नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. लोकेन्द्रप्रसाद पौड्याल :

चिर निन्द्रामा सुत्या वेला
सपना के आको ?
भर्खर नै देख्न पुगें
आफ्नै मृत्यु भाको

परिवारले कुर्दै रैछन्
मलामीजन आउन
अपेक्षितको जमघट पछि
मेरो लास उठाउन

अघि आउने पर्खंदै थे
बाँकी आउनेहरु
सवै आफ्नै धुनमा थिए
खेल्दै मोबाइलहरु

हातहातमा मोवाइल थियो
समय काट्ने साथी
सबै आफै व्यस्त थिए
हेर्दै अनेक जाती

कोहि आफ्नो फेसबुकमा
साथी भेट्दै थिए
कोहि भने यूट्यूवमा
रहर मेट्दै थिए

मानौं, तीनलाई वास्ता थेन
मेरो मरणसँग
सवै थिए आफ्नै तालमा
आफैसँग दंग

मलाई लाग्यो, मरेपछि
चासो घट्ने रैछ
विगतको मायाँमोह
पनि हट्ने रैछ

समाजको नजरमा
हल्का रैछ मृत्यु
मन छुने मायाँ भन्दा
फरक रैछ मृत्यु

कति छिटो भुल्न सक्ने
नाता रैछ मृत्यु ?
विगतको लोलोपोतो
भ्रम पो रैछ मृत्यु

बाँचुन्जेलको मलामी आश
व्यर्थ रैछ मृत्यु
वेवास्तामा एक्ल्याइने
संयोग रैछ मृत्यु ॥

०००
काठमाडौं