नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शम्भु गजुरेल ‘कुनाघरे काइँलो’:

​पहिले नै जन्मेको
माया र छाया पाएको
झरी र खडेरी खाएको
आस्थाको सरोवर
आशाको धरोहर
मेरो जेठो छोरो।।
​तोते बोल्दै
जुँगा तान्यो
काँध चढी लात्ती हान्यो
कलिलो हाँसो निस्फिक्री हाँस्दै
टुप्पीको फेदमा सु-सु गर्‍यो
पञ्चामृतमा रम्न पायो
व्यञ्जन मीठा सधैं खायो
कुलको मान
आफ्नो शान
मेरो जेठो छोरो।
​पोषणको पोष
जवानीको जोश
मातमा मदहोस
कुँडेको दूध झैँ उम्लिन थाल्यो
साँढे झैँ कुर्लन थाल्यो
लैना बाच्छीमा लहसिने
बेत बसेकीतर्फ बहकिने
बहादुर राजकुमार जस्तै
बगालियो
आसनको उत्तराधिकारी
मेरो जेठो छोरो।
​सुकृत्य निरीहको निशान
कुकृत्य बडाको शान
मन्त्र मान्थ्यो यही
लतारेर बाली
जलाएर बस्ती
झपारेर चेला
निखारेर विरोधी
रजाइँको सिक्री बनाउँदै गर्दा
मेरो महल ढल्यो
गर्ल्याम्म
अत्तालिँदै वनबास हानियो
मेरो जेठो छोरो।
​कालान्तरमा
जोगी भएका दौँतरी
बिरक्तिएका चिलिमे
छरिएका सिठुवा
छिचिण्डिएका लम्पटहरू
अङ्गेरीको फेदमा झुम्मिएर
मलमलमा अङ्गार छर्दैछन्
अमृतमा नुन घोल्दै छन्
हजारौँलाई वास दिने
कल्पवृक्षमा दोष खोज्दैछन्
टोड्कामा लुकेको सर्प देखाएर
कलुषित मनमा
षड्यन्त्रको कन्ती बसाल्दैछ
मुखौटो भित्रैबाट
र्‍याल चुहाउँदै
दासहरूको नायक बन्ने
दाउमा
अङ्गेरीको फेदमा छेकिएर
थरकी बिछ्याउदै छ
मेरो जेठो छोरो।।

०००
काठमाडाैं