नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

नन्दलाल आचार्य :

“कसैले देख्दैन, तर केही हातहरूले हाम्रो पहिचानको अक्षर मेटाइरहेका छन् ।” शहरको पुरानो चोकमा आज अनौठो भीड थियो र त्यहीँबाट यस्तो आवाज आइरहेको थियोे ।

पंक्तिबद्ध बुढाबुढी, लठ्ठी टेकेका लुलालङ्गडा, अन्धाअन्धीले एकापसका हातकाँध समातेका, ह्वीलचेयरमा तेर्सिएका सबै हातमा एउटै टिकटजस्तो कागज थियो- राष्ट्रिय परिचयपत्र ।

आकाशमा घाम थिएन, तर भीडको छायाँ बाक्लो थियो ।

आयुषले छेउमा उभिएको अन्धा वृद्धलाई सोध्यो, “यो लाइन कुन चिजको हो ?”

वृद्धले गहिरो स्वरमा भने, “हाम्रो परिचयको छाप कोर्ने कारखाना हो यो ।”

भीड अघि बढ्दै गयो । कतै कुर्सी थिएन, पानी थिएन, छाता थिएन तर भित्रबाट हाँस्ने अनुहारहरू थिए, जसका आँखामा केवल पैसा टाँसिएको थियो ।

घण्टौँपछि आयुषले देख्यो- छाप कोर्ने मेसिन पुरानो थियो, न त तयारीपूर्ण, न दयालु ।
तर त्यहीँबाट आदेश आउँथ्यो सबैको अनुहारमा एक अदृश्य छाप मार्ने ।

सुनिदिने कोही नभए पनि भीड भन्दै थियो,
“राष्ट्रको आँखा अन्धो छ, छाप मार्ने हातको अधीनस्थ चुस्त कमिसनको मसीले हाम्रो पहिचान मेट्दै छ ।”

०००
२०८२/०४/२४
उदयपुर