नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

भाेजराज रेग्मी मुखाले :

अहिले जताततै प्रेम भन्ने जिनिस कतै निकै सस्तो र कतै निक्कै महँगो भएर प्रेम बजार नै अस्तव्यस्त भएको देखेर मलाई झण्डै तीन दशक अघि यात्रामा भएको एक पित्को प्रेमको झल्को आइरहेको छ ।

कुरा ०५३ साल कात्तिकको हो । बडादशैँको विदा मनाएर सोलुको अड्डाका आफ्ना हाकिमले अह्राएको विशेष कामको सिलसिलामा म आफ्नो घरगाउँ रूपनगरचोकबाट विहानको अप्सरा ट्राभल्समा चढेर विराटनगर जाँदै थिएँ । गाडीमा यात्रुको चाप थियो । अनाथ बालबालिकाझैँ सडकको लम्पसार जिउभरी घाउ नै घाउ थिए । गरीब किसान – मजदुरका चर्चरी फुटेका कुर्कुचाझैँ महेन्द्र राजमार्गको छाती पनि छियाछिया भएको थियो । सडक-बाटाका खाल्डाखुल्डीहरूमा गाडीहरू धर्मराउँदै हिँड्थे । बाटो असुरक्षित र अस्तव्यस्त नै थियो । यात्रीहरू बाटो लागेपछि बाटोभरी बस वा सानागाडीमा चण्डीपाठ गर्दै बस्नु पर्दथ्यो भने घरबाट विदा गर्नेले हनुमानचालिसा पाठ गरेर यात्राको शुभकामना गर्नु पर्दथ्यो ।

भान्टाबारीमा चियाखाजा ख्वाएर धाइफल ठोकेको बसले हामीलाई एकघण्टाभित्रै इनरुवा पुर्‍याएर लामो सास फेरेको थियो । यत्तिकैमा यात्रु नाम गरेका केही निर्धानिमुखा मनुवाहरू कोचकाच पारेर अपानवायु छोड्दै बस सकिनसकी हिँडेजस्तो गरिरहेको थियो । झुम्का पुगेपछि गाडीले खुइय्य गर्‍यो भने ड्राइभरले मडुवासुर्ती माड्न थाल्यो । गाडीमा घरी स्याल र घरी बिरालोको डबल रोल गरिरहेको खलासी फेरि करायो – “ए बा, ए दाइ , ए दिदी ! लु है सीट खालि छ, एक्सप्रेस विराटनगर जाने हो, ससुरालीमा मासुभात खाने हो ।”

यात्रु नाम गरेका केही बाध्यताहरू हस्याङ्फस्याङ गर्दै हाम्रै गाडीमा कोचमकोच गर्दै चढिरहेका थिए । म बसको पुछारको लामो सिटको बीच्चमा अर्थात् प्यासेजको केन्द्रमा बसेको थिएँ । मेरै छेउको एउटा बूढो मान्छे ओर्लिसकेकोले सिट खालि थियो ।

केही वर्षदेखि बिहे गर्न केटी हेर्दै, छोड्दै गएर बूढोकुमार भैसकेको मेरो कुमारमन कुनै रुपसी तरुनीको आश गरेर कल्पिँदै थियो – “मेरै छेउमा कुनै राम्री तरुनी आएर बसे गफ लडाउँदै टाइमपास गर्न त हुन्थ्यो नि ! कतै लभम्यारेज नै गर्न जुरेर यता भत्कोस् मात्रै लागेको हो कि त ।”

तँ चिता म पुर्‍याइदिन्छु भन्छन् रे भगवानले । बसको ढोकाबाट टुपुक्क परेकी राम्री तरुनी फ्याट्ट छिरिन् र गाजलु आँखाले खालि सिटको खोजी गर्न लागिन् । मैले एक्कासी देउता भाकेँ र नकचरो पाराले ती केटीलाई यता आएर बस्न इशारा गरेँ । मदारीले नचाएको बाँदरर्झैँ ती केटी लुरुलुरु मनेर आइन् र कर्के आँखाले ठुङ मारेर मलाई थ्याङ्क्यु भन्दै सँगै बसिन् । आफैँसँग टाँसिएर बसेकी रुपसीलाई लजालु आँखा र मुस्कानले सुम्सुम्याउँदै थिएँ म ।

” हजुर कहाँदेखी आउनु भएको नि ?”- आफ्नै गाउँको चुरेवनको मैना बोलेजस्तै लाग्यो मलाई ।

“म रूपनगरबाट चढेको । अफिसको कामले विराटनगर जाँदैछु । अनि, तपाईं नि ?” – म मुस्काएँ

“म मामाघर – इनरुवा आएकी थिएँ, अहिले काकाको घर कन्चनबारी हिँडेकी ।” – उनले भुइँमा लत्रिएको आफ्नो कुर्थाको सल सम्हालिन् । उनको सलको फुर्कोले मेरो आँखामा झ्याप्प लाग्यो । उनले सरी ! भन्दै मेरो आँखामा फुकिदिइन् । तरुनी श्वासको वासनाले मेरो मनै हरर भयो ।

“ओहो !! कति ख्याल गर्ने गम्भीर स्वभावकी केटी रहिछन् यी ।”- मैले मनमनै मुक्तकण्ठले उनको प्रशंसा गरेँ ।

“ए !! कहाँ ? कुन अफिसमा जागिर हो नि हजुरको ?”- उनले गफको तान लाउने सुर गरिन् ।

“म सोलुखुम्बूको शिक्षा कार्यालयमा ।” – किस्ता-किस्तामा जवाफ दिएर म यिनीलाई व्यस्त बनाउन चाहन्थेँ ।

“ए !! त्यहाँ त मेरो भिनाजु पनि हुनुहुन्छ नि !”- उनी हल्का उत्तेजित भइन् ।
“ए !! हो र !! भिनाजुको नाम भन्नुस् त !”- म अझै टाँस्सिएँ ।
“विष्णु खत्री ।” – उनी पनि मसँग लिसो लागिरहिन् ।
“ए !!!! विष्णुदाइ तपाइँको साक्ख्ये भिनाजु ? – उदेक, उल्का र अचम्म मान्ने पालो मेरो थियो ।
“हो नि ।”- उनको मुखमुद्रामा लाली पोतिएर आयो ।
“उसो भए आज हाम्रा देउताको प्लान रहेछ है, सोल्टा- सोल्टीको भेट गराउने ।” – जिस्किने बाटोको ट्य्राक खोलेँ मैले ।
“उम् ! म त भिनाजुको भाइलाई भिनाजु नै भन्छु नि है ?” – उनले नजानिदो गरी कुइनो ठोकाइन् र मसक्क मस्किइन् ।

एकछिन अघि मैले श्रीगणेशजीलाई भाकेको पेश्की लड्डुमाथि फेरि लोकल गाईको शुद्ध दूधको एक डबको खीर पनि थपेँ । मलाई देउदेउताको भाकलले राम्रै काम गरेको मीठो अनुभव थियो । म भएभरका देवीदेउता सम्झेर बाटोमा यसरी अनायास भेटिएकी मस्तकी सोल्टिनीलाई पोल्ट्याउने काममा सफलता पाउन देउताको रुचि अनुसारका भाकल गरिरहेको थिएँ ।
“हैन, भिनाजु त निदाउनु भो कि क्याहो ? बोल्नै छोड्नु भो त !”- उनको कटाक्षपूर्ण मुस्कानले मलाई औडाहा भो ।

“हैन नि ! विराटनगरमा गर्ने काम सम्झिरहेको थिएँ ।”- मैले लाज बचाउन ढाँटेँ ।
“अनि, भिनाजुको शुभनाम ?” – उनले कुराको पोयो थपिन् ।
“म मदन केसी । तपाइँको नि ?” – मैले उनको नशालु आँखामा एक फन्को लाएँ ।
“म मुना थापा “- उनी मुसुक्क हाँसिन् ।
“ए ! साँच्चै ?”- मेरो कुमार मन जुरुक्कै उठेर अँगालो हालुँ कि जस्तो गर्‍यो ।
“उत्ताउलो मोरो !”- मेरो अन्तर्मनले हप्कायो ।

“आज मदन र मुनाको अनायासै भेट हुने दिन रहेछ है ?!”- उनले आफ्नो पुखलो बानी देखाइन् ।
“तबैता !!”- मसक्क मस्किएर सही थापेँ मैले ।
“उम् !!! आज पूर्वजन्मको प्रेमीसँग भेट हुन लेख्यारहेछ है !”- सिलौटोमा लसुन- अदुवा क्याच्च पारेझैँ उनले आफ्नो तल्लो ओठ क्याच्च पारिन् ।

उनले क्याच्च पारेको तरुनी ओठ देखेपछि मलाई औडाहा भो । त्यो औडाहा शमन गर्न मैले ध्यान अन्यत्र मोडेँ । गाडी लखरलखर गर्दै इँटहरी पुगेर विराटनगरतिर मोडिइसकेको रहेछ । हाम्रा छेउमा बसेका मान्छे पनि कुन सड्को साटिएर अर्कै आएछन् । थाहापत्तो केही पाइएन । यो बाटेमायाले गर्नु गरेछ । अल्लि लाज पनि लाग्यो । मैले उनलाई पुलुक्क हेरेँ । यही साइतमा उनले पनि मलाई टुलुक्क हेरिन् । नुवाकोटको बट्टारमा गोरुजुधाईजस्तै हाम्रा आँखा एकछिन जुधिरहे । हामीले मज्जा मानिरह्यौँ ।

ट्राफिकमामाको आँखा छलेर ड्राइभर र खलासी भान्जाले केही फट्याइँ गरेको फेला परेको र संजोग भनौँ, गाडीको पछाडिको दुइटै पाङ्ग्रो पन्चर भएकोले पाङ्ग्रो र भान्जाहरूको मर्मत कार्य आआफ्ना मिस्त्रीबाट हुँदै गरेकोले यही मौकामा सहयात्री सोल्टिनीलाई संकेत गरिकन आफ्नो दाहिने हातको कान्छी औँलो देखाएर म गाडीबाट ओर्लेँ । यसो खुलामा कुनाकानी हेरेर लघुशंका निवारण गरिसकेपछि ताजा पत्र-पत्रिका किन्ने सुरले अल्लिपर्तिरको पत्रिका पसल पुगेर कान्तिपुर दैनिक र दृष्टि साप्ताहिक किनेर गाडीमा फर्किएँ । सँगैकी सोल्टिनीलाई कान्तिपुर दिएँ र आफूलेचाहिँ दृष्टिका पानामा दृष्टि दिन थालेँ ।

“ए ! सानो काम भनेर झर्नु भएकोथ्यो, ठूलै कुरा पो बोकेर आउनु भएछ त !”- सोल्टिनीको शाकाहारी कटाक्ष मिठ्ठो लाग्यो मलाई ।
“म त खानेकुराकोभन्दा पढ्ने-लेख्ने कुराको सौखिन छु नि ।”- पुलुक्क मुख हेरेँ सालीको ।
“मैले पत्याएँ त ।” अघिसम्मको मुस्काने मुहारमा एक्कासी उगाल आएजस्तो लाग्यो मलाई ।

यत्तिन्जेल ट्राफिकमामाले कण्टेक्टर भान्जाको मिस्त्रीले गाडीको मर्मत गरिवरी पोइको रीसले राँकिएर माइत हिँडेकी आइमाईजस्तै गाडीले धाइफल ठोकेर ट्ङ्कीसिनुवारी पुगिसकिएछ ।

“ए !! यत्तिकी पुख्खली सालीसँग छुट्टिने बेला भैसकेछ पो लौ ! फेरि गाडी बिग्रेर अझै ढिलो भए पनि हुन्थ्यो ता नि !”- मेरो मनले कल्प्यो । मैले पुलुक्क सालीको मुखमा हेरेँ । आफ्नो हातको पत्रिकामाभन्दा मेरो हातको पत्रिकामा तिनको ध्यान मोडिएको देखेर चकित भएँ म ।

“तपाईं संगठनको हो ? “- उनले एक्कासी वचनको वारुद पड्काइन् ।
“किन त्यसरी सोधेको नि ? ” – सालीको नाडी छामेँ मैले ।
“त्यस्तै लागेर ।” – उनले झ्यालबाहिर हेर्दै भनिन् ।
“ठ्याक्कै पो मिलाउनु भो त !” मैले फेरि जिस्केर भनेँ ।
“ज्योतिषीकी छोरी हुँ नि त ।” – उनी फेरि झ्यालतिरै फर्किन् ।
उनी जिस्केको र नजिस्केको भेउ पाउन हम्मे पर्‍यो मलाई ।

अघिसम्म गुराँशझैँ फुलेको उनको मुहार तुरुन्तै ओइलाएको सागझैँ देखियो ।
“कन्चनबारी झर्ने कोही छ ?” खलासी करायो ।
“म छु ।”- साली सिटबाट चुपचाप उठिन् र मलाई ढेप्दै ढोकामा पुगेर गाडी रोक्न लगाइन् र ओर्लिन्, सिटी चढिन् र ओझेल परिन् ।
म झ्यालबाट बाहिर हेरेको हेरै भएँ ।

०००
मनाेहर वस्ती, काठमाडाैं