नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

नन्दलाल आचार्य :

“के त्यो सेतो रुमाल हो, वा रगतले भिजेको आकाशको टुक्रा ?” नाति मधुकरले आकाशतर्फ औंलाले देखायो ।

गोली रोकिने बित्तिकै शहर धुलो र करुणाले ढाकिएको थियो । जनताका सपनाहरू गिलासझैँ फुटेका थिए ।

हजुरआमाले मधुकरको हात समाउँदै भनिन्, “नाति, त्यो त शान्तिको सङ्केत हो ।”

तर उसको आँखामा धुवाँ मात्र थियो । हजुरआमाको दृष्टिमा भने त्यो धुवाँ सेतो रुमालझैँ फहराइरहेको थियो ।

त्यसै बेला मानिसहरूले आफ्ना रुमाल उचाल्न थाले । ती आँसुले भिजेका, घामले फिक्का पारेका थिए । आकाशतर्फ उड्दा धुवाँ हरायो, आकाश उज्यालो बन्यो।

मधुकरले विस्मित भएर भन्यो, “हजुरआमा, शान्ति यति सजिलो हुन्छ र ?”

हजुरआमा मुस्कुराइन्; “शान्ति कुनै शक्तिशाली देशले दिने उपहार होइन, हरेक हृदयले आकाशतिर फ्याँकेको साझा रुमाल हो ।”

०००
२०८२/०६/०५