नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हो, म एक्लै छु, तर, मेरो साथ दिने
मसँग सिङ्गै, अँध्यारो रात छ,
झ्यालसम्म नाङ्गिएको रूख हेर्छु
त्यहाँ पनि एक्लो पहेंलो पात छ ।

हो, म एक्लै छु…

आकाशको बादल नबर्स व्यर्थै
मेरो आफ्नै आँखामा बर्षात् छ ।
चट्याङ सित्तैंमा नझर तिमी
मेरै मुटुभरि बज्राघात छ ।

हो, म एक्लै छु…

मलाई दयाले नहेर बाबु सा’बहरू
तिम्रोभन्दा मेरो क्या ठाँट छ ।
बाँचुन्जेल आकाशको नीलो छानो छ,
मरेपछि आर्यको घाट छ ।

हो, म एक्लै छु, तर मेरो साथ दिने
सिङ्गै अँध्यारो रात छ ।

२३/६/२०४४
२ : १५ बजे बिहान
पाण्डुलिपि साहित्यिक मासिकबाट
(शीर्षक फित्कौलीको)