नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शम्भु गजुरेल “कुनाघरे काइँलो”:

राजधानीको पुरानो चौतारोमा वर्षौंदेखि एउटा अनौठो मेला लागिरहेथ्यो— जस्तो कि एउटा जीवित चित्रकला, जहाँ रङहरू बोल्थे तर तिनको बोली झूटो हुन्थ्यो। चार कुनामा चार सिंहासनका बीच देशको नक्सा अङ्कित झण्डा लहराइरहेको थियो, जो कुनै स्वतन्त्र हावाको लहर नभई कठपुतलीको डोरीको झट्का थियो।

पूर्वको रातो सिंहासनमा “क्रान्ति” का समर्थकहरू परिवर्तनको नारा लगाउँथे, तर पछि तिनै जिब्राहरू चिया पसलको धुवाँमा मिसिएर ठेक्का र कमिसनको गणितमा रमाउँथे। पश्चिमको निलो सिंहासनमा “प्रजातन्त्र” को धमिलो अक्षरमुनि स्वतन्त्रताको गीत गुञ्जिन्थ्यो, तर गायकहरू विदेशी धुनमा नाच्ने बाँदरझैँ लर्बराउँथे।

दक्षिणको गाढा हरियो सिंहासनमा “राष्ट्रवाद” को उज्यालो झण्डाको छायाँभित्र सीमाना साटासाट गर्ने कालो हस्ताक्षर चलिरहेको हुन्थ्यो। अलि पर रङविहीन “अवसरवाद” को सिंहासनमा छेपारोझैँ रङ बदल्ने समर्थकहरू सबै रङ बेचेर खल्ती भर्थे। मलाई ती सिंहासन देखेर होइन, त्यहाँ उक्लिन तछाडमछाड गर्ने, काँधमा झण्डा बेरेर खल्तीमा देश बेच्ने कागज लुकाउने आफन्त देखि डर लाग्यो।

चौतारो उही छ, सिंहासन फेरिँदैनन् तर पात्रहरू फेरिन्छन्; साँघुरिँदै गएको चौघेरोमा आज पनि ती छद्म छायाहरू सल्बलाइरहेका छन्।

०००
काठमाडाैं