेर मैले लामो सास तानेँ । बूढालाई आज चैँ माटो ख्वाएँ भन्ने मनमा आयो ।

तर आबुई ! आफूले सोचेजस्तो किन हुन्थ्यो । कोइला चपाएर आगो छाद्ने जादुगर बूढासँग किन सकिन्थ्यो । उनले तुरुन्त जुक्ति सुझाए । ‘हेर भाइ, तिमी खुरुक्क जाऊ छिमेकमा । त्यहाँ उपस्थित जनहरू मोबाइलमा ब्यस्त हुनेछन् । केहि बेर बस । भलाकुसारी गर । सन्चो बिसन्चो सोध। अनि पानी माग । मोबाइल त्यता कतै छोडेर ती भला मानुसहरू पानी लिन गएका बखतमा मोबाइलमा झम्टा हान र खित्कौलीमा लाइक सब्स्क्राइब गरिहाल । अर्थात अलि जान पहिचानका मान्छेको त हातबाट मोबाइल खोसेरै त्यसो गर्दा नि हुन्छ ।’

नाइँ भन्ने ठाउँ नै राखेनन् बुढाले । जान्ने सुन्ने, जुँगा सेतै फुलाएका, अनुभवले खारिएका मान्छेले भनेको कुरामा तर्क बितर्क गर्ने ठाउँ नै रहेन । अनि मैले गमेँ अब कहाँबाट यो कामको श्री गणेश गरौँ त भनेर । यसो हेर्दा तल्लाघरकी छिमेकी सोल्टिनी मोबाइलमै देखें र सर्र गएर छेउको कुर्सीमा बसेँ । सधैँ बोलिबस्ने चिनाजानाकै मान्छे भनेर फुत्त मोबाइल तानेको मात्र के थिएँ, नौ ग्रह जुधेर आए । सोल्टिनीले जानेको जति फलाकिन् र नाकैमा औँलो ठड्याउँदै भनिन् – अरु जे जे  समाए पनि समा  तर यो मोबाइल चै अबदेखि तानिस् भनेँ तँ काठालाई ठहरै पार्दिन्छु । त्यसपछि त्यो कुरा घरमा आउला र सर्वस्वहरण होला भनेर दिनमा चैन छैन, रातमा निद छैन ।

पर्धानमन्त्रीलाई त भुङ्रामा पार्न सक्ने यी पत्रकार जातिका मान्छे त्यति निका लागेनन् है मलाई । धन्न मेरो त दशा चार डोका गाली र एक दुई मुड्कीमै टरो । भगमान् कस्ता कस्ता पनि मान्छे यो धरतीमा बनाका छौ नि तिमीले !

(नोटः यहाँ कसैको मानहानी गर्न खोजिएको हैन । यो सत्य घटना हो । घटनामा उल्लेखित पात्रहरू तथा अन्य विवरणहरू मिल्न गएमा मिठो संयोग मात्र हुनेछ । मानहानीको मुद्दा खेप्ने ल्याकत ममा छैन ।
पुनस्चः माथि पत्रको शुरुमा श्रीमान सम्पादकज्यूको सट्टामा ओय सम्पादक भन्न मन लागे पनि भन्न नसकेको मात्र हो ।)

०००
झापा