नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

म काँटा
चम्चा
डाडु
पन्यु
र कराई-कसौडी
थाल -कचौरा
सबै म

आगो- दाउरा
पानी पनि म

कहिले कैँची
कहिले सावेल पनि म
काट्नु छ
देश
अनि सोहोर्नु छ
मान्छेका जीवनहरू
परी आउँदा म डोजर
फोडिदिनु छ
देशका सपनाहरू

कोठाको ढोका
ढोकाको चुकुल
खाली कागत
कलम
अनि मसी पनि म

यो बाटो अति साँघुरो बनेको छ
म हिंड्दा बाटो किनारा लाग मान्छेहरू

आकाश निकै सानो बनेको छ
म घरीघरी उड्न सक्छु
कुना पस ताराहरू

म पीए
मन्त्रीको या नेताको
नोकर बुझ्नु होला
नोकरको अपमान गर्ने अधिकार कसैलाई छैन

यो ब्रम्हाण्ड
किन सानोसानो बन्दैछ
किन म अटिरहेको छैन
यस भूगोलमा
किनारा लाग नदीका वेगहरू

म व्यापारी चिन्छु
चिन्छु तस्कर र भ्रष्टाचारी
म मान्छे चिन्दिन

भाइ, भतिजा
साला, साली
अनि बाआमा – सासूससुरा
चिन्छु
साथीभाइ चिन्दिन

पीए मान्छे
मान्छे पीए
नबन्दो रहेछ
पीए नियुक्त भएसँगै
म मान्छे रहिन
अब मलाई सडक चाहिएन
चाहिएन संगत पनि

थाहा पाईराख्नुस्-
पीएलाई मलामी चाहिँदैन
चाहिँदैन आँसु पनि
यो पनि बुझिराख्नुस्-
पीए सिंगो संसार हो
पीए मानसिक रोगी कहिल्यै हुन सक्दैन ।

काठमाडौं