नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मौन आवाज :

सभ्यताको कठिन बाटोबाट आउनु भएछ
असाध्यै दुख्यो होला- पाइताला !

यो निर्जन जङ्गलमा
यो कहालीमा
काँडाका तिखा सुइराले घोच्चिएर
सर्वत्र च्यातिएछन्- तपाईंका आधुनिकता !

कति कोमल हजुरको काया
घामबाट जोगिएका अङ्ग/प्रत्यङ्ग
चिसो, कठोर स्याँठले नछोइएका
हजुरका गरम/गरम श्वास !

आउँदै गर्दा पहाडमा/हामी बसिरहेको यो भू-भागमा
माटोको दुर्गन्ध आउँछ भन्नु भो
उकालीमा ‘लु’ लाग्ला
बिस्तारै सवारी हुनुहोस् !

अँ, साँच्चै !
कसरी पो बरु बिराउनु भएछ बाटो ?
जानीजानी त कसले पो टेक्छ र विकटता ?

यता, हाम्रोतिर मानिसहरू कमै हिँड्छन्
तपाईंलाई देखेपछि लाग्यो
अब/बिस्तारै केही होला !

जस्तो कि
पोहोर हाम्रा मुखियाले
ल्याएका थिए केही आश्वासन-

– प्रत्येक दसैंमा एउटा खसी
– केही लत्ताकपडा
– जङ्गलैभरिको निर्वाध स्वतन्त्रता,
आदि/आदि ….

अब त हाम्रो मुखिया पनि मर्नु भो !

हुन त
मृत्युलाई परम्पराले नबचाउँने रहेछ …

मेरै अगाडि मेरा बा मरे
मरिन् आमा पनि
उहाँहरूको अन्त्यष्टि परम्परा अनुसारै गरेर
म/यता उछिट्टिएर आएँ यो जङ्गलमा ।

भन्दिन म
यो जङ्गलको लालपुर्जा मसँग छ
तर, मलाई यसको औधी माया छ ।

यदि सुनिन एकक्षण चराहरूको चिरबिर
म आत्तिन्छु
देखिंन यदि वृक्षहरू आश्रयहिन जस्तै हुन्छु
यदि हिँडिन उकालो/ओरालो
मृत झैं हुन्छु !

नदीहरूका कलकल ध्वनिहरू सङ्गीत हुन् मेरा
फूल/पात/लता/लहरा रमझम हुन् हाम्रा !

भन्न बिर्सिएँ
मैले यता आएर बनाईसकेँ मेरो बस्ती
बनाईसकेँ सामाजिक संरचना (!)

तपाईंको राज्यलाई
तपाइँका राजाहरूलाई थाहा नहुन सक्छ
बनाईसक्यौँ हामीले
हाम्रा जीवन मृत्युका विधि विधानहरू
परम्परा/मूल्य/मान्यता/संस्कार र संस्कृति !

निर्माण गरिसक्यौँ हामीले हाम्रो अस्तित्वको पहिचान
अब त म आफै मुखिया भइसकेँ हजुर !

यहाँ यो हाम्रो आदिभूमिमा
निक्कैबेर अल्मल गर्नुभो,
– कतै तपाईं सुराकी त हैन सरकारको ?
– कतै तिमी एजेन्ट त होइनौ बहुराष्ट्रिय कम्पनीको ?
– कतै तँ विखण्डनकारी त हैनस् हाम्रो मौलिकताको ?

खबरदार !
कर्पोरेट विश्वलाई भनिदिनू यहाँबाट फर्कंदा
अझै जीवित छन् आदिवासीहरू !

०००
गोरखा

इलस्ट्रेसन आर्ट : गुगलेश्वर