नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सुरेशकुमार पाण्डे :

“धनपति लामो समयसम्म बिमार थियो आज दुखत् मृत्यु भयो।”- र घाट लिएर जानेक्रममा बाटामा रामलालले नेता वियोगीलाई गाथा सुनाए। नेताको घर बाटैमा थियो।

“समय त छैन ! तर म पनि आउँछु राती राजधानीबाट फर्केको हु।”- भन्दै वियोगी पनि पछि-पछि लाग्यो।

घाट पनि नजिकै थियो । घाटमा लगियो धनपतीको मृत शरीर दोहनको लागि दाउराको चाङमा राखियो।
चिने नचिनेका विभिन्न पार्टी समुदायका गाउँलेहरू पनि घाटमा पुगे । छिमेकीको नाताले।

आगो लगाउँनु भन्दा पहिले रामलालले उसको बारेमा केही बोल्यो र नेतालाई पनि दुई शब्द राख्न अनुरोध गर्यो।
“कृपया हाम्रा नेता वियाेगीले धनपतीको मृत शरीरमा यो हाम्रो पार्टीको झण्डा ओढाइदिन हुन र दुइ शब्दा राख्न म अनुरोध गर्दछु।”-एउटा झण्डा दिँदै रामलालले भन्यो।

नेताले लासमाथि उक्त झण्डा ओडाए र भन्न थाले-
“आजको यो दुखत् घडीमा उहाँप्रति म र हाम्रो पार्टीको तर्फबाट हार्दिक श्रद्धाञ्जली अर्पण गर्दछु।
हामी मर्दा पर्दा एक आर्काको काम नआए कस्को आउँने ? आज देश भ्रष्टाचारमा डुबेको छ। नेताहरू पैसाको मोहमा पदको मदमा डुबेका छन् ।” उनी अगाडि बोल्दै गए “देशमा अब चुनाव नजिकै छ हजुर सबैलाई म बिनम्र अनुरोध गर्छु हाम्रो पार्टीलाई भोट दिनुहोला।”

“सर लामो भयो कि ?”- रामलालले कानमा सुस्तरी भन्यो।
“हामीले भाषण गर्दैनौँ काम गर्छौँ । नपताए हेर्नोहोस् म अस्ति साँझ राजधानीमा थिएँ। आदरणीय धनपतीजी बिमार भएको जानकारी पाउँना साथ राती जहाजबाट घरमा पुगेँ। यो हाम्रो गाउँको व्यक्ति थियो। मेरो प्यारो छिमेकी थियो ! ऊ बोल्दाबोल्दै घन्टा पार भयो। “सर यो घाट हो घडी हेर्नोस् त ।”- रामलालको आवाज फेरि उसकाे कानमा पुग्यो।

“मनमा धेरै कुराहरू थिए तर यो घाटमा म धेरै बोल्न चाहन्न । धनपतीको आत्माले शान्ति पावस्र भन्दै मेरा दुई शब्द यही अन्त्य गर्दछु।”- उसले घडीतिर हेर्दै भन्यो र एक घन्टा बढी लामो भाषणको बिट मार्यो।

“नेता भाषण गर्न नपाएर खरास्सेको रैछ गाँठे।”-एक घन्टासम्म उसको भाषण सुन्दै घाममा उभिएका जनता मध्ये एकजनाले भन्यो।
“बढु खाडा परेको वर्षदिन पछि थाहा पाएछ बियोगीले बिमार भएको।”-अर्कोले सुस्तरी भन्यो।

“मृतकको छोराले चितामाआगो लगायो। आफन्तीहरू सबै उभिएका थिए।
लास जल्दै थियो नेता भने आफ्नो भाषण सक्नासाथ बाटो लाग्यो।

०००
घोराही- १८, दाङ