नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

पराशर रिजाल :

कहिलेकाहिँ खाजा खानेबेलामा ठूला थालभरि सेतो फूलैफूल भएको मकै ल्याउँथिन् उनले । पहिला पहिला त यति धेरै किन ल्याएको भनेर सुरुमै शिकायत गर्थें । खाँदै जाउँ न हजुरलाई नरुचे म आफैं खाउँला नि भनेर उनले मेरो सिकायतलाई बुजो लगाउँथिन् ।

दुख गरेर ल्याएको अलिअलि त सघाउनै पर्यो भन्ने लाग्थ्यो र साथ दिन्थें । उनले एउटा दुइटा मिलाई मिलाइ बिस्तारै खान्थिन् । म ज्ञान आर्जनको लागि किताबतिर ध्यान मग्न थिएँ । थालतिर हेरिरहने फुर्सद नभएकोले ध्यान नदिइ मुठिमा जति आउँछ गर्याम्म झिक्यो, कुरुम कुरुम चबायो खाम्लाँग खुम्लुँग निल्यो, फेरि पनि त्यसै गर्यो गर्दै साथ दिन्थें । ध्यान चाहिँ किताबतिरै हुन्थ्यो । खाँदैजाँदा एकैछिनमा थालभरिका मकै पुरै रित्तिन्थ्यो । राम्ररी खाँदै– नखाइ, चाख्दा–चाख्दै बेहोसिमै कतिबेला हो दिल बस्यो मकैमा । अब जिब्रोले बेला कुबेला खोज्न थाल्यो उही फूल मकै ।

एक दिन उनी नभएको मौकामा फूल मकै सम्झेर जिब्रो अनायाशै लप्लपायो । छुद्दे जागेर आएछ, मन पुरै भाँडियो । चुप लगाउँन कोशिस नगरेको होइन, केही गरे मानेन । जब्बर छ यो मन पनि । अर्काको लागि भए के उठ्थ्यो यो ज्यान । शरीरले हलचल नगरि धरै पाएन । बसेको ठाउँबाट जुरुक्कै उठायो ।

किचेनमा गएँ । नजर दौडाएँ । अब मकै कहाँ छन् त ? भाँडाकुँडाहरु यी यतातिर राखिएका छन् । दाल चामल ति त्यतातिर देखिदैछन् । तरकारी उता रहेछ, दैनिक प्रयोग गर्ने मसलाको सेक्सन त उ पर छुट्टै प्रष्ट देखिँदैछ, मकै चाहिँ कता हुन्छ त ? एकछिन् सोचें । फ्रिज भित्र हुँदैन क्यारे । बक्स दराजभित्र राख्ने कुरै भएन । र्‍याकहरुतिर कतै हुनसक्छ कि भन्ने लाग्यो । र्‍याकभित्र खोलेर हेरेको त्यहाँ धेरैवटा बट्टाहरु लस्करै मिलाएर राखिएका देखिए । यतै कतै हुनु पर्छ भन्ने लख काटें । पालैपालो बिर्को खोल्दै हेर्दै गरें । अहँ छैन ।

एक पटक उनलाई फोन लगाउने बिचार गरें । त्यहिँ खोज्नु नि त्यत्ति पनि देखिँदैन र भन्छिन् कि भन्ने पनि डर छ । आ ! देखिन भन्दिन्छु । देखि–देखि कसले पो सोध्छ र भन्दै फोन लगाएँ । फोन लाग्यो । सोधें होइन मकै कहाँ पो राख्ने गरेको छ ? कस्तो मकै ? भुट्ने मकै । अनि किन चाहियो त अहिले ? भुट्या मकै खान मन लाग्यो क्या ! ए त्यहिँ होला नि हेर्नु न किचेनमा, मैले त बोकेर आएकी छैन त किचेन ! मैले अपेक्षा गरे अनुसार नै कडा डाइलग आयो । होइन, हेरेर पनि पत्ता लागेन र पो सोधेको त, नजिस्कि भनन, मैले गम्भीरतासाथ दोहोर्‍याएर सोधें । त्यहिँ कतै हेर्नु न चुलामुनि र्‍याकको कुनातिर होला कि । ए ए, ल म हेर्छु नि त भन्दै फोन राखें र फेरि मकैको तलासीमा लागें । कुनातिर खोजेको भेटियो । दुइ मुठी जति एउटा थालमा झिकें । आगो बालें । कराइ बसाएँ र मकै खन्याएँ । कप्टेरा खोज्छु, मरिगए भेटिँदैन । आपत पर्‍याे, फेरि फोन नलगाई भएन ।

तुरुन्तै फोन लगाएँ । फोन पनि भनेको बेलामा कहाँ लाग्छ र । तपाईंले डायल गर्नु भएको नम्बरमा सम्पर्क हुन सकेन भनेर दुइ पटक त निराश नै बनायो । उपाय थिएन डायल गर्न छोडिन । तेश्रो रिँगमा फोन लाग्यो । हतारहतार सोधें मकै त पत्ता लाग्यो तर कप्टेरा खोइ त ? हँ ! त्यो त थाहा छैन । फोन अफ फ्रेन्डलाई धेरै पटक प्रयोग गर्न पाईंंदैन, अब सकियो भनेर उनी जिस्किन्छिन् । आफ्नो र यता हालत छ । नजिस्किकन भनन ! मकै डढ्न आँट्यो क्या । मलाई त यहाँ आपत परेको छ त, मैले समस्याको गम्भीरतालाई बुझाउने कोशिस गर्दै भने । हैन त्यहिँ कतै छैन र ! एक छिन् रोकिएर .. भनिन् ए …ए …फ्रिजको कुनातिर हेर्नु त । फर्किएर हेरेको त्यहिँ रहेछ, पुलुक्क देखियो । थुइक्क ! यी आँखाहरु पनि के भएका ? ए ए ल ल भेट्टाइयो भन्दै फोन काटी दिएँ । कराइ तातो भैसक्यो । मकै पट्कन थाले हतार हतार कप्टेराले चलाएँ । कतिवटा त अघि नै काला भैसकेछन् । सबैतिर घुमाइघुमाइ मजाले चलाएँ । अब त सेता फुल उठ्नु पर्ने भन्ने लाग्छ तर जति चलाउँदै जान्छु मकै त अझै काला, झन् काला हुँदै जान्छन् । अन्त्यमा डढेर अँगार जस्तै भए । साँच्चै नै डढेछन् । फेरि कराई समात्ने हन्मेर्नु खोइ त ? खोजेको बेला भेटिँदैन । त्यसलाई खोज्न पनि फोन नै लगाउनु जस्तै भयो । तर ढिलो गर्ने छुट थिएन । हतारहतार टोपी झिकेँ र कराइ समातें । टोपी लगाउँदा पनि आपत बिपतमा काम लाग्ने रहेछ भन्ने लाग्यो । मकै खन्याएँ । सबै अँगार भएछन् ।

के तरिका मिलेन त एक पटक फोन लगाएर सोध्नु पर्यो भन्ने लाग्यो । फेरि फोन लगाएँ र सोधें हैन आज के भयो र मकै त जति भुटे पनि फूल नै उठेन त, सबै डढेर गयो । उनले हाँस्दै रहस्य खोलिन् – ए ..ठेट्ना मकै परेछ नि, त्यसको कहाँ फूल उठ्छ त ! त्यहीँ सँगै थियो त फूल उठ्ने मकै पनि, हेर्नु पर्छ नि राम्ररी । राम्ररी कहाँ नहेरेको हो र । आफूले त जतिसुकै राम्ररी हेरे पनि कसरी छुट्याउने र । नेपाल आउने कुइरेहरु कुन देशका हुन् भनेर सामान्य नेपाली आँखाले छुट्याउन सकिन्छ र ? सबै उस्तै देखिन्छन् । अँ खोज्दै जाँदा अर्को बट्टामा पनि मकै भेटियो । आफ्ना आँखाले अघिका मकै र अहिलेका दुवै उस्तै देख्यो ।

यस पटक पनि ट्राइ गर्न मन लाग्यो । आखिर कराइ छँदै थियो । कप्टेरा कहाँ छन् भन्ने पनि पिरलो थिएन । हन्मेर्नु स्टोभकै साइडमा राखेको रहेछ, भर्खरै भेटियो । पुरा सर्दामको बन्दोबस्त भएपछि आँट पनि अझै बलियो भयो । स्टोभ बालें । कराइ बसाएँ । मकै हालें र थालें भुट्न । अलिबेर पछि एउटा मकै पिटिक्क गरेर पड्कियो र सेतो फुल उठ्यो । ल सफल भैयो भनेर मन फुरुँग भयो । तुरुन्तै दोश्रो मकै पड्कियो र बाहिर उछिट्टियो । ए ए उछिट्टिने पो रहेछ भन्दै कराइको चलाउन छोडेर बाहिर उछिट्टिएको मकै टिप्न दौडिएँ । त्यो टिप्न भ्याएको थिइन अरु तीनचारवटा पड्किएर कराइ बाहिर चारैतिर उफ्रिए । त्यसपछि त थामिनसक्नु गरि मकैको चौतर्फी वर्षा नै भयो । आकाशमा उल्का पिण्ड खस्दा जस्तै, नयाँ बर्षमा सिड्नीमा आतसबाजी गरे जस्तै, कराइबाट पट्याँग र पुटुँग गरेर, उफ्रिएर, मकैहरु यत्रतत्र सर्वत्र छरिए । हेर्दाहेर्दै चुलोमा कालो कराइ मात्र बाँकी रह्यो । हतार हतार स्टोभ निभाएँ र शोकमा परेको जस्तो कोठाको एक कुनामा पुगेर झोक्राएँ । त्यतिबेलै उनी आइपुगिछन् । त्यसपछिको मेरो हालत के भयो होला । तपाईंहरु आफैं अनुमान गर्न सक्नु हुन्छ ।

०००
काठमाडौं