नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सर्वव्यापी भयो देख्छु कस्तो हो चीज मूल्यवान
प्राग्यै हुन ज्यामी वा कर्मी गर्दछन अती गुणगान

अक्सिजन हो कि यो जीवको यीन्को जलसमुद्रमा,
बैद्यको बुटी पो हो कि जिर्ण रोगी समिपमा ?

च्याङ्बाको सुन्य यो धर्ती एक्छिन मैच्याङ नदेखिँदा
मरुभुमी हुने कागज अखबारमा नलेखिँदा

सुकेको जलको धारो हुन्छ कि देश यो बिना ?
शब्द सर्वत्र व्याप्तै छ भ्रममा हो कि योमन ?

बुइँगल्को घ्याम्पो पो हो यो सञ्चित गर्ने अन्नको
हो वा पुङभित्रको रक्सी ? मथिङ्गल झन्नझन्न भो

जीवन जल टाउको दुख्दा टिर्रेमा सिटामोल भो
गंगाजल भट्टीमा जस्तो तिर्थमा रक्सी–झोल यो

शङ्खनाद सुनीरइछु जन्तीको हुलमा पसी
गुन्जेको डिस्कोको धून मलामीको अघिपछि

ट्वाकल हाल्नेअरे कर्मी जगको गाह्रो नै नभै
सुन्दर बृष्टि कहाँ होला धर्ती टेक्ने जरो नभै

कता के मिलेको छैन देशलाई यो नसा भयो
प्रसान्त पारीका धेर छन् जनतालाई चैं दशा भयो ।

काठमाडौं