नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

ठाकुरप्रसाद अधिकारी :

इन्स्पेक्टरकी शिला नाम गरेकी श्रीमती थिइन् । उनी रुपमा र विद्यामा पनि अब्बल । परबाट झट्ट हेर्दा फिल्मकी हिरोइन हेमामालीन जस्तै राम्री । एकदमै सु्‌न्दरी । इन्स्पेक्टर शर्मा शिलाका साथ नबसेको पनि दुई बर्ष भएको थियो । जागिरको सिलसिलामा उनी घरदेखि टाढा खटेर बसेका थिए । त्यहाँको दाल रोटी र पानी पिए पनि उनी मोटाउदै गए । मोजै मोज उतै । शिलालाई पनि ऊप्रति खासै मोह छैन । उता घरमा छोडेर आएको छोरा पनि स्कुल जाने कुरा लिएर उठ्नासाथ उफ्रेर चउरमा दौडिने गर्थ्यो । शिला उसलाई अब त स्कूल पठाउन पाए हुन्थ्यो भन्ने सोचिन् ।

इन्पेक्टर शर्मा पनि रिटायर्ड हुने बेला हुँदै थियो र छोरो पनि ठूलो हुँदै थियो । उनलाई छोरा र बाबु दुबैको चिन्ता हुन्थ्यो । तर शिला भर्खरै तरुनी थिइन् । जता पुगे पनि कड्केर बोल्ने । कतै मुस्कुराएर । छोराको स्कूलको वारेमा बेसी चिन्ता थियो । उनी दिनदिनै १०।१२ स्कूलको खोजीमा फन्को मार्थिन् । स्कूल पनि बजारको तरकारी आलु मुला काउली र बन्दाको भाउजस्तो फरक फरक । छोराको पढाइका कुराले उनी निराश भइन् । केही दिन त अाँखामा आँसुुको तलाउ हुन थाल्यो ।

उता इन्पेक्टर शर्मा पाँच रुपियाको दण्ड जरिवाना पाँच सयको चिट काटेर बगली भर्थे । तर शिलालाई भने सस्तो बजारको सरसामान मालताल सामान किन्न धौ धौ । कति दिन त भोकभोकै । स्कुल पढाउने आँट छैन । घरमा हेर्‍यो पीठो छैन । रात दिन इन्सपेक्टरको धाक आउँछ । लोग्ने इन्पेक्टर भए पनि आकाशको फल आँखा तरि मर भनेझै भाछ ।

यसैबिच शिला र खाइलाग्दो प्रोफेशरसित चिनजान हुन्छ । चिनजानपछि बारम्बार भेटघाट हुन थाल्यो । एकदिन दुवै चिया खान रेष्ट्राँमा गए । मन प्रसन्न र खुलस्त हुन्छ । बिस्तारै उनीहरूबिचय प्रेमको च्याप्टर बनेर भेटघाट बाक्लो हुँदै गयो । इन्पेक्टर शर्मासित शिलाको मन मर्दै गयो । जीवनभर प्रोफेशरसित बस्ने सोचमा पुगिन् उनी ।

केही दिनपछि नै शिलाले आफ्‌ना लुगाफाटा सुटकेशमा हालेर कुर्था सुरुवालमा चट्ट परी प्रोफेसरकोमा गइन् । त्यसको भालिपल्टै उनीहरूबिच मन्दिरमा प्रेम विवाह सम्पन्न भयो ।

स्कुल जाने उमेर भइसकेको छोरो घरमा एक्लै रुन कराउन थाल्यो । उसको मामाले पनि डराइ डराई पुलिसमा रिपोट गरे । फेरि कोही गुण्डो लफडा गर्न आउला कि भन्ने आशंका थियो उनलाई ।

पुलिसमा रिपोट परेको चाल पाएपछि शिलाले इन्सपेक्टर शर्मालाई एउटा चिठ्ठी लेखिन् । चिठीको बेहोरा यस्तो थियो–

आदरणीय इन्सपेक्टर शर्मा,
हजुरले कु्‌नै मेरो चिन्ता लिनु पर्दैन । कुनै दुःख तकलिफ पनि मान्नु पर्दैन । मैले प्रोफेसरसित प्रेम विवाह गरेँ । मन्दिरमा माला साटासाट गरेका हौँ । प्रोफेसर सर, उहि हामी कीर्तिपुरमा मास्टर डिग्री पढ्दा क्याफ्‌टेरिया घरमा चमेना गरेर क्यानटिनमा कति पटक घरको भुजा र पूजा छोडेर सँगै खाएका र डुलेका । हजुरलाई पनि मन पर्ने प्रोफेशर । तपाईं इन्सपेक्टर हुँदादेखि प्रशंंसा कति गर्नु हुन्थ्यो । हो, तपाईंले बलम्बुबाट हेलम्बु सरुवा हुँदा गाडीको लाइसेन झिकिदिएको कुरा मैले पनि थाहा पाएकीे थिएँ । अँ साँची तपाई ऐयरपोर्टमा पोष्टिङ हुँदा बिहे भोजको वाइन खाँदा अलिकता चिनाजानी पनि भएको हो क्यारे !

तपार्इंले छोरालाई पढाई बढाई गर्ने योग्यता जति पनि छ । छोरालाई बनाउनु छ त कतै जानु छैन । पढाई गर्नु छ त छोरालाई पनि पढाई लेखाई गरेर पुलिस प्रसासनमा उकृष्ट बनाउनू होला । हजुरलाई कति कमाउनु छ हँ ? कतिले पुग्ने हो ? आफ्‌नो बिचार मिल्दो कहिल्यै हुन सक्नुभएन । मेरो बिहे इन्पेक्टर शर्मासित भए पनि भगवानले प्रोफेसरसित नवजीवन बिताउन भनेकोले पनि यो पत्र लेखुको हुँ ।

तपाईं त इन्पेक्टर । साह्रै बिजी । एकै बेडमा भेट्ने फुर्सद भएन । अब झिलिमिली बजार लैजाने छैनौ । घरधन्दा यता पनि हेर्नुछ ।ससुराली मावली जान तपाईंले कुन नाकले हिम्मत गर्नु होला र ? मैले त तपार्इंको परीक्षा मात्र लिएको थिएँ । कुनै उत्तेजना मभित्र छैन । छोरा प्रोफेसर सरकै हो । कतै उजुर पनि गर्नु पर्दैैन । तर नासो स्वरुप छोडी दिएको छु ।

भाग्यबस छोरो कतै पुलिसको आइजिपी कथमकदाचित बनि पो हाल्छ कि ? होस् भन्ने शुभकामना तर अब केही गरि आउन्न । आए पनि छोरा हेरेर फर्कन्छु । केही गरि ऊ आइजीपी भए उसैसित माफ माग्छु ल ! सबै मेहनतका ढोका खोल्न आतुर छन् । भूपू पतिदेव ! कुहेको फलभित्र पनि घाउ हुन्छ । मेरो निजी बिचार त जोगाइ दिनुस् । मभित्र पनि त आशा र अभिलाशा थिए । घरभित्रको रिन पनि घिन भइसक्यो । तपाईंले क्यै गरेको मैले देखिन । मैले पनि त घरधन्दा सुचीकार भएर धानेकी थिएँ । जय भूपू पतिदेव !

मेरो दुःख पीडा के हो ? एक दिन कालले पनि था पाउँछ । च्वास्स मन दुःखिरहेछ । त्यसैले यो पत्रबाट बिगतलाई यहीँ बिट माछ्र्रु । तिर्खा प्यास यहि मेट्छु र हजुरको जय जय होस् ।

उही तपाईंकी पूर्वपत्नी
शिला

०००
तुप्चे– ४, चनौटे नुवाकोट
हाल काठमाडौे– १५, चमती